Do it Yourself

Προσπαθώ εδώ και μήνες να καταλάβω το στόρι με το Γήπεδο του Παναθηναϊκού και τη λεγόμενη Διπλή Ανάπλαση και το μόνο που κατάφερα ήταν να γεμίσω απορίες και να συνειδητοποιήσω ότι όλο γκρινιάζω...

Καταρχήν, καλά κάνει ο ΠΑΟ και θέλει να φτιάξει Γήπεδο. Αυτό στη Λεωφόρο είναι πλέον για τα μπάζα. Μπορείς να φέρεις παιχταρά στην Ελλάδα και να τον πας εκεί που στρογγυλοκαθότανε ο Πατακός με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου; Και απέναντι να τον έχεις να βλέπει τη ΓΑΔΑ; Θα φύγει τρέχοντας ο άνθρωπος.

Γήπεδο, λοιπόν. Πλην όμως: γιατί σώνει και καλά να το συνδέσεις με την Ανάπλαση;

Να με συμπαθάτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά στο θέμα των γηπέδων είμαι αιρετικός: Θέλεις Γήπεδο κυρία ΠΑΕ; Do it yourself, που λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας. Φράγκα έχεις, μετόχους έχεις, άνοιξε το ρημάδι το πορτοφόλι και φτιάξτο. Όχι μόνο εσύ. Όλοι και όλες.

Kαι όπως βλέπεις, κύρια ΠΑΕ μου, ο Δήμος πάντα βρίσκει οικοπεδάκι να σου δώσει. Εδώ κοντέψανε να δώσουν όλο τον Υμηττό στην Εκκλησία του μακαριστού -τι θλιβερή ιστορία και εκείνη- στο γηπεδάκι σου θα κολλήσουν;

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον Δήμο. Θέλεις ανάπλαση, μανίτσα μου; Do it yourself. Από πότε, χρυσέ μου άνθρωπε, κάθε δεντράκι σε αυτή την πόλη «κοστίζει» δύο ορόφους τσιμέντο;

Και μην ακούσω δεν έχω λεφτά και τέτοια, γιατί για τις χριστουγεννιάτικες τζιριτζάντουλες, έχεις φράγκα. Όπως και για το site του Δήμου έχεις λεφτάκια. Και στην τελική, άμα δεν μπορείς να διεκδικήσεις έουρος, τι δήμαρχος είσαι; Για τα σκουπίδια και μετά βίας; Ε τότε, να μην ψηφίζουμε δήμαρχο, να κάνουμε εκλογές για Τελετάρχη και Απορριματάρχη.

Αλλη απορία: γιατί τους φάνηκε περίεργη η χλαπάτσα του ΣτΕ; Πού ζούνε; Δεν είχαν ακούσει ποτέ ότι στην Ελλάδα, είτε φτιάχνεις κάστρο στην άμμο είτε καλωδιωτή γέφυρα με τζιριτζάντζουλες, θα σου την πέσουν δέκα νοματαίοι, που θα προσφύγουν στο ΣτΕ;

Οι οποίοι νοματαίοι μπορεί να έχουν από απόλυτο δίκιο μέχρι απόλυτο άδικο. Μπορεί να είναι ηλίθιοι, μπορεί να είναι δεξιοί, αριστεροί, γέροι αργόσχολοι, νοικοκυρές σε απόγνωση, bloggers, φεμινίστριες, ακτιβιστές, μανιοκαταθλιπτικοί, η Όλγα Τρέμη με το παρεάκι της, το πάνελ του ΧΧΧ-Factor, η Μπεζαντάκου με την Μπίλιω Τσουκαλά, ο Αλέκος που τα παίρνει όλα προσωπικά, οτιδήποτε. Πάντως θα προσφύγουν. Νόμος.

Και τώρα έχουν βγει όλοι μαζί και φωνάζουν και χτυπιούνται ότι ο «λαός» του ΠΑΟ δεν θα το επιτρέψει και οι Αθηναίοι είναι ενωμένοι και οι Πλαταιείς είναι μαζί τους.

Σιγά, μανίτσα μου. Σε λίγο θα πάρουμε και τα λιανοτούφεκα να βγούμε στις ταράτσες να κάνουμε αντίσταση.

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την υπόθεση, αλλά ο Δήμαρχος και η πράσινη ΠΑΕ μού θύμισαν την ατάκα της Σαπφούς Νοταρά στη Βλαχοπούλου-χαρτοπαίχτρα: «Πολύ τις μπέρδεψες τις δουλειές σου κυρά μου. Όλο θαλασσοδάνεια είσαι, όλο χασούρες.»

Τις μπερδέψατε τις δουλειές, κύριοι. Και τώρα είμαστε όλοι στη χασούρα.

Δημοκρατία με lexotanil

Σε ένα αργεντίνικο βιβλίο είχα διαβάσει κάτι που μου άρεσε για τη Δημοκρατία: Δημοκρατία είναι όταν καταφέρνεις να ανέχεσαι το διαφορετικό χωρίς να πάρεις lexotanil.

Το θυμήθηκα για δύο λόγους:
* Διάβασα μια ανακοίνωση του κόμματος του Αλέκου: Θυμωμένο, as usual, επειδή ένας Ισραηλινός πολιτικός θα συμμετείχε σε εκδήλωση-ομιλία στο Πάντειο. Το κόμμα του Αλέκου εμμέσως ζητούσε να μην γίνει η συζήτηση και προσωπικά είμαι βέβαιος ότι δεν θα γίνει, διότι δεν θα τον αφήσουν να μιλήσει. Έχει ξαναγίνει, άλλωστε, τέτοιο σκηνικό.
ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Ο φίλος σκύλος της Βάλια Κάλντα μού έστειλε μια διευκρίνιση ότι η ομιλία θα γίνει απέναντι από το Πάντειο, στη Γενική Γραμματεία Τύπου. Κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα ασύλου. Βεβαίως, κατά τη γνώμη μου, δεν αλλάζει η ουσία. Γιατί σε μια συζήτηση δεν τίθεται θέμα face control. Συζήτηση. Λόγος-αντίλογος. Και ο καθένας θα βγάλει το συμπέρασμά του.
Επιπλέον, εγώ ο αφελής, θυμήθηκα ότι πέρυσι η προεδράρα του Ιράν είχε μιλήσει σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Εκεί όπου δεν ισχύει το άσυλο. Ο χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Δεν ξέρω αν πήραν lexotanil για να τον ακούσουν, πάντως, τον άκουσαν. Γκρίνιαξαν ορισμένοι, κοπανήθηκαν στα πλακάκια μερικοί, έκλαψαν και κάποιοι άλλοι, αλλά τον άκουσαν. Του έκαναν και ερωτήσεις και μετά ο Αχμαντινοτέτοιος πήγε στην ευχή του ενός και μοναδικού θεού και του προφήτη αυτού. Αμήν.

* Πάμε παρακάτω: διάβασα σε δύο λατρεμένους bloggers, τον Ιρλανδό και τον ΜΠΑΟΚτσή ndn εκ Λονδίνου τη διαφημιστική καμπάνια στη Βρετανία και άλλες χώρες με τίτλο the atheist campaign και σύνθημα: there’s probably no god, now stop worrying and enjoy your life. Ακόμα και θρησκευτικές ομάδες έδωσαν χρήματα για το σκοπό της καμπάνιας με το σκεπτικό ότι θα προάγει την συζήτηση για το αν υπάρχει τελικά θεός.

Δεν ξέρω αν αυτοί που έδωσαν χρήματα το έκαναν υπό την επήρεια lexotanil, όμως, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στην Ελλάδα η καμπάνια αυτή θα είχε αντέξει, άντε ένα 24ωρο.
Το τι ράσο και γλάσο θα είχε παρελάσει από την TV, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα απογευματινάδικα, την Όλγα με το παρεάκι της, τις βραδινές (σοβαρές πρωινές) εκπομπές και τους άμβωνες δεν λέγεται. Και όλοι με το lexotanil στο ένα χέρι και το ποτήρι νερό στο άλλο.

Και πάνω που θα το είχαν κατεβάσει το χαπάκι, θα είχε παρέμβει κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση για να σταματήσει την καμπάνια, να λήξει η Ιντιφάντα και να σωθεί η Ελλάς, η Δημοκρατία και τα lexotanil. Αμήν.

H πίσω αυλή

Η κεντρική και νότιος Αμερική συχνά αποκαλείται «πίσω αυλή» των ΗΠΑ. Την τελευταία δεκαετία με πρόεδρο τον Γιωργάκη Μπους, ο όρος επιβεβαιώθηκε και με το παραπάνω.

Βέβαια όταν πρωτομετακόμισε στο Λευκό Οίκο, το 2000, είχε υποσχεθεί να αλλάξει τα πάντα στην «πίσω αυλή».

Φαίνεται ότι είχε ακούσει και εκείνος μια φωνή να του λέει «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα».

Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο: Του την έπεσε ο Λάντεν της γνωστής οικογενείας και ο Γιωργάκης άλλαξε πλάνα. Με λίγα λόγια, η «πίσω αυλή» έμεινε εντελώς απεριποίητη.

Έλα όμως που οι αυλές όταν μείνουν απεριποίητες, βρίσκουν τρόπο να σε τιμωρήσουν. Τον Μπους τον τιμώρησαν με το να σκάσουν μύτη δεκάδες ενοχλητικά -για τον ίδιο- παρατράγουδα.

Αριστεροί, κεντροαριστεροί, λαϊκιστές-caudillos με μεγάλη γλώσσα άρχισαν να του κάνουν ναζάκια.

Κεντροαριστεροί με την ευρωπαϊκή έννοια είναι ο (Lula) Da Silva στην Βραζιλία, η Michelle Bachelet στη Χιλή και ο Tabaré Vázquez στην Ουρουγουάη.

Πιο αριστερά ίσως κινείται ο (πρώην επίσκοπος) Fernando Lugo στην Παραγουάη, αλλά αυτός είναι καινούργιος και ακόμα δεν έχει δώσει δείγματα γραφής. Κάτι σαν τη νέα σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση Καραμανλή.

Στη συνέχεια έχεις το absolut τρελλό παρεάκι που εγώ ονομάζω «λαϊκισμό νέου τύπου» με τρία βασικά παραδείγματα: την Αργεντινή (φαμίλια Kirchner ΕΠE: μία κυβερνά ο σύζυγός, μία η σύζυγος. Τώρα έχουμε τη λατρεμένη σύζυγο Cristina Fernández de Kirchner), τη Βενεζουέλα με τον πρόεδρο-ορχήστρα Hugo Chávez και τον Ισημερινό με το alter ego του Chávez, τον ευσεβή καθολικό Rafa Correa.

Το πρόβλημα με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι τα πράγματα πάνε πρίμα, όταν έχεις φράγκα να μοιράσεις. Και τώρα τελευταία, δυστυχώς, το ταμείον είναι μείον. Ας όψεται η κρίση.

Από κοντά βέβαια έχουμε τη Βολιβία του φουκαρά του Evo Morales, ο οποίος με τα χίλια ζόρια έχει καταφέρει να αντισταθεί στην πλούσια λευκή μειοψηφία που κοντεύει να του διαλύσει τη χώρα, τη Νικαράγουα με τον σαντινίστα Danielito Ortega και φυσικά την Κούβα με τους γηράσκοντες αδελφούς Castro.

Τα μόνα λουλούδια που άνθισαν στην «πίσω αυλή» και προσέφεραν στιγμές χαράς στον Γιωργάκη Μπους ήταν και είναι ο πρόεδρος της Κολομβίας Alvaro Uribe (λένε ότι η Ingrid Betancourt θα ξαναβάλει για πρόεδρος. Νομίζω ότι είναι αρκετά έξυπνη να μην το κάνει) και το Μεξικό: πρώτα με τον «Coca Cola» Vicente Fox και τώρα με τον Felipe Calderón. Και τα πράγματα, δυστυχώς, πηγαίνουν χάλια για το λατρεμένο μου Μεξικό.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί σε λίγες μέρες ο Μπαράκ ο Ομπάμας θα ορκιστεί πρόεδρος (επιτέλους να τελειώνουμε με το σίριαλ, μανίτσα μου) και έχει υποσχεθεί (και αυτός) μια νέα σελίδα με την «πίσω αυλή».

Ο Ομπάμα έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα. Ας πούμε ο Γιωργάκης ο Μπους έλεγε ξεκάθαρα: σας έχω ΟΛΟΥΣ γραμμένους. Και εσάς και το σοσιαλισμό σας. Βρίστε με όσο θέλετε, I got better things to do.

Ο Μπαράκ όμως υποτίθεται ότι είναι gentleman: θέλει να συνεννοηθεί. Έχεις και τη μανδάμ Χίλαρι με την «έξυπνη» διπλωματία (ελπίζω μόνο να μην είναι σαν τις «έξυπνες» βόμβες που έπεφταν στη Σερβία), οπότε λες, όπα κλείνει η ψαλίδα (για να θυμηθώ και τον Λευτέρη Ζαγορίτη με το κορακί μαλλί).

Αντε όμως να σε δω βρε Μπαράκ μου με την οικονομική κρίση που έχεις να αντιμετωπίσεις και τα υπόλοιπα ανοιχτά μέτωπα στον πλανήτη.

Ασε που άμα σκάσεις μύτη στην «πίσω αυλή» θα τρίβεις τα μάτια σου: Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και δεν αποκλείεται την επόμενη διετία ο πολιτικός χάρτης να αλλάξει και πάλι με πιο μοιρασμένες τις δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις.

Έπειτα έχεις και την Κούβα που ψάχνει την επόμενη μέρα σε πιο φρέσκιες ηγεσίες. Το είπε άλλωστε ο Raúl Castro: εμείς τα γεροντάκια την κάνουμε σιγά-σιγά, εσείς οι νέοι προσέξτε. Και τους ξέρετε τώρα τους γέρους. Είναι να μην αρχίσουν...

Ασε που, πλάκα πλάκα, για να συνεννοηθείς στην «πίσω αυλή» δεν φτάνουν πλέον τα ισπανικά. Καλό είναι να ξέρεις και κανά ρώσικο.

Τέλος πάντων. Θα αναμείνουμε. Καλόπιστα. Γιατί μας αφορά η «πίσω αυλή», αφού συχνά πυκνά είμαστε εκεί.

Και την παρακολουθούμε μακριά από τις εύκολες φωνές τύπου «ο Τσάβες είναι μάγκας» και «ζήτω η επανάσταση».

Hasta mas ver που λέμε και στην Αργεντινή. Κυριολεκτικά.

Στο φανταράκι μας

Περίεργος μήνας ο Ιανουάριος. Πάντα θα μου θυμίζει την τυχερή εκείνη χρονιά του 1996, που ως φαντάρος (λοχίας, τρομάρα μου) στη Ρόδο σηκώθηκα εν τω μέσω της νυκτός να υπερασπιστώ τα πάτρια εδάφη των Ιμίων.
Τότε το πράγμα τελείωσε γρήγορα. Θυμάμαι που με είχε πιάσει ένα πράγμα και τραγουδούσα το τραγούδι της Βόσσου Μια μετακόμιση θα κάνω από το σπίτι το παλιό. Ουσιαστικά αυτό κάναμε εκείνο το βράδυ: Το μετακομίσαμε το στρατόπεδο και μόλις φτάσαμε στο σημείο της μετακόμισης, σφύριξε κλέφτικα το αρχηγόπουλο-Παπαφλέσσας και γυρίσαμε πίσω.
Μετά όλοι ξέρουμε πώς τελείωσε το έργο: ο Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τους Αμερικάνοι, η Δάφνη έφτιαξε καρυδόπιττα και έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Τhe End.
Τα ίδια βλέπω ότι γίνονται και τώρα με τους Τούρκοι, αλλά δεν ανησυχώ καθόλου. Καταρχήν έχω τον Μεϊμαράκη να ανησυχεί για μένα και νιώθω ασφάλεια. Το βλέπεις, άλλωστε, το βλέμμα το προβληματισμένο. Tι άλλο θέλεις;
Έπειτα έχω και την Ντόρα να δηλώνει με τη γνωστή ξυνίλα ότι δεν αρμόζει σε χώρα που θέλει να μπει στην ΕΕ τέτοια συμπεριφορά. Αλλά επειδή -ως γνωστόν- η Ντόρα είναι large άνθρωπος, σου λέει κιόλας ότι σε κάθε περίπτωση «εμείς στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας».
Έχω βέβαια και τη γνωστή απορία: όταν λέει «εμείς στηρίζουμε», ποιους ακριβώς εννοεί; Την αφεντιά της, τον μπαμπά της και τον Κυριακό; Γιατί αν εξαιρέσω την παραπάνω τριπλέτα, κανένας άλλος στον κόσμο δεν ασχολείται με αυτή την «προοπτική». Ούτε καν η ίδια η Τουρκία.
Ας «στηρίζουν» λοιπόν οι άνθρωποι, καλοσύνη τους. Μόνο να προσέξουν μην πέσει κάτω και σπάσει και έχουμε τρεχάματα μετά...
Τέλος πάντων, άμα ο Μεϊμαράκης ανησυχεί και η Ντόρα στηρίζει το άτακτο παιδί που εννοεί να έχει μονίμως το χέρι στη μύτη και να βγάζει καρκαδάκια, εγώ ο άσχετος δεν έχω λόγο να ξενυχτάω άλλο.
Εντελώς πληροφοριακά, όλο αυτό το έγραψα για ένα λόγο: Να συμπαρασταθώ στον καλό μας blogger και λατρεμένο φίλο *P@n0s* που κάθεται ο μαύρος τώρα στη Ρόδο σε επιφυλακή και βαράει 12ωρα σε σκοπιές και υπηρεσίες. Ή όπως το λένε στη γλώσσα της φανταρίας: εμπλοκή.
Μικρέ και καλέ μας φίλε, κουράγιο. Εμείς, εσένα ξέρουμε εσένα στηρίζουμε.

Καλορίζικοι

Δεν θα το πιστέψεις, έγινε ανασχηματισμός. Μεταξύ μας, το είχα δει χθες στα μούτρα του Καραμανλή την ώρα που παρακολουθούσε με το γνωστό βαριεστημένο ύφος την τελετή των υδάτων στη Ραφήνα με φόντο μια θεϊκή ψαροταβέρνα.
Για τους λατρεμένους bloggers που ενημερώνονται από εδώ (ύψιστη τιμή), έχουμε και λέμε:

* Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος παρέμεινε υπουργός Υγείας. Καλά να πάθει. Όταν βγαίνεις και λες: «ολοκλήρωσα το έργο μου στην Υγεία» και δεν ντρέπεσαι για αυτό, η καλύτερη τιμωρία είναι να κάτσεις εκεί να το καμαρώσεις. Και ας περάσει και μια βόλτα από το ΚΑΤ να δει θέαμα. Μια πόρτα είναι από το σπίτι του.
* Η Ντόρα πάλι υπουργός Εξωτερικών. Σούπερ. Μετά τις φάπες που έφαγε από την Κοντολίζα, θα τρώει τώρα και τις φάπες της Χίλαρι. Βέβαια εδώ που τα λέμε, σε μια χώρα με ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική, μια αποτυχημένη δήμαρχος είναι μια χαρά για το υπουργείο. Της εύχομαι να κάνει πράξη το όνειρό της: ταξίδι στις ΗΠΑ χωρίς visa. Όχι την πιστωτική, την άλλη.
* Παρέμεινε ο Πάκης (τέως Προκόπης) Παυλόπουλος υπουργός Εσωτερικών, ενώ στη θέση του Almirante Χηνοφώτη έρχεται ο Comandante Μαρκογιαννάκης. Ξέρετε, για τη Δημόσια Τάξη. Μεγάλη επιτυχία. Να υποθέσω ότι ο νέος αρμόδιος θα αξιοποιήσει τα κονέ που έχει στην Κρήτη;
* Ο Στυλιανίδης έφυγε από το Παιδείας. Έρχεται το νέο σλόγκαν: ως υπουργός Μεταφορών θα λέει «Qatar Airways ή τάνκς».
* Ο Αρούλης έφυγε από το Τουρισμού: Αίσχος. Ντροπή. Κλαίει η Μykonos.
* Έφυγε ο Αλογοσκούφης και ήρθε ένας τύπος που κάποτε είχε πει ότι «βρήκε καφέ με 2 ευρώ». Πού βρε μανίτσα μου τον βρήκες 2 ευρώ να πάμε και εμείς; Στην Αγία Όλγα; Δεν πιάνεται, αγάπη μου, εκεί. Ξέχασες ότι έχουν διευθυντή του Νοσοκομείου τον Ανευλαβή;
* Ο Χατζηγάκης πήγε να γίνει υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Ρε τι πάθαμε. Τώρα θα ξεκινήσουν καινούργιες θεωρίες περί «ωριμότητας της ελληνικής κοινωνίας»...
* Η Φάνη ακλόνητη. Θα μου πείτε, εδώ πέρασε ασφαλιστικό και δεν άνοιξε μύτη. Ασχετο: Ξέρατε εσείς ότι υφυπουργίνα είναι μια Καλατζάκου; Σήμερα την άκουσα επειδή δεν άλλαξε.
* Διπλό χτύπημα για τον Μητσοτάκη: Ο Κυριάκος έμεινε με τα τηλεφωνικά κέντρα της Siemens στο χέρι και ο Σαμαράς έγινε υπουργός Πολιτισμού. Την ίδια ώρα, η Moet Chandon ρέει άφθονη στην οικία της οικογένειας Βαρβιτσιώτη. Ο υιός έγινε υφυπουργός. Μην με ρωτήσετε τι, δεν έχει άλλωστε σημασία.
* Κρίμα κρίμα για τον Μαργαρίτη Τζίμα. Αλλά τι να περιμένεις από το ανάλγητο κράτος των Αθηνών. Για όποιον δεν το γνώριζε, ήταν υπουργός Μακεδονίας-Θράκης. Αν κάποιος ξέρει τι ακριβώς κάνει το υπουργείο, ας με ενημερώσει.
* Καλά για τον Λιάπη δεν το συζητώ. Ο άνθρωπος είναι ο καλύτερος του χωριού. Αλλωστε, η πολιτική για τον ίδιο είναι κάτι σαν το Allοu Fun Park: πρώτα πάμε βόλτες με τρενάκια και προαστιακούς, μετά παίρνουμε σβάρνα τα Μουσεία και στο τέλος γυρνάμε σπίτι να διηγηθούμε τις ιστορίες μας και να βάλουμε τις φωτό στο flickr.
* Ασχετο 1: Εκείνο το υπουργείο Περιβάλλοντος, τι έγινε; Δεν βρέθηκε κτίριο, δεν βρέθηκε καρέκλα, δεν βρέθηκε εθελοντής ή και τα τρία μαζί;
* Ασχετο 2: ο Τατούλης θα κάνει σχόλιο για όλα αυτά; Τι ώρα;

O καθρέφτης

Να υποθέσω ότι κανένας δεν θα γράψει τίποτα για τον 21χρονο που πυροβολήθηκε; Ξέχασα, ήταν αστυνομικός. Ένα παιδάκι που το έστειλαν να κάνει καριέρα στην Αστυνομία, προκειμένου να βρει μια «δουλίτσα». Να γίνει και το ρουσφετάκι του βουλευτή, να κρατάει και το πιστολάκι, είτε είναι ικανό να το κρατάει είτε όχι. Με τα γνωστά αποτελέσματα...
Αλλά και τι άλλο να έκανε στη ζωή του το παιδάκι-αστυνομικός από την (κάθε) Κυπαρισσία; Αντε να γινόταν ΕΠΟΠ, άντε Πυροσβέστης, άντε λιμενικός. Αλλιώς; Βουρ στο χωράφι ή στην καφετέρια να παίζει φρουτάκια.
Ένα παιδάκι, λοιπόν, που το είχαν χώσει να βαράει «γερμανικό νούμερο» στα Εξάρχεια. Χρονιάρες μέρες έτσι γίνεται με τις βάρδιες. Προσέξατε τα λεωφορεία; Πιτσιρίκια τα οδηγούσαν αυτές τις ημέρες.
Φυσικά και δεν θα χυθεί μελάνι για την περίπτωση του αστυνομικού.
Αλλωστε, ήταν αυτό που λέμε Crόnica de una muerte anunciada.
Όπως επίσης δεν χύθηκε ποτέ μελάνι για εκείνο τον άλλο τον φουκαρά αστυνομικό –πιτσιρίκι και εκείνο- που την έφαγε στα Ζωνιανά και έμεινε ανάπηρος για την υπόλοιπη ζωή του. Εμ κι αυτός; Δεν ήξερε, δεν ρώταγε για τα «ιδιαίτερα» Ζωνιανά;
Τόσο ο 15χρονος Αλέξης όσο και ο 21χρονος είναι θύματα του υπέροχου ελληνικού κράτους, που όλοι αγαπάμε να μισούμε.
Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Της ίδιας κοινωνίας. Του ωχαδερφισμού μας. Του μίσους μας. Της φάτσας μας, που κρύβουμε επιμελώς όταν πλησιάσουμε στον καθρέφτη. Το τελευταίο το είδα να συμβαίνει ήδη: διάβασα αριστερά και δεξιά τους «υποψιασμένους» που όλο αυτό το χαρακτήρισαν προβοκάτσια. Μπράβο τους. Προφανώς ξέρουν καλύτερα από εμένα τον ηλίθιο.
Ευτυχώς που η είδηση «έκανε τον γύρο του κόσμου» και ησύχασα. Μεγάλος καημός και αυτός.
Aκόμα περισσότερο ησύχασα που παρέλασαν τα γνωστά ανθρωπάκια να μας πουν ότι «η δημοκρατία μας είναι ισχυρή». Φανταστείτε να μην ήταν...

Αdeste Fideles

Τώρα το κατάλαβα το σατανικό -ομολογουμένως- σχέδιο του δημάρχου.
Όταν λέμε Χριστούγεννα στην πλατεία Συντάγματος, το εννοούμε.
Adeste fideles, που λέμε και στην Αργεντινή. Θα δείτε και Δέντρο, θα δείτε και καλικάντζαρους να το φυλάνε.
Los Duendes, που λέμε και οι ισπανόφωνοι. Κάπως αλλιώς τους θυμόμουν σε κάτι παιδικά βιβλία, αλλά φαίνεται ότι πέρασαν τα χρόνια. Χάθηκαν οι ουρές, τα περίεργα καπέλα και τα μυτερά αφτιά. Στη θέση τους φύτρωσαν κράνη, ασπίδες και δακρυγόνα.
Όμορφα...

To Ραδιομέγαρο

Tο μεσημέρι το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ απέκτησε ενδιαφέρον. Εκεί που περίμενες να δεις την κλασσική γαλάζια φάτσα να σου περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις δραστηριότητες και το έργο της κυβέρνησης, μπήκαν στη μέση κάτι νεαροί. Έγινε ένα σούσουρο, εντελώς LIVE, άνοιξαν και ένα πανό και κάπου εκεί σταμάτησε το δελτίο.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στη συνέχεια. Σε παλαιότερες εποχές θα έβγαινε η Νάκυ Αγάθου (μην μου αρχίσετε ποια είναι η Νάκυ Αγάθου) και θα μας έλεγε κάτι. Σε ακόμα παλαιότερες θα έπεφτε το κάδρο με τις φωτογραφίες της ΑΜ Βασιλέως Κωνσταντίνου και της ΑΜ Βασιλίσσης Αννης-Μαρίας.

Σήμερα, άντε να έπαιξε κανά τρέιλερ με την Μπίλιω ή να βγήκε κανά πεντάλεπτο ο Γιώργος Κατσαρός (με το σαξόφωνό του).

Σε κάθε περίπτωση, η γνωστή γαλάζια φάτσα επανήλθε δριμύτερη. Απτόητη άρχισε να μας «ενημερώνει»: Φουλ κυβερνητικό έργο, φουλ τι όμορφα και ωραία όλα, φουλ οι δραστηριότητες των υπουργών-μελισσούλες που εργάζονται νυχθημερόν για το καλό μας.

Και μετά εμφανίστηκε ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου σε εθνικό δίκτυο. Με ύφος οργίλο, εξιστόρησε, κατήγγειλε, κατηγόρησε, μπλα-μπλα-μπλα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε λίγο αργότερα, όταν ο (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος καταδίκασε τα γεγονότα.

Όλα καλά, πλην όμως έχω μια απορία: ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου, από ποιον αγόρασε τηλεοπτικό χρόνο για να κάνει διάγγελμα; Τσιφλίκι του είναι; Από την τσέπη του πληρώνει;

Να του θυμίσω ότι είναι ένας δημόσιος υπάλληλος-golden boy, τον οποίο ΕΜΕΙΣ πληρώνουμε; Να του θυμίσω επίσης ότι κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να τον πληρώνουμε;

Ποιον ακριβώς ρώτησε για να υπερασπιστεί τη «δημόσια τηλεόραση»; Και από ποιον την υπερασπίστηκε; Μήπως έστω και για λόγους δεοντολογίας (ή και περιέργειας, βρε αδερφέ) θα έπρεπε να μας πει τι ακριβώς ήθελαν οι άνθρωποι αυτοί;

Θα μου πείτε, και πότε μας ρώτησε. Τότε που σκόρπαγε τα χρήματά μας για να προβάλουμε το Everything της Αννας Βίσση στην υφήλιο; Ή όταν με χαρά μας ανακοίνωνε ότι πληρώσαμε μερικά εκατομμύρια ευρώ για τα νέα σήματα των καναλιών;

Ο δε (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος μάς είπε ότι εδώ «κάποιοι κάνουν απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας».

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: ακούνε τι λένε ή έχει χαλάσει ο πομπός των Γερανίων; Ποια Δημοκρατία, χρυσέ μου, υπερασπίζεται η «δημόσια τηλεόραση»; Τα γαλάζια δελτία με τους γαλάζιους δημοσιογράφους; (που παλαιότερα ήταν πράσινοι, δεν θέλω να είμαι άδικος).

Το λέτε αυτό ενημέρωση; Τα μονοψήφια νούμερα θεαματικότητας δεν σας έχουν πει κάτι; Ούτε όλη αυτή η στρατιά αποτυχημένων που βρίσκουν καταφύγιο στην ΕΡΤ, όταν τους πετάξουν από τα άλλα κανάλια; Μας ρώτησε ποτέ κανένας αν θέλουμε να τους πληρώνουμε;

Εντάξει, είμαστε ηλίθιοι που δεν έχουμε ακόμα βρει έναν τρόπο να απαλλαγούμε από το χαράτσι της ΕΡΤ, αλλά να μας κοροϊδεύετε μέσα στα μούτρα μας; Για μας το κάνατε; Για μας όλη αυτή η φασαρία και το άγχος μην καταλυθεί η Δημοκρατία;

Αγαπητέ Πρόεδρε του ραδιομεγάρου, αυτό που έγινε σήμερα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Κάποιοι (ούτε καν με ενδιαφέρει τι είναι) το έκαναν για λογαριασμό όλων μας. Και χωρίς (μπλε) κουκούλα. Για αυτό σου κακοφάνηκε.

ΥΓ1 Για την ιστορία, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τα κρατικά κανάλια βρήκαν τον τρόπο να είναι ψηλά σε θεαματικότητα ακόμα και μετά την είσοδο της ιδιωτικής TV. Θα μπορούσε και εδώ να γίνει. Χαλαρά. Αλλωστε, τι παραπάνω σου λένε οι Τρέμες, οι Καμπουράκηδες και οι Ευαγγελάτοι; Τίποτα.

ΥΓ2 Δείτε εδώ το κείμενο των ανθρώπων που έκαναν τη διαμαρτυρία (ή εισβολή ή κατάληψη, πείτε το όπως θέλετε).

Έχεις γράμμα...

Στέλνω μερικές επιστολές, μέρες που είναι συνηθίζεται:

Προς Ντόρα Μπακ: μίλησες στο Spiegel, σχετικά με τα επεισόδια στην Αθήνα, και μας είπες: «περίμενα κάτι τέτοιο». Καταρχήν, όταν είσαι κόρη του you know who, προφανέστατα το γκαντεμογονίδιο έχει περάσει στο DNA σου. Πάμε παρακάτω: ο ρόλος σου, καλή μου, δεν είναι να προβλέπεις και μετά να παρακολουθείς ή να τρέχεις με τα φαράσια να μαζέψεις τα σπασμένα. Ο ρόλος σου είναι άλλος. Θέλεις να στον εξηγήσω;
Έπειτα, τι σας έπιασε ο πόνος να δώσετε συνεντεύξεις σε όλα τα ξένα μέσα; Έτσι βελτιώνεται η εικόνα της Eλλάδας; Με μπλα μπλα τύπου, «εντάξει μωρέ έγιναν και αλλού». Αν είναι έτσι, εκεί στο «αλλού» έχουν βάλει και πολιτικούς φυλακή, έχουν παραιτηθεί και άνθρωποι και άλλα πολλά. Ασε, καλή μου, που η «ζημιά» γίνεται από την τηλεόραση, ό,τι και να λες εσύ στο κάθε Spiegel ή ο Πάκης στη Figaro ή ο Γιώργος στο CNN (γουστάρω προφορά αγγλικά. Πάντα τέτοια).
Και στην τελική, κουκλίτσα μου, ξέχασες να δώσεις και μια συνέντευξη σε ισπανόφωνη εφημερίδα και έχουν σπάσει τα τηλέφωνα. Ανησυχεί ο κόσμος και δεν τους έχεις καθησυχάσει και με έχουν τρελάνει αν ζω ή κάηκα ζωντανός.

Προς Αλέκους, Αλέκες και άλλα τεμάχια: φτάνει, μανίτσες μου. Το κουράσατε. Κουκουλοφόροι, χαϊδεμένα αυτιά και τριμμένα παντελόνια. Έλεος. Εσείς δεν κουραστήκατε να αυτορουφιανεύεστε στα κανάλια; Πιστεύετε ότι σας ακούει κανείς; Βρίσκει κανείς έστω και κατ' ελάχιστο ελκυστική την εικόνα σας; Την πρότασή σας; Γουστάρετε που μπήκατε στο ίδιο μίξερ με τους Καρατζαφέρηδες; Γιατί αν δεν το καταλάβατε, ένα έχετε γίνει. Ένα. ΕΝΑ.

Προς σαΐνια της ΕΛ.ΑΣ.: Ακουσα καλά; Πέρασε μια βδομάδα και δεν έχει γίνει αυτοψία στον τόπο που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο Αλέξης; Καλά, CSI δεν έχετε δει ποτέ; (Las Vegas, να εξηγούμαστε. ΘΕΟΣ ο μαύρος με το απίστευτο μάτι, ΘΕΑ και η ξανθιά και είσαι μπάζο, ρε μαύρε, που δεν την παντρεύτηκες). Το κόβω να χύνεται ΚΑΙ ΕΔΩ άπλετο φως...

Προς δήμαρχο Νικήτα: Εντάξει, βρε αγάπη μου, θα το στολίσεις το Δένδρο. Λύσσαξες.

Προς τηλεδημοσιογράφους και διάφορους Λάκηδες: πάρτε ένα lexotanil να ηρεμήσετε, πάρτε και τον 13ο μισθό και αμολυθείτε στο Golden Hall. Έχω και εναλλακτική: σταματήστε να πυροβολείτε τον Αλέξη και πιάστε το hot θέμα: τι δήλωσε η Cate Grey (Kαίτη Γκρέη) μόλις έμαθε την τραγωδία (ξέρετε ποια τραγωδία, αφήστε τα ψόφια...).

Siempre me quedará

Η Μafalda το είχε πει, όπως βλέπετε δίπλα στη φωτό: «Είναι δύσκολο να μαζέψεις δύναμη να κατέβεις στον κόσμο». Μafa, nena, έχεις απόλυτο δίκιο...
Λυπάμαι για την κυβέρνηση: Τρομαγμένες και αξιοθρήνητες φυσιογνωμίες. Πρώτοι στα «εύκολα», πελαγωμένοι τώρα στα δύσκολα. Είδατε μούτρα; Ξύπνησαν απότομα από τη Νιρβάνα. Να τη χαίρεστε την Αστυνομία που φτιάξατε. Σπείρατε ανέμους και τώρα θερίζετε θύελλες. Και ψάχνετε συνενόχους –στο όνομα της Ενότητας- για να μοιραστείτε την χλαπάτσα. Χα!
Λυπάμαι για την Αντιπολίτευση: Τα ίδια και τα ίδια. Αν η κυβέρνηση ζει στη Στρατόσφαιρα, αυτοί ζουν στην Εξώσφαιρα. Α, ώστε οι εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα; Αρλούμπες, ανόητες ατάκες και η γνωστή χυδαία προσπάθεια να οικειοποιηθούν την οργή των παιδιών και μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και η absolut κατάντια: να τσακώνεται η Αλέκα με τον Αλέκο για το ποιος φλερτάρει με τους κουκουλοφόρους. Αυτό τους απασχολεί. Σε αυτό το αηδιαστικό κομμάτι της Εξώσφαιρας ζουν. Μπράβο τους. Εκεί να μείνουν.
Λυπάμαι για τον επικεφαλής των δημοσιογράφων, που δικαιολογεί την Αστυνομία παντού και πάντα. Με άλλοθι την «καταγραφή των γεγονότων», όπως λέει στα παράθυρα. Ο ίδιος βέβαια σιωπά όταν η δεοντολογία πάει περίπατο στο διπλανό παράθυρο. Σιωπά όταν οι συνάδελφοί του σκοτώνουν κάθε μέρα άλλες δέκα φορές το άτυχο πιτσιρικάκι. Κουβέντα δεν είπε για τους συναδέλφους του που έκαναν ζουμ στην κάμερα για να δούμε τη μάνα του παιδιού να κλαίει. Αξιος. Να τον κάνετε ισόβιο. Πού θα βρείτε καλύτερο;
Λυπάμαι για τους «νοικοκύρηδες». Αυτούς που εξοργίζονται με την απουσία του Κράτους, που φωνάζουν για τις καταστροφές και τις λεηλασίες. Βρε ανθρωπάκια τι ανέχεστε εδώ και 30 χρόνια; Την ατιμωρησία και την απάθεια δεν ανέχεστε; Αυτήν δεν ψηφίζετε κάθε τέσσερα χρόνια; Τιμωρήθηκε ποτέ κανείς; Πήγε φυλακή ο γιατρός που σε σκοτώνει στην εγχείριση; Ο τράγος που εμπορεύεται την ψυχή σου για μερικά οικόπεδα; Ο πολιτικός που πλουτίζει παράνομα; Ο δημόσιος υπάλληλος που σε σταυρώνει για σου βγάλει τη σύνταξη; Ο εφοπλιστής που αφήνει τα νησιά χωρίς πλοία; Ο αστυνομικός που σε βαράει; Ο στρατιωτικός που σκοτώνει το παιδί σου, όταν υπηρετεί την πατρίδα; Ο οικοπεδοφάγος που σου κλέβει το οξυγόνο, καίγοντας τα δάση; Ο τραπεζίτης που κρύβεται πίσω από εισπρακτικές εταιρείες; Ο «επιχειρηματίας» που σερβίρει στο παιδί σου βρώμικα ποτά;
Η μαγκιά της ατιμωρησίας είναι το διαχρονικό Δόγμα της κοινωνίας μας. Και ξαφνικά μας έπιασε η οργή, επειδή κάποιοι το κάνουν σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Βρε ουστ.
Λυπάμαι που το αυτονόητο δικαίωμά μας να διαδηλώσουμε για ό,τι μας ενοχλεί, έγινε φόβος που μας κρατά σπίτι: «Πού να τρέχω, θα γίνουν επεισόδια». Και έτσι δεν τρέχουμε, για να μην πνιγούμε στα δακρυγόνα ή βρεθούμε σε καμιά κλούβα. Αστυνομικοί και «γνωστοί-άγνωστοι» φρόντισαν, ώστε ένα από τα σπουδαιότερα αγαθά της Δημοκρατίας (ρωτήστε σε χώρες που δεν το έχουν) να μετατραπεί σε αγώνα μπόξ, που δεν μας αφορά. Βάζουν το κόκκινο σηματάκι στην οθόνη και εμείς αλλάζουμε κανάλι.
Χαίρομαι που άκουσα ότι ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου παραιτήθηκε. Βρέθηκε και ένας με τσίπα. Αναρωτιέμαι ειλικρινά: αυτοί που αγωνίζονται για δωρεάν παιδεία, καταγγέλλοντας κολλέγια και παραμάγαζα, πού είναι να την υπερασπιστούν; Κανείς δεν θυμώνει που βλέπει τα ΑΕΙ να γίνονται μπουρδέλο; Καθηγητές, φοιτητές, σπουδαστές, συνδικαλιστές: αφού η Αστυνομία είναι ανίκανη, γιατί δεν υπερασπίζεστε εσείς τη Γνώση; Τα αμφιθέατρά σας, τα εργαστήριά σας, τις εργασίες σας; Το μέλλον σας! Και πού είναι ο λεγόμενος «πνευματικός κόσμος»; Όλοι εκείνοι οι λαλίστατοι που σπεύδουν όταν μυριστούν κάμερα και δωρέαν μπουφέ; Πού κρύφτηκαν;
Χαίρομαι για τα 15χρονα. Μας ξεπέρασαν. Kαι ας θυμηθούμε ότι μεγαλώνουν μόνα τους. Δεν υπάρχει πια εκείνη η παλιά οικογένεια. Κατέβηκαν με οργή, φαντασία, καθαρό βλέμμα και αυθορμητισμό. Το παλικαράκι που ξεβρακώθηκε μπροστά στο κτίριο της Αστυνομίας, ξεβράκωσε μια ολόκληρη κοινωνία που δεν έχει τίποτα να του δώσει.
Χάρηκα για τα παιδιά, αλλά δεν πρόκειται να τα γλείψω όπως ο κάθε Λάκης. Εύχομαι απλά να μην ξεχάσουν ποτέ γιατί οργίστηκαν. Να μην επιτρέψουν σε κανέναν σιχαμένο να τους καπελώσει. Να διδάξουν αυτά το νέο ήθος στους γονείς τους. Να το δούμε και όλοι εμείς, που δηλώνουμε μπερδεμένοι. Και να ξεκινήσουμε ρίχνοντας την πρώτη μολότοφ στον ωχαδερφισμό μας.
Μικρέ Αλέξη, αν από κάπου με διαβάζεις, κάνε scroll down και άκου λίγο το τραγούδι της Bebe: Siempre me quedará. Mετάφραση: πάντα θα μου μείνει. Και συμπληρώνω: πάντα θα μου μείνει η χαμογελαστή φατσούλα σου. Hasta mas ver, nene...

Bang Bang

Διάβασα και άκουσα τα πάντα για τη δολοφονία του 16χρονου στα Εξάρχεια. Ειδικοί, ακόμα πιο ειδικοί, λιγότερο ειδικοί, υπουργοί, παρατρεχάμενοι και ό,τι άλλο βάζει ο νους του καθενός, έχυναν δάκρυα –κροκοδείλια και μη- για το γεγονός.Εντύπωση έκανε σε ορισμένους που το «κωλόπαιδο» (κατ’ άλλους «τσογλάνι») ήταν γόνος καλής και πλούσιας οικογένειας. Προφανώς τους χάλασε την εικόνα που είχαν στο μυαλό τους.
Το μόνο παρήγορο: ο αυθόρμητος τρόπος που αντέδρασαν οι μαθητές.Οι υπόλοιποι, απλά κατώτεροι των περιστάσεων. Ούτε μία στιγμή δεν βρήκαν χρόνο να σκεφτούν: αν το δικό μου παιδί ήταν ο Αλέξης, θα το άντεχα όλο αυτό;
Προσυπογράφω το κείμενο της Κατερίνας. Διαβάστε το εδώ. Kαι του Αρκούδου, εδώ.
Θυμήθηκα, επίσης, το τραγούδι της Νancy Sinatra: Bang bang. You shot me down. Bang bang and i hit the ground. Bang bang, that awful sound...

Bοήθειά μας

Ήρθε η ώρα για τον επίλογο στην υπόθεση του Βατοπαιδίου. Καταρχήν να ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: τη βασική αλήθεια δεν θα την μάθουμε ποτέ και ο λόγος είναι απλός: Αυτός που έδωσε την εντολή να γίνει ανταλλαγή της Βιστωνίδας (που δεν την ήξερε ούτε η μάνα της) με ακριβά οικόπεδα (που τα ήξερε η μάνα τους) δεν πρόκειται να βγει να μας το πει.

Εκτός και αν κάποιος τον έγραψε σε κανά DVD. Που και πάλι χλωμό το κόβω, γιατί αν το πήγαν το υλικό στο MEGA μόνο ο Καμπουράκης θα το είδε που δεν πιάνεται, γιατί είναι Καμπουράκης. Και αν κρίνω από το γεγονός ότι κανένας δεν έχει πέσει από τον 6^ο όροφο στο Κολωνάκι και η Όλγα Τρέμη δεν έχει ορκιστεί 400 φορές ότι δεν είδε το DVD, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Αρα, τη βασική αλήθεια δεν θα την μάθουμε και ο καθένας μπορεί να λέει και από ένα όνομα: Καραμανλής, Παπάγος, Πλαστήρας, Αθανάσιος Διάκος, Ομέρ Βρυώνης, Ζωζώ Σαπουτζάκη, Μπέμπα Μπλανς, Τζένη Βάνου. Διαλέγετε και παίρνετε.

Τι μάθαμε από την Εξεταστική:

• Η γραφειοκρατία είναι αστικός μύθος (urban legend). Μόλις εγκαταλείψεις την πόλη και ανοιχτείς στην επαρχία (σόρρυ, περιφέρεια το λέμε), τέτοια θέματα πάνε περίπατο. Σου κάνουν δικαστήριο-αποχαρακτηρισμό-αντικειμενική αξία-πολεοδομία-συμβόλαιο σε 1 ώρα. Αν είσαι παπάς, η 1 ώρα πέφτει σε 30 λεπτά. Και στο πακέτο προσφορά μία γνωμάτευση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με όλα τα χαρτόσημα πληρωμένα και δώρο χρυσή κορνίζα με αυτόγραφο από επώνυμη συμβολαιογράφο. Αβάδιστα.
• Ο υπουργός είναι ανεύθυνος. Δεν πρέπει να ξέρει τι σκαρώνει ο υφιστάμενός του, ούτε να τον ρωτά για λόγους savoir vivre. Απλά κάθεται στην καρέκλα, δίνει συνεντεύξεις, βγαίνει σε παράθυρα και πάει σε εγκαίνια. Όπως δηλαδή η Φρειδερίκη πριν από 50 χρόνια ή ο Νομάρχης στην παρούσα ιστορική περίοδο.
• Ο υφυπουργός είναι πιο τυχερός. Κάνει ό,τι γουστάρει και δεν φέρει καμία ευθύνη, γιατί προϊστάμενος είναι ο υπουργός. Ο οποίος είναι ανεύθυνος. Αρα ο υφυπουργός είναι double ανεύθυνος. Στην περίπτωση που ο υπουργός έχει πάει για εγκαίνια (όπως η Φρειδερικη) ή μιλά σε παράθυρο (όπως ο Νομάρχης), η ευθύνη αυτόματα μεταβιβάζεται σε Εταιρεία ή Οργανισμό του Δημοσίου. Κατά προτίμηση σε εταιρεία με περίεργο τίτλο, ώστε να διαχέεται ακόμα περισσότερο η ανευθυνοευθύνη.
• Οι υπόλοιποι που πήγαν στην Εξεταστική απλά έκαναν ένα πέρασμα, τύπου live your myth για να το λένε στα εγγόνια τους: «Παιδί μου, εμένα που με βλέπεις είχα πάει στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών, στο βαζελογήπεδο πριν γκρεμιστεί και στη Βουλή σε μια Εξεταστική». Και το εγγόνι θαμπωμένο να ρωτά: «παππού, η Παπακώστα ήταν αλήθεια τόσο αντιπαθητική;»
• Κάτι δημοσιογράφοι που επίσης πέρασαν, απλά θα έχουν έξτρα υλικό για το βιβλίο που θα εκδώσουν και θα μοιράσουν σε συναδέλφους τους στη διάρκεια εκδήλωσης με δωρεάν μπουφέ. Αλλωστε,η προσφορά τους στην αποκάλυψη της αλήθειας ήταν αδύνατη λόγω «δημοσιογραφικού απορρήτου». Είναι γνωστό ότι οι δημοσιογράφοι έχουν δημοσιογραφικό απόρρητο, οι γιατροί ιατρικό, οι δικηγόροι νομικό, οι πυροσβέστες πυροσβεστικό και οι υδραυλικοί υδραυλικό.
• Μάθαμε επίσης ότι κάτι παπάδες-μοναχοί-πατέρες-ηγούμενοι-πνευματικοί έκαναν αναλήψεις με τσάντες από την Τράπεζα της Ελλάδος. Λογικό το βρίσκω. Αλλωστε, η ανάληψη τιμάται και από το ημερολόγιο κάποια μέρα, επομένως έχουν το know-how.
• Η Επιτροπή κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος στην Κύπρο λέγεται ΜΟΚΑΣ. Υποθέτω ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης θα λέγεται ΤΙΡΑΜΙΣΟΥΣ και ο Συνήγορος του Πολίτη ΣΤΡΑΤΣΙΑΤΕΛΑΣ.

Aυτά λοιπόν. Να είμαστε καλά να τους θυμόμαστε και στα 40 θα σερβίρουμε και κονιάκ πρώτης διαλογής. Εγώ θα είμαι εκεί.

Ποιον ακριβώς αφορά;

Από το πρωί σήμερα βλέπω παντού το κόκκινο κορδελάκι για την Παγκόσμια Ημέρα του AIDS. Σε μπουφάν καρφιτσωμένο, σε νεανικές τσάντες κρεμασμένο, σε τηλεοπτικές οθόνες αναρτημένο...
Χαίρομαι, αλλά αναρωτιέμαι: Γιατί χρειάζονται οι Παγκόσμιες Ημέρες; Γιατί μόνο σήμερα; Το πιστεύουμε όλοι εμείς που βάζουμε το κορδελάκι; Μήπως είναι απλά μια ακόμα υποχρέωση;
Πριν από λίγες μέρες σε πολύ μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα είδα το εξής: Τίτλος: ΑIDS: Αυξάνονται τα κρούσματα. Και από κάτω φωτογραφία πλάτη δύο αγοράκια που περπατούσαν χεράκι-χεράκι.
Το μήνυμα λοιπόν σαφές: Τζάμπα το βάλατε το κόκκινο κορδελάκι σήμερα, μαντάμ. Και εσείς δεσποινίς μου: άδικα τρυπάτε το σατέν πουκαμισάκι (που τόσο πολύ σας πάει). Δεν σας πιάνει το θέμα. Αφορά μόνο εκείνα τα δύο αγοράκια που περπατούσαν χέρι-χέρι. Και όλα τα αγοράκια. Αντε και κανά πρεζόνι. Αντε και κανά ατομάκι από αυτά που «τρυπάνε» τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας μας.
Εγώ λέω το εξής: Μας αφορά, αν αγαπάμε τη ζωή μας. Δεν μας αφορά, αν ξέρουμε τόσο καλά τον εαυτό μας και τις ζωές των άλλων.
Αυτό ας αναρωτηθούμε: Πόσο καλά ξέρουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Και μετά ας πάμε παρακάτω...
Καλό μήνα σε όλα τα παιδάκια. Και glitter. Θέλω πολύ glitter…

Προσοχή μπάζα

Διάβασα την απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεώτερων Μνημείων (δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά κάτι θα είναι) για τις προσφυγικές πολυκατοικίες της λεωφ. Αλεξάνδρας (απέναντι από το βαζελογήπεδο).
Το Κεντρικό Συμβούλιο μπλα μπλα μπλα αποφάσισε να μείνουν οι πολυκατοικίες στη θέση τους.
Ως εδώ καλά. Έρχονται όμως δεύτεροι. Προηγήθηκε η απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ και της ΚΕΔ ότι τα περισσότερα από τα διαμερίσματα έχουν απαλλοτριωθεί.
Με λίγα λόγια: υπάρχει ήδη μια απόφαση (καλή ή κακή, ας κρίνει ο καθένας) που δεν εφαρμόζεται και στο καπάκι, έρχεται μια άλλη.
Με ακόμα πιο λίγα λόγια, το Κεντρικό Συμβούλιο μπλα μπλα μπλα λέει ότι δεν πρέπει να γκρεμιστούν τα κτίρια που κάποιοι έχουν ΗΔΗ αποφασίσει να γκρεμίσουν, αλλά δεν έχουν γκρεμίσει.
Δηλαδή: κανείς δεν τα θέλει, κανείς δεν κάνει κάτι και κανείς δεν τα γκρεμίζει. Γιατί; Πολύ απλά: ας πέσουν μόνα τους. Και όταν με το καλό πέσουν, τότε θα βγούμε να κλάψουμε που έπεσαν, θα στείλουμε και μια μπουλντόζα να μαζέψει τα μπάζα, θα κάνουμε και ένα μνημόσυνο για τα 40 με καφέ, κονιάκ και παξιμαδάκι και μετά θα χτίσουμε με την ησυχία μας.
Κάποτε είχε πέσει μια ιδέα: αυτά τα κτίρια να φτιαχτούν και να γίνουν ξενώνες για τους ασθενείς που κάνουν θεραπείες στον Αγιο Σάββα.
Αναρωτιέμαι: ΟΚ, το ελληνικό κράτος έτσι κι αλλιώς είναι για γέλια. Το αποδεικνύει ακόμα και ο νόμος της αδράνειας.
Όμως, όλοι αυτοί που κάνουν τηλεμαραθώνιους και άλλες φιλανθρωπίες, πώς και δεν το έχουν σκεφτεί;
(εγώ την ξέρω την απάντηση, αλλά έρχονται και Χριστούγεννα και δεν θέλω να στεναχωριέται η wilma μου...)
(η φωτό από το flickr)

Διάβασα και χάρηκα

Διάβασα και πολύ χάρηκα: Το Buenos Aires είναι η θεατρική πρωτεύουσα του κόσμου. Λειτουργούν 187 θέατρα, χωρίς να υπολογίζονται μικρές σκηνές. Τουλάχιστον 400 παραστάσεις παίζονται αυτή τη στιγμή...
Τα αντίστοιχα νούμερα για τη Νέα Υόρκη είναι 133 θέατρα (τα περισσότερα off Broadway) με την πόλη να διατηρεί τα πρωτεία σε μιούζικαλ (αυτή τη στιγμή παίζονται 35, ωστόσο, πολλά πάνε άπατα λόγω κρίσης), στο Λονδίνο υπάρχουν περίπου 62 αίθουσες (ο αριθμός μου φαίνεται μικρός), στο Παρίσι 151, στη Μαδρίτη 73 και στη Βαρκελώνη 28 (υποθέτω ότι τα παρισσότερα παίζουν στα Καταλανικά. Μεγάλη επιτυχία).
Την περίοδο μεταξύ Ιανουαρίου-Οκτωβρίου, γίνονται στο Βuenos Aires μέχρι 15 πρεμιέρες την εβδομάδα, ενώ μεγάλη άνθηση γνωρίζει και το παιδικό θέατρο: οι μικροί πάνε θέατρο ακόμα και στις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Στην Αθήνα μέτρησα (από εφημερίδα) 75 θέατρα. Μπορεί να είναι περισσότερα, ειλικρινά δεν έχω ιδέα.
H «καρδιά» της θεατρικής ζωής της πρωτεύουσας μας είναι η Avenida Corrientes (φωτό).
Τέλος, ένα μικρό δωράκι για τον mahlerάκο . Ας κάνει κλικ εδώ...

Vedi, vini, vici

Το 47 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρ είπε τη φράση: vedi, vini, vici (ήλθον, είδον, νίκησον). Το θυμήθηκα σήμερα που είδα το ντουετάκι Εφραίμ-Αρσένιος (με αυτή τη σειρά στη μαρκίζα) να προσέρχονται στην Εξεταστική (λέμε τώρα) Επιτροπή.

Δεν έχω ιδέα αν το σούπερ ατομάκι Εφραίμ φοβάται το θεό, τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετεί. Μετά το σημερινό, όμως, είμαι βέβαιος ότι δεν φοβάται το ελληνικό κράτος.

Και γιατί να το φοβάται; Μήπως έκλεψε τίποτα; Οι άλλοι του τα χάρισαν. Το ατομάκι τους μόστραρε κάτι χρυσόβουλα και εκείνοι, αφού τα χάζεψαν με δέος (δεν βλέπεις και κάθε μέρα μπροστά σου αυτοκρατορικές υπογραφές) του έφτιαξαν ωραιότατα συμβόλαια.

Και όσα δήθεν του πήραν πίσω, σύντομα θα είναι πάλι δικά του. Γιατί καλή είναι η βασιλεία του θεού, αλλά επί της γης -έστω και αν μιλάμε για τη γελοιότητα που ονομάζεται ελληνικό κράτος- υπάρχουν δικαστήρια που θα τον δικαιώσουν. Και ελληνικά και ευρωπαϊκά.

Πήγε λοιπόν, ως Καίσαρ, τους τράβηξε και το γνωστό κήρυγμα για τους εχθρούς της Ορθοδοξίας (all time classic, πιάνει πάντα), τους ευχήθηκε να τους φωτίσει ο Θεός (προφανώς για να συνεχίσουν να χαρίζουν φιλέτα Γης, ώστε να σώσουν την ψυχή τους), πέταξε και έναν γενικό αφορισμό σε αλιβάνιστους και αλειτούργητους δημοσιογράφους (επίσης all time classic) και απήλθε. Νικητής.

Φαντάζομαι το διάλογο: «Ωραία είστε εσείς εδώ, αλλά δεν προλαβαίνω. Έχω και σε έναν εισαγγελέα να πάω μην λέω τα ίδια δύο φορές, αμαρτία είναι. Και άμα βρείτε σε ποια off shore έχουν βάλει οι δικηγόροι που χρυσοπλήρωσα τα φράγκα, έλατε να σας δώσω από ένα πιθάρι άμμο με ιδιόχειρη αφιέρωση του Λέοντος του Σοφού.»

Και τα ανθρωπάκια της Εξεταστικής, θύμωσαν με όλο αυτό. Καπνοί έβγαιναν από τα αφτάκια τους. Και έβγαλαν… «σκληρή» ανακοίνωση.

Του τράβηξαν και εκείνοι μια καταγγελία, αλλά σου λέει, τι να κάναμε άλλο; Ελάτε στη θέση μας (για λίγα δευτερόλεπτα, σιγά μην σας δώσουμε και βουλευτική σύνταξη), να του βγάζαμε και τα νύχια; Και αν μας ρίξει καμιά κατάρα; Για τέτοια είμαστε;

Βρε αγάπες μου, μην μου συγχύζεστε έρχονται και Χριστούγεννα. Να μου πάθετε και τίποτα για δύο κωλο-ακίνητα;

Καλά τα έλεγα εγώ μην σώσουμε και τους πάρουμε τους Ολυμπιακούς του 2004 και αποκτήσει αξία το κάθε αυθαίρετο. Τώρα τρέχουμε.

Πάντως, δεν ανησυχώ. Θα χυθεί άπλετο φως. Μισό λεπτό μόνο να βάλω τα γυαλιά ηλίου, γιατί στραβώθηκα.