Do it Yourself

Προσπαθώ εδώ και μήνες να καταλάβω το στόρι με το Γήπεδο του Παναθηναϊκού και τη λεγόμενη Διπλή Ανάπλαση και το μόνο που κατάφερα ήταν να γεμίσω απορίες και να συνειδητοποιήσω ότι όλο γκρινιάζω...

Καταρχήν, καλά κάνει ο ΠΑΟ και θέλει να φτιάξει Γήπεδο. Αυτό στη Λεωφόρο είναι πλέον για τα μπάζα. Μπορείς να φέρεις παιχταρά στην Ελλάδα και να τον πας εκεί που στρογγυλοκαθότανε ο Πατακός με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου; Και απέναντι να τον έχεις να βλέπει τη ΓΑΔΑ; Θα φύγει τρέχοντας ο άνθρωπος.

Γήπεδο, λοιπόν. Πλην όμως: γιατί σώνει και καλά να το συνδέσεις με την Ανάπλαση;

Να με συμπαθάτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά στο θέμα των γηπέδων είμαι αιρετικός: Θέλεις Γήπεδο κυρία ΠΑΕ; Do it yourself, που λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας. Φράγκα έχεις, μετόχους έχεις, άνοιξε το ρημάδι το πορτοφόλι και φτιάξτο. Όχι μόνο εσύ. Όλοι και όλες.

Kαι όπως βλέπεις, κύρια ΠΑΕ μου, ο Δήμος πάντα βρίσκει οικοπεδάκι να σου δώσει. Εδώ κοντέψανε να δώσουν όλο τον Υμηττό στην Εκκλησία του μακαριστού -τι θλιβερή ιστορία και εκείνη- στο γηπεδάκι σου θα κολλήσουν;

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον Δήμο. Θέλεις ανάπλαση, μανίτσα μου; Do it yourself. Από πότε, χρυσέ μου άνθρωπε, κάθε δεντράκι σε αυτή την πόλη «κοστίζει» δύο ορόφους τσιμέντο;

Και μην ακούσω δεν έχω λεφτά και τέτοια, γιατί για τις χριστουγεννιάτικες τζιριτζάντουλες, έχεις φράγκα. Όπως και για το site του Δήμου έχεις λεφτάκια. Και στην τελική, άμα δεν μπορείς να διεκδικήσεις έουρος, τι δήμαρχος είσαι; Για τα σκουπίδια και μετά βίας; Ε τότε, να μην ψηφίζουμε δήμαρχο, να κάνουμε εκλογές για Τελετάρχη και Απορριματάρχη.

Αλλη απορία: γιατί τους φάνηκε περίεργη η χλαπάτσα του ΣτΕ; Πού ζούνε; Δεν είχαν ακούσει ποτέ ότι στην Ελλάδα, είτε φτιάχνεις κάστρο στην άμμο είτε καλωδιωτή γέφυρα με τζιριτζάντζουλες, θα σου την πέσουν δέκα νοματαίοι, που θα προσφύγουν στο ΣτΕ;

Οι οποίοι νοματαίοι μπορεί να έχουν από απόλυτο δίκιο μέχρι απόλυτο άδικο. Μπορεί να είναι ηλίθιοι, μπορεί να είναι δεξιοί, αριστεροί, γέροι αργόσχολοι, νοικοκυρές σε απόγνωση, bloggers, φεμινίστριες, ακτιβιστές, μανιοκαταθλιπτικοί, η Όλγα Τρέμη με το παρεάκι της, το πάνελ του ΧΧΧ-Factor, η Μπεζαντάκου με την Μπίλιω Τσουκαλά, ο Αλέκος που τα παίρνει όλα προσωπικά, οτιδήποτε. Πάντως θα προσφύγουν. Νόμος.

Και τώρα έχουν βγει όλοι μαζί και φωνάζουν και χτυπιούνται ότι ο «λαός» του ΠΑΟ δεν θα το επιτρέψει και οι Αθηναίοι είναι ενωμένοι και οι Πλαταιείς είναι μαζί τους.

Σιγά, μανίτσα μου. Σε λίγο θα πάρουμε και τα λιανοτούφεκα να βγούμε στις ταράτσες να κάνουμε αντίσταση.

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την υπόθεση, αλλά ο Δήμαρχος και η πράσινη ΠΑΕ μού θύμισαν την ατάκα της Σαπφούς Νοταρά στη Βλαχοπούλου-χαρτοπαίχτρα: «Πολύ τις μπέρδεψες τις δουλειές σου κυρά μου. Όλο θαλασσοδάνεια είσαι, όλο χασούρες.»

Τις μπερδέψατε τις δουλειές, κύριοι. Και τώρα είμαστε όλοι στη χασούρα.

Δημοκρατία με lexotanil

Σε ένα αργεντίνικο βιβλίο είχα διαβάσει κάτι που μου άρεσε για τη Δημοκρατία: Δημοκρατία είναι όταν καταφέρνεις να ανέχεσαι το διαφορετικό χωρίς να πάρεις lexotanil.

Το θυμήθηκα για δύο λόγους:
* Διάβασα μια ανακοίνωση του κόμματος του Αλέκου: Θυμωμένο, as usual, επειδή ένας Ισραηλινός πολιτικός θα συμμετείχε σε εκδήλωση-ομιλία στο Πάντειο. Το κόμμα του Αλέκου εμμέσως ζητούσε να μην γίνει η συζήτηση και προσωπικά είμαι βέβαιος ότι δεν θα γίνει, διότι δεν θα τον αφήσουν να μιλήσει. Έχει ξαναγίνει, άλλωστε, τέτοιο σκηνικό.
ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Ο φίλος σκύλος της Βάλια Κάλντα μού έστειλε μια διευκρίνιση ότι η ομιλία θα γίνει απέναντι από το Πάντειο, στη Γενική Γραμματεία Τύπου. Κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα ασύλου. Βεβαίως, κατά τη γνώμη μου, δεν αλλάζει η ουσία. Γιατί σε μια συζήτηση δεν τίθεται θέμα face control. Συζήτηση. Λόγος-αντίλογος. Και ο καθένας θα βγάλει το συμπέρασμά του.
Επιπλέον, εγώ ο αφελής, θυμήθηκα ότι πέρυσι η προεδράρα του Ιράν είχε μιλήσει σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Εκεί όπου δεν ισχύει το άσυλο. Ο χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Δεν ξέρω αν πήραν lexotanil για να τον ακούσουν, πάντως, τον άκουσαν. Γκρίνιαξαν ορισμένοι, κοπανήθηκαν στα πλακάκια μερικοί, έκλαψαν και κάποιοι άλλοι, αλλά τον άκουσαν. Του έκαναν και ερωτήσεις και μετά ο Αχμαντινοτέτοιος πήγε στην ευχή του ενός και μοναδικού θεού και του προφήτη αυτού. Αμήν.

* Πάμε παρακάτω: διάβασα σε δύο λατρεμένους bloggers, τον Ιρλανδό και τον ΜΠΑΟΚτσή ndn εκ Λονδίνου τη διαφημιστική καμπάνια στη Βρετανία και άλλες χώρες με τίτλο the atheist campaign και σύνθημα: there’s probably no god, now stop worrying and enjoy your life. Ακόμα και θρησκευτικές ομάδες έδωσαν χρήματα για το σκοπό της καμπάνιας με το σκεπτικό ότι θα προάγει την συζήτηση για το αν υπάρχει τελικά θεός.

Δεν ξέρω αν αυτοί που έδωσαν χρήματα το έκαναν υπό την επήρεια lexotanil, όμως, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στην Ελλάδα η καμπάνια αυτή θα είχε αντέξει, άντε ένα 24ωρο.
Το τι ράσο και γλάσο θα είχε παρελάσει από την TV, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα απογευματινάδικα, την Όλγα με το παρεάκι της, τις βραδινές (σοβαρές πρωινές) εκπομπές και τους άμβωνες δεν λέγεται. Και όλοι με το lexotanil στο ένα χέρι και το ποτήρι νερό στο άλλο.

Και πάνω που θα το είχαν κατεβάσει το χαπάκι, θα είχε παρέμβει κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση για να σταματήσει την καμπάνια, να λήξει η Ιντιφάντα και να σωθεί η Ελλάς, η Δημοκρατία και τα lexotanil. Αμήν.

To Ραδιομέγαρο

Tο μεσημέρι το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ απέκτησε ενδιαφέρον. Εκεί που περίμενες να δεις την κλασσική γαλάζια φάτσα να σου περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις δραστηριότητες και το έργο της κυβέρνησης, μπήκαν στη μέση κάτι νεαροί. Έγινε ένα σούσουρο, εντελώς LIVE, άνοιξαν και ένα πανό και κάπου εκεί σταμάτησε το δελτίο.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στη συνέχεια. Σε παλαιότερες εποχές θα έβγαινε η Νάκυ Αγάθου (μην μου αρχίσετε ποια είναι η Νάκυ Αγάθου) και θα μας έλεγε κάτι. Σε ακόμα παλαιότερες θα έπεφτε το κάδρο με τις φωτογραφίες της ΑΜ Βασιλέως Κωνσταντίνου και της ΑΜ Βασιλίσσης Αννης-Μαρίας.

Σήμερα, άντε να έπαιξε κανά τρέιλερ με την Μπίλιω ή να βγήκε κανά πεντάλεπτο ο Γιώργος Κατσαρός (με το σαξόφωνό του).

Σε κάθε περίπτωση, η γνωστή γαλάζια φάτσα επανήλθε δριμύτερη. Απτόητη άρχισε να μας «ενημερώνει»: Φουλ κυβερνητικό έργο, φουλ τι όμορφα και ωραία όλα, φουλ οι δραστηριότητες των υπουργών-μελισσούλες που εργάζονται νυχθημερόν για το καλό μας.

Και μετά εμφανίστηκε ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου σε εθνικό δίκτυο. Με ύφος οργίλο, εξιστόρησε, κατήγγειλε, κατηγόρησε, μπλα-μπλα-μπλα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε λίγο αργότερα, όταν ο (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος καταδίκασε τα γεγονότα.

Όλα καλά, πλην όμως έχω μια απορία: ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου, από ποιον αγόρασε τηλεοπτικό χρόνο για να κάνει διάγγελμα; Τσιφλίκι του είναι; Από την τσέπη του πληρώνει;

Να του θυμίσω ότι είναι ένας δημόσιος υπάλληλος-golden boy, τον οποίο ΕΜΕΙΣ πληρώνουμε; Να του θυμίσω επίσης ότι κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να τον πληρώνουμε;

Ποιον ακριβώς ρώτησε για να υπερασπιστεί τη «δημόσια τηλεόραση»; Και από ποιον την υπερασπίστηκε; Μήπως έστω και για λόγους δεοντολογίας (ή και περιέργειας, βρε αδερφέ) θα έπρεπε να μας πει τι ακριβώς ήθελαν οι άνθρωποι αυτοί;

Θα μου πείτε, και πότε μας ρώτησε. Τότε που σκόρπαγε τα χρήματά μας για να προβάλουμε το Everything της Αννας Βίσση στην υφήλιο; Ή όταν με χαρά μας ανακοίνωνε ότι πληρώσαμε μερικά εκατομμύρια ευρώ για τα νέα σήματα των καναλιών;

Ο δε (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος μάς είπε ότι εδώ «κάποιοι κάνουν απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας».

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: ακούνε τι λένε ή έχει χαλάσει ο πομπός των Γερανίων; Ποια Δημοκρατία, χρυσέ μου, υπερασπίζεται η «δημόσια τηλεόραση»; Τα γαλάζια δελτία με τους γαλάζιους δημοσιογράφους; (που παλαιότερα ήταν πράσινοι, δεν θέλω να είμαι άδικος).

Το λέτε αυτό ενημέρωση; Τα μονοψήφια νούμερα θεαματικότητας δεν σας έχουν πει κάτι; Ούτε όλη αυτή η στρατιά αποτυχημένων που βρίσκουν καταφύγιο στην ΕΡΤ, όταν τους πετάξουν από τα άλλα κανάλια; Μας ρώτησε ποτέ κανένας αν θέλουμε να τους πληρώνουμε;

Εντάξει, είμαστε ηλίθιοι που δεν έχουμε ακόμα βρει έναν τρόπο να απαλλαγούμε από το χαράτσι της ΕΡΤ, αλλά να μας κοροϊδεύετε μέσα στα μούτρα μας; Για μας το κάνατε; Για μας όλη αυτή η φασαρία και το άγχος μην καταλυθεί η Δημοκρατία;

Αγαπητέ Πρόεδρε του ραδιομεγάρου, αυτό που έγινε σήμερα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Κάποιοι (ούτε καν με ενδιαφέρει τι είναι) το έκαναν για λογαριασμό όλων μας. Και χωρίς (μπλε) κουκούλα. Για αυτό σου κακοφάνηκε.

ΥΓ1 Για την ιστορία, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τα κρατικά κανάλια βρήκαν τον τρόπο να είναι ψηλά σε θεαματικότητα ακόμα και μετά την είσοδο της ιδιωτικής TV. Θα μπορούσε και εδώ να γίνει. Χαλαρά. Αλλωστε, τι παραπάνω σου λένε οι Τρέμες, οι Καμπουράκηδες και οι Ευαγγελάτοι; Τίποτα.

ΥΓ2 Δείτε εδώ το κείμενο των ανθρώπων που έκαναν τη διαμαρτυρία (ή εισβολή ή κατάληψη, πείτε το όπως θέλετε).

Γενική Συνέλευση

Αγαπημένη στιγμή στην πολυκατοικία είναι η μέρα της Γενικής Συνέλευσης. Εκεί σκάνε μύτη τα παρατράγουδα που σπανίως έχεις την ευκαιρία να ανταμώσεις: κακομούτσουνοι με γκρίζα σακάκια, συνταξιούχοι με καπαρντίνα ψαροκόκκαλο, κάτι μοναχικές υπάρξεις, ορισμένοι αμίλητοι και κανά δύο με μπόλικο θράσος. Η μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, του μικροαστού νοικοκύρη, του φουκαρά που ξέμεινε σε πολυκατοικία του Κέντρου μεταξύ αλλοδαπών και φοιτητών.

Μαζευτήκαμε λοιπόν στην είσοδο. Και άρχισε μια απίστευτα χρονοβόρα διαδικασία καταμέτρησης χιλιοστών για να δούμε αν υπάρχει απαρτία.

Σε ένα αρχαίο βιβλίο από αυτά που συναντάς σε κάθε σύγχρονη δημόσια υπηρεσία (πχ Υποθηκοφυλακείο), μια μαντάμ έγραφε ονόματα και χιλιοστά. Και μετά άρχισε τις πράξεις με το χέρι. Όπως ο Ζήκος. Και δώστου τα κρατούμενα, και δώστου τα δεκαδικά και δώστου να μετρά δάχτυλα και νύχια. Ούτε μισό δευτερόλεπτο δεν της πέρασε από το μυαλό να χρησιμοποιήσει το κινητό, για να τελειώνουμε.

Και μετά κάθε νοικοκύρης πέρναγε να βάλει υπογραφή. Όπου ορισμένοι νόμιζαν ότι υπέγραφαν στο βιβλίο συλλυπητηρίων για το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν και πέταγαν κάτι μεγαλόπρεπες τζίφρες με ουρά, σκέτα αριστουργήματα. Για μονογραφή ή έστω ένα σταυρό, ούτε λόγος...

Αφού τελειώσαμε με αυτό, τέθηκε το καυτό θέμα: Αλλαγή διαχείρισης. Καλύτερα να έχεις να επιλέξεις μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ παρά να βρεις άνθρωπο να αναλάβει διαχείριση.

Πετάγεται η καπαρντίνα ψαροκόκκαλο: «εγώ έχω κάνει 450 φορές». Προφανώς χρυσέ μου έχεις κάνει 450 φορές, γιατί μένεις εδώ από τότε που ήρθε η μπουλντόζα να σκάψει τα θεμέλια και πέρασε και ο Στελλάρας ο Πατακός με το μυστρί για την αναμνηστική φωτό.

Ο νυν διαχειριστής, σχεδόν έξαλλος, μας ανακοίνωσε: «Εγώ δεν μπορώ άλλο τέτοιο άγχος». Εννοείται μανίτσα μου! Όταν είσαι big time αργόσχολος, πόσο επιπλέον άγχος να αντέξεις; Λίγο το έχεις κάθε μέρα να έχεις να αντιμετωπίσεις το φρικιαστικό δίλημμα σε ποιο τρόλεϊ θα μπεις για να κατέβεις άσκοπα στο Κέντρο; Σοβαρά μιλάτε;

«Μακάααρι. Μακάαααρι να μπορούσα εγώ να αναλάβω» ακούστηκε από το βάθος μια ηλικιωμένη εθελόντρια. Απορώ πώς δεν το είχαμε σκεφτεί: Όταν είσαι 90+, με μπαστούνι και μάσκα οξυγόνου, φωνάζει από μακριά ότι είσαι ιδανικός για να κυνηγάς να σου πληρώσουν τα κοινόχρηστα και να σνιφάρεις φυσικό αέριο...

Η μαντάμ που έκανε τις πράξεις με το στυλό, αποφάσισε να μιλήσει. Υπήρξε μια χρονοκαθυστέρηση μέχρι να ανοίξει το στόμα της, αλλά με τόσα δεκαδικά που είχε να διαχειριστεί ο εγκέφαλος, λογικό το βρίσκω.

«Να τα κρατήσει ένα ακόμα χρόνο ο νυν διαχειριστής και να εισπράττει ένα μικρό ποσό μηνιαίως για τα έξοδα» είπε.Για δες ιδέα η μαντάμ με τα δεκαδικά! Και την είχα παρεξηγήσει...

Ο «αγχωμένος» νυν διαχειριστής έκανε κάτι νάζια τύπου δεν ξέρω, αφήστε να το σκεφτώ και να το δούμε στο τέλος του χρόνου. Έχω, όμως, μια φρικτή υποψία ότι τελικώς θα δεχθεί. Ποιος λέει όχι σε μερικά έξτρα ευρώ σήμερα;

Εκεί κάπου τελείωσε η Γενική Συνέλευση και οι νοικοκυραίοι επέστρεψαν στα σπίτια τους.

Του χρόνου πάλι...

Ο μήνας της Mafa (και της wilma)

Τις τελευταίες ημέρες, όποιο blog και να ανοίξεις βλέπεις τη θεϊκή φωτό του spy. Ύμνοι γράφονται, ποιήματα σκαρώνονται, δίστιχα ακούγονται, φαγητά μαγειρεύονται. Εμείς εδώ δεν έχουμε αντίστοιχα προσόντα να διακινήσουμε στη blogόσφαιρα, για αυτό και αποφασίσαμε να τιμήσουμε τη wilma, η οποία είχε την ιδέα της διακίνησης. Σημειώνω ότι πρόσφατα έμαθα ότι η wilma είναι παντρεμένη με έναν Σκωτσέζο που ακούει στο όνομα Μάθιου ΜακΚόναχι. Αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Το αφιέρωμα στη wilma θα μπορούσε να είναι μια σημειολογική ανάλυση του ολοκληρωμένου πλέον επιθέτου της wilma flintstone mcConaughey. Φοβάμαι όμως ότι θα ξέσπαγε σύρραξη με άλλες αιθέριες παρουσίες και θα το έκαναν εδώ μέσα Αμπχαζία Grand Resort. Επιπλέον, εγώ από σημειολογία ξέρω όσα και ο Αλογοσκούφης από οικονομία.
Προτίμησα λοιπόν το σιγουράκι: Κατά σύμπτωση είναι Σεπτέμβριος, δηλαδή ο μήνας που γεννήθηκε η Mafalda. Ήταν τέλη του μήνα πριν από 45 και πλέον χρόνια, όταν ο σπουδαίος Αργεντινός Joaquίn Salvador Lavado (Quino) δέχθηκε μια επαγγελματική πρόταση: να φτιάξει ένα χαρακτήρα για μια διαφήμιση πλυντηρίων. Η μάρκα των πλυντηρίων ήταν Mansfield. Και επειδή στη λέξη υπήρχαν το M και το A, o όρος όταν ο χαρακτήρας να είχε στο όνομά του αυτά τα γράμματα. Ο Quino κατέληξε στο όνομα Mafalda από μια αργεντίνικη ταινία που είχε γυριστεί λίγα χρόνια νωρίτερα.
Η καμπάνια δεν έγινε ποτέ. Ο Quino έβαλε τη Μafalda στο ντουλάπι και την έβγαλε για το περιοδικό Primera Plana, το 1964. Ακολούθησε η εφημερίδα El Mundo και το Siete Dias Ilustrados. Mέχρι το 1973.
Η φίλη μας η Mafa δεν αντέχει την αδικία. Ακούει Beatles, σιχαίνεται τις σούπες και λατρεύει ένα είδος κρέπας που στην Αργεντινή ονομάζεται panqueque (πανκέκε). Oι ατάκες της σπάνε κόκκαλα. Να μερικές:

• Από πού να σπρώξουμε τη χώρα για να πάει μπροστά;
• Μήπως τελικά αυτή η σύγχρονη ζωή είναι πιο πολύ σύγχρονη και λιγότερο ζωή;
• Το κακό με τη μεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας είναι ότι όλοι θέλουν να παίξουν το ρόλο του πατέρα.

Πλάκα έχει επίσης και η παρέα της: O Φελίπε, μονίμως αγχωμένος με το σχολείο και πιο απλοϊκός στον τρόπο που βλέπει τη ζωή.
Ο Μανολίτο, προσγειωμένος, συντηρητικός, εχθρός των Beatles και οπαδός της σούπας.
Η Σουσανίτα, μικροαστή και κουτσομπόλα, ονειρεύεται να γίνει μητέρα με πολλά παιδιά.
Ο σχετικά αθώος Μιγκελίτο, καθώς και ο μικρός αδελφός της Μafalda, Γκίγιε (Γκίshε με αργεντίνικη προφορά) που στα ελληνικά έχει μεταφραστεί Νάντο.
Επίσης, η Λιμπερτάδ είναι ακόμα πιο προοδευτική από την Mafalda, ενώ αρκετά συχνά εμφανίζεται και η χελώνα με το όνομα Γραφειοκρατία.
Τέλος, υπάρχουν και οι γονείς: ο «μπάμπας» (Τομάς) με το 2CV αυτοκίνητο και η «μαμά» (Ρακέλ).
Aυτά τα ολίγα, λοιπόν, αφιερωμένα στην wilma μας. Που, όπως ξέρουμε, αγαπάει τη Mafa.

Συν και πλην

Eίπαμε, τα Συν και Πλην έγιναν σταθερή αξία (χάρη στον Dr Seeng) και βλέπω ότι ακολουθούν κι άλλοι (*P@nOs*).

Συν στην εθνική ομάδα μπάσκετ. Μάγκες μια ζωή και απίστευτη παρέα. Πάνω από όλα διέψευσαν τους καραγκιόζηδες ότι και καλά θα ήταν πρόβλημα η ταυτόχρονη παρουσία Γιαννάκη σε Εθνική και Ολυμπιακό.
Συν στην Αλέκα Παπαρήγα. Γιατί εκτέθηκε τόσο πολύ στα «αστικά» μέσα ενημέρωσης για να μας αποδείξει ότι το ΚΚΕ «δεν τα παίρνει», που επιβεβαίωσε αυτό που όλοι ξέραμε: ότι το ΚΚΕ τα παίρνει. Ακόμα και ο Τσουκάτος φαντάζει πλέον αθώα κοκκινοσκουφίτσα.

Συν στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο: έμαθα ότι διαθέτει Meerkats. Να δω πότε θα πάω να τα δω.

Πλην στους Έλληνες φιλάθλους στο μπάσκετ Ελλάδα-Νέα Ζηλανδία. Γιούχαραν τους Νεοζηλανδούς που χόρεψαν στην αρχή τον παραδοσιακό τους χορό. Αν η βλακεία τους μπορούσε να μετατραπεί σε ευρώ, τότε ακόμα και οι μίζες της Siemens θα έμοιαζαν χαρτζιλίκι. Και φυσικά, ως κερασάκι στην τούρτα, τα ξεφτέρια οι δημοσιογράφοι που έκαναν περιγραφή και δεν διαπίστωσαν το παραμικρό. Εκτός από άσχετοι (αυτό είναι παγκοσμίως γνωστό) τώρα μάθαμε ότι είναι και κουφοί.
Πλην στην Ιερά Σύνοδο που θέλει να φτιάξει ειδική φυλακή για μητροπολίτες. Κατά τη γνώμη μου, ο τράγος που βουτά εκατομμύρια από Μονές, ενώ «διδάσκει» και «κρίνει» τους πάντες, πρέπει να ξυριστεί στεγνά και να μεταφερθεί στη Γυάρο. Με τη «Ρομίλντα».
Πλην στον αριστερό φοιτητή του ΕΜΠ που βγήκε και είπε: «η πρωτοβουλία Στυλιανίδη για τα Κολέγια σημαίνει οριστική υποβάθμιση των πτυχίων μας». Αν γλυκό μου αγοράκι πιστεύεις ότι το πτυχίο του Μετσοβείου απειλείται από τις Σχολές Μανώλα, τότε είσαι άξιος της τύχης σου. Εύχομαι να συνειδητοποιήσεις εγκαίρως (για το δικό σου μέλλον) ότι παπαγαλίζεις τις αρλούμπες του Αλαβάνου και των βολεμένων καθηγητάδων σου.

Τέλος, μία απορία: Ενδιαφέρει κανέναν το γεγονός (ο θεός να το κάνει) ότι η ζωή της Βουγιουκλάκη θα γίνει ταινία;

Το έλυσα με τις πυρκαγιές

Ξεκίνησαν οι πυρκαγιές. Θα ξεσαλώσουν πάλι οι bloggers με τις καταγγελίες και τα σχετικά. Το τι έγραφα και εγώ πέρυσι, δεν περιγράφεται. Τόσο μεγάλη προσπάθεια να σώσω τον κόσμο δεν νομίζω ότι είχα κάνει στη ζωή μου.
Το δούλεψα όμως πολύ το χειμώνα, γιατί αποφάσισα ότι δεν πάει άλλο. Πήγα σε ειδικό ψυχολόγο, ο οποίος με βοήθησε να υιοθετήσω μια διαφορετική προσέγγιση. Μου κόστισε βέβαια κάτι παραπάνω, αλλά δεν βαριέσαι. Ιδού πώς:

Με το που σκάει η πρώτη φωτιά και βγαίνουν στα κανάλια οι εισαγγελείς-δημοσιογράφοι και ο Καμπουράκης παίρνει τα όρη και τα βουνά με το μικρόφωνο, φορώντας t-shirt ροζ τέσσερα νούμερα μικρότερο με V ώστε να αναδεικνύεται η αντρίλα από την τρίχα στο στέρνο, εγώ σπεύδω στο κρεβάτι μου και επαναλαμβάνω το παρακάτω κείμενο:

ΟΚ, να παραδεχθώ ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να σβήσει φωτιές. Δεν είναι όμως και το τέλος του κόσμου. Σε όλα τα υπόλοιπα, φυσάει. Ενδεικτικά θυμήσου: Euro, Eurovision με πρώτη και τρίτη θέση (εξαιρώ την Αννούλα που αδικήθηκε), ασφαλείς Ολυμπιακοί, σύγχρονες μέθοδοι ανάκρισης Πακιστανών φιλοξενούμενων, ασφαλείς τοποθετήσεις των ομολόγων, δουλειά μέχρι τα 70 για να μην βαριόμαστε, ξεφτίλα των αντιπάλων με τα σκάνδαλά τους, διεθνές ενδιαφέρον για τον πρωθυπουργό με προσωπική παρακολούθηση των τηλεφωνικών του συνδιαλέξεων, ηχηρό χαστούκι στις λούγκρες που θέλουν και να παντρεύονται, διεύρυνση της δημοκρατίας με δικαίωμα «βέτο» των πολιτών στις χωματερές δίπλα στα εξοχικά τους, άμεση αποκατάσταση σεισμοπυροπλήκτων με μοντέρνα λυόμενα και δωρεάν κρουαζιέρες στο Αιγαίο με πλοία 50 ετών, ο Αρούλης υπουργός Τουρισμού, πρωτοφανείς αυξήσεις μισθών πάνω από τα όρια του πληθωρισμού στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου.
Η κυβέρνηση λοιπόν δικαιούται και μια αποτυχία. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Αλλωστε, ο κυρ Σωτήρης υπουργός της Δικαιοσύνης το είπε: «Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη». Δεν είμαστε εμείς για δάση και δρυμούς. Για ραχούλες που να τρέχει η Χάιντι και να την κυνηγά ο πορνόγερος παππούς της. Η ωριμότητά μας φτάνει μέχρι αλσύλλια, παρκάκια, γεράνια στα μπαλκόνια, γαϊδουράγκαθα στους δρόμους, χαμομήλια στους αγρούς, βλήτα στις εξοχές. Υπάρχει πιο τρυφερή εικόνα από τη γριά που βγαίνει με τη σακούλα και το μαχαίρι να κόψει χόρτα;
Επιπλέον, η Ελλάδα γίνεται Γη του Πυρός, άρα μου θυμίζει τη δεύτερη πατρίδα μου και στεναχωριέμαι λιγότερο που απουσιάζω.
Σκέψου και το άλλο: είναι βέβαιο ότι θα πάρει παράταση το Κτηματολόγιο. Γιατί μέχρι να μπουν οι μπουλντόζες στα καμένα του καλοκαιριού να τα στρώσουν, να τα καθαρίσουν και να γίνουν οικόπεδα, θα πάει Οκτώβριος. Πότε θα προλάβει ο κόσμος που θα δώσει το καπάρο να τα δηλώσει; Και να βγαίνουν οι αλήτες οι δημοσιογράφοι και να λένε ότι είμαστε ο λαός της τελευταίας στιγμής; Έλεος πια! Θα δοθεί μια παράταση, ώστε ο κοσμάκης να πάει με την ησυχία του. Έτσι βολεύομαι και εγώ που βαριέμαι να τρέχω τώρα. Η κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στην καθημερινότητα του πολίτη. Το είπε και η Φωτεινή Πιπιλή και άμα το είπε η Φωτεινή, εγώ το βουλώνω.

Επομένως, μάγκες, φέτος με τις πυρκαγιές, count me out.

Μήπως να το έλεγα πιο απλά στην άλλη μητρική μου;

i ΒASTA YA PELOTUDOS !

(τώρα ηρέμησα... ή μήπως υποτροπίασα;)

Συν και πλην

Λόγω εξαιρετικών περιστάσεων, έχω ένα συν οπότε ξεκινώ με τα πλην:

Πλην στον Κρις Φώλια. Καλά εσάς σας καταράστηκε εκείνο το ομορφόπαιδο το Αμερικανό, επειδή δεν ψωνίζατε φυσικό αέριο από το μαγαζί του, δεν εξηγείται αλλιώς τέτοια κεσάτια. Βρε χρυσέ μου, τι τα θες τα χωρατά και τις χαριτωμενιές τύπου «εγώ τρώω ηλιέλαιο»; Και τι με νοιάζει εμένα; Και εγώ τρώω τα νύχια μου. Γιατί δεν βγαίνεις να πεις «μάλιστα, τα κάναμε σκατά, αλλά πήραμε το μαθημά μας και θα το φτιάξουμε το σύστημα». Μηδέν κοινός νους;
Πλην στην κατινιά και την εμπάθεια έναντι του νικητή της Eurovision. «Ο Ντίμα φωτογραφήθηκε σε γκέι περιοδικό», «οι πατούσες του ήταν μαύρες» και άλλα τέτοια. Για το βρακί του, κορίτσια, μάθατε αν ήταν καθαρό;
Πλην στους «ειδικούς» που άρχισαν τη γκρίνια για την Εθνική, πριν καλά καλά σφυρίξει το Euro. Eίναι οι ίδιοι που γκρίνιαζαν το 2004 για τον «παππού-Ρεχάγκελ» και μετά βγήκαν στους δρόμους, οι ίδιοι που φώναζαν μετά την ήττα στο Καραϊσκάκη από την Τουρκία και μετά μιλούσαν για την ομάδα που «προκρίθηκε παλικαρίσια και βούλωσε στόματα». Εγώ λέω να βουλώσετε το δικό σας στόμα.
Πλην σε όλους αυτούς που τα έβαλαν με τον σκοπιανό τραγόπαπα, ο οποίος για να σπρώξει λίγο ένα συγκεκριμένο κόμμα εν όψει κάλπης, είπε ότι η Θεσσαλονίκη είναι πατρίδα των Σλάβων. Καταρχήν, το θέμα της Μακεδονίας το έλυσε ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ Ανδρόνικος πριν πολλά χρόνια. Κατά τα άλλα, γιατί απορείτε; Εδώ τι κάνουν οι παπάδες; Ξεχάσατε την «Δεξιά του Κυρίου;»

Πλην στους γονείς που ξεροσταλιάζουν στα κάγκελα, ενώ ο κανακάρης δίνει Πανελλαδικές. Πώς ακριβώς βοηθάτε το παιδί σας; Έχετε vibe που στέλνει μέσα τις λύσεις στην Ιστορία; Πόσο μυαλό θέλει να καταλάβετε ότι αγχώνετε περισσότερο τα δύστυχα;

Συν στην Αργεντινή μου, που είχε γενέθλια. Έγινε 198 Μαΐων (στην κυριολεξία Μαΐων) η γλυκιά μου.

VIVA EL 25 DE MAYO. EN UNION Y LIBERTAD, SIEMPRE.

Πασχαλινό γράμμα

Θεία μας Ευτέρπη μας,

Χριστός Ανέστη με υγεία σας εύχομαι και πάντα παρθένες μπιρίμπες από ατού. Όπως καταλάβατε, δεν καταφέραμε ούτε φέτος να έρθουμε στο χωρίο. Μπλέξαμε θεία μου. Ακούσαμε σε εκείνη την LCD που μας φέρατε τον Τσιαμτσίκα για την ακρίβεια, ήρθε μετά ο Ευαγγελάτος και μας πανικόβαλε με την τιμή της αμόλυβδης, έσκασε μύτη και ο μικρός Σαντικάι με τα εκκλησιαστικά τροπάρια και το χάσαμε το σήμα. Ποιο σήμα δηλαδή, το ΚΤΕΛ χάσαμε. Ξεκίνησε ο Αννίβας, θεία μας, να πάει να βγάλει εισιτήρια για να σας έρθουμε και έπεσε πάνω στον Κλεάνθη Τσιρώνη να προσπαθεί να τον πείσει για την τιμή του οβελία. Κάπου εκεί τα έμπλεξε και όταν πλέον έφτασε στα ΚΤΕΛ, δεν είχε μείνει σου λέει θέση oύτε για βαλίτσα.
Ξεμείναμε εδώ. Να τρέχουμε Μεγάλες Παρασκευές στον Επιτάφιο της γειτονιάς. Δεν σας τα είπα, δύο ξανθιές λαμπαδιάσανε φέτος. Εκεί κάπου στο ω γλυκύ μου έαρ, κάνει ένα πιτσιρίκι να περάσει από μπροστά με το κερί, καταλαβαίνετε τώρα εσείς θεία που χάσατε και τον θείο Βρασίδα στον συμμοριτοπόλεμο του 1945. Δεν θέλει και πολύ το κακό για να συμβεί.
Μεγάλο Σάββατο πάλι έτρεξε ο Αννίβας να βρει κανά φθηνό ερίφιο. Τίποτα όμως. Κάτι βουλγάρικα είχε και σκοπιανά, αλλά τον ξέρετε τον ανιψιό σας. Τι ζητούν οι βούλγαροι στη Μακεδονία, τι ζητούν οι βάρβαροι στα ελληνικά βουνά, αναφώνησε και πήρε τελικά ένα κατσικάκι από την Κοζάνη.
Το βράδυ του Μ.Σαββάτου είπαμε να πάμε σε εκείνο το μοναστήρι που είχαμε πάει και μαζί σας θεία, όταν κάναμε εκείνο το τάμα για την Χρυσοβαγγελίτσα, που μπήκε να βγάλει την κύστη.

Τι το θέλαμε θεία μας; Πέσαμε σε έναν τρελλό παπά, που την είχε δει Τέο Αγγελόπουλος. Να βγαίνει έξω και να δίνει οδηγίες: «Μια ομπρέλλα, βρέχομαι» φώναζε κάπου μεταξύ δέησης και Ευαγγελίου. «Καμπάνες τώρα!» αναφώνησε την ώρα του Χριστός Ανέστη. Kαι αφού το έψαλε 45 φορές, έδωσε την τελική οδηγία: «Καμπάνες τέλος! Φώτα μπροστά!». Με τούτα και με κείνα, θεία μας, πήγε 2 για να γυρίσουμε σπίτι και να ρημαδοφάμε τη μαγειρίτσα.
Σήμερα, πάντως, θα σας θυμηθούμε. Στήσαμε τον οβελία στην ταράτσα. Δίπλα στον ηλιακό θερμοσίφωνα που μας κάνατε δώρο. Θα τον γυρίζουμε και θα σας θυμόμαστε. Και μετά θα κατέβουμε κάτω να ανοίξουμε την LCD να δούμε για το Πάσχα των πολιτικών αρχηγών και όλα τα σχετικά παραδοσιακά.
Να μας τους φιλήσετε όλους στο χωριό θεία. Και να μας γράψετε. Τώρα με το broadband που μας βάλατε, στο τσακ μπαμ θα επικοινωνούμε. Και μην ξεχάσετε την εορτή του Αννίβα σας την άλλη εβδομάδα.

Σας ασπαζόμεθα.

Πρώτο Θέμα πίστα

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία της 22ας Ιανουαρίου 2008: «Επί εβδομάδες τώρα όλη η χώρα παρακολουθεί μια απίστευτη ιστορία σήψης και διαφθοράς με πρωταγωνιστές, από τη μία το γνωστό σαρκοβόρο δίδυμο που πλασάρει, αποκρύπτει, διαπραγματεύεται ανάλογα με το τι συμφέρει την τσέπη του όπως αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα από τη δημόσια αλληλοδιαπόμπευσή του- σκάνδαλα προσωπικά ή ανύπαρκτα, προσωπικές ή άλλες παρασπονδίες, κανιβαλίζοντας δεοντολογίες και ανθρώπινα δικαίωματα. Και από την άλλη την κυβέρνηση, την πολιτική εξουσία, που συναγελάζεται, διαπραγματεύεται, συνεργάζεται μαζί του για να αποκρύπτει ή να συγκαλύπτει τις δικές της αμαρτίες.»

Τι να προσθέσω; Απλά αισθάνομαι δικαιωμένος για μια κουβέντα που είχα πει πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν είδα για πρώτη φορά τη διαφήμιση με τη γνωστή μπανιέρα για την προώθηση της νέας εφημερίδας: «Δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή μου να δώσω ούτε ένα ευρώ για να αγοράσω έντυπο που βγάζουν αυτοί οι δύο».

Δύο ευχές

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν ήμουν οπαδός των ευχών. Ειδικά στις γιορτινές μέρες, όταν οι ευχές περισσεύουν. Επιπλέον, με ορισμένες από δαύτες διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις, για να μην το πω ενστάσεις: Λένε, ας πούμε, οι γονείς σε άλλους γονείς για τα παιδιά τους: «Να τα δείτε όπως επιθυμείτε». Μέγα λάθος, αφού η σωστή ευχή είναι να τα δείτε όπως εκείνα επιθυμούν.

Τέλος πάντων, για να μην γίνομαι γκρινιάρης και τις χρονιάρες μέρες, δύο ευχές δίνω σε όλους, τις οποίες ακολουθώ και εγώ:

1. Μην παίρνετε ΤΟΣΟ σοβαρά ούτε τη ζωή ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό.

2. Να ακούτε μουσική. Πολλή μουσική.
Αυτά.

Παιδί ή τέρας;

Το συγκεκριμένο post είχε στόχο να αναφερθεί στην πρωτοβουλία του www.in.gr σε συνεργασία με την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Στο αφιέρωμα για τις γιορτές του 2007, στην δεξιά στήλη, υπάρχει χώρος για διαφημίσεις. Εκεί, όποιος κάνει κλικ, «αναγκάζει» τον διαφημιζόμενο να πληρώσει ένα ποσό στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Ιδού το Link για να μην βασανίζεστε: http://www.in.gr/review2007/.

Έμαθα δε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη και μία ακόμα πρωτοβουλία. Μπορούμε μέχρι τις 20/12/2007 να δώσουμε παιχνίδια στο ΤΡΑΜ, και αυτό με την σειρά του θα τα δώσει στα παιδιά στο ΠΙΚΠΑ! Μπορούμε να αφήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια για παιδιά νοητικής ηλικίας μέχρι και 6 ετών στα εκδοτήρια του τραμ ( στάσεις ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΑΓ. ΦΩΤΕΙΝΗΣ, ΑΧΙΛΛΕΩΣ, ΣΕΦ, ΠΛ. ΚΑΤΡΑΚΗ, ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ). Ενδεικτικά μάλιστα προτείνονται κούκλες, αρκουδάκια, αυτοκινητάκια, μαρκαδόροι και μπλοκ ζωγραφικής, επιτραπέζια και κατασκευές. Ιδού το Link: http://www.tramsa.gr/html/gr/grafeio_typou.php?id=60.

Νομίζω ότι το post αποκτά μεγαλύτερη αξία μετά και από την πρόσφατη ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο Ίλιον...

Ειλικρινά, δεν θέλω να γράψω εδώ τη γνώμη μου για το τι θα έπρεπε να κάνουν σε όσους κακοποιούν παιδιά, γιατί θα χάσετε και την όποια εκτίμηση μου έχετε. Την κρατώ για τον εαυτό μου.

Λυπάμαι όμως για την εικόνα που είδα στις ειδήσεις σχετικά με αυτή την υπόθεση: άνθρωποι να χειροκροτούν τον παπά που κατηγορείται! Δεν λέω, υπάρχει και το τεκμήριο της αθωότητας. Αναρωτιέμαι όμως για αυτούς τους ανθρώπους: δεν υπήρξαν ποτέ παιδιά; δεν έχουν παιδιά; δεν κράτησαν μία επιφύλαξη προτού βγουν φόρα παρτίδα στην τηλεόραση να μας πουν πόσο καταπληκτικός άνθρωπος ήταν αυτός ο παπάς; Έκαναν λέει και ολονυχτία για πάρτη του. Προφανώς δεν πήραν πρέφα, αλλά με τη στάση τους, βίασαν για μια ακόμα φορά το καημένο το κοριτσάκι...

Λοιπόν, επειδή έχω αρχίσει να τα παίρνω στο κρανίο, ας πάω να κάνω κανά κλικ για το «Χαμόγελο του Παιδιού». Θα σας εξομολογηθώ κάτι: Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν σε όσους κακοποιούν παιδιά (και το οποίο κρατώ για τον εαυτό μου, για να με αγαπάτε) πρέπει να επεκταθεί και σε όσους έχουν ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξαν παιδιά.

Χριστουγεννιάτικη λίστα

Δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί:

• Γιατί δημιουργείται μια ψεύτικη ατμόσφαιρα αγάπης που εξαντλείται μόλις όλοι επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους.
• Γιατί το γεγονός που γιορτάζουμε (μην με ρωτήσετε ποιο, έλεος!) μάλλον περνάει απαρατήρητο.
  
• Γιατί σιχάθηκα να ακούω το LastXmas των Wham και τα τραλαλά της Καίτης Γαρμπής (όταν ακόμα την ήξερε η μάνα της).
• Γιατί επικρατεί το αδιαχώρητο στα μαγαζιά, ιδιαίτερα στα βιβλιοπωλεία. Ξαφνικά όλους τους έπιασε ο πόνος να πάρουν βιβλίο.
• Γιατί δεν αντέχω να βλέπω τα μπαλκόνια στολισμένα με τόσα λαμπάκια. Είπαμε, άλλο Χριστούγεννα και άλλο Circo Medrano. Μην τα μπερδεύουμε.
• Γιατί με εκνευρίζει ο Δήμος Αθηναίων που ξοδεύει ένα σκασμό χρήματα για να κάνει ακριβώς τις ίδιες εκδηλώσεις. Μηδέν πρωτοτυπία, μηδέν φαντασία.
• Γιατί λυπάμαι τα καημένα τα πόνυ που τα στήνουν για να τα καβαλήσει το κάθε παχύσαρκο παιδάκι και να βγει φωτογραφία.

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί:

• Στολίζω άλλων τα χριστουγεννιάτικα δένδρα και στέλνω ταχυδρομικώς κάρτες. Κοινώς, πιάνω και πάλι στα χέρια μου στυλό.
• Τρώω τόνους από μελομακάρονα.
• Βλέπω μεγάλα παιδιά να χαμογελούν.
• Τηρώ με Καθολική ευλάβεια τα (έστω και λιγοστά) resolutions που κάνω για τη νέα χρονιά.

Ο ορισμός του ολιγαρκή

Η ιδέα δεν είναι δική μου, αλλά τη δανείστηκα από τη φίλη Moneypenny. Έγραφε σε ένα post στο blog της μία λίστα με τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει, αν είχε περισσότερο χρόνο ή αν η μέρα είχε περισσότερες από 24 ώρες.

Είπα να φτιάξω και εγώ μια λίστα. Θα ήθελα, λοιπόν, να έχω περισσότερο χρόνο για:

• Να ξαπλώνω ανάσκελα στον καναπέ και να κοιτάω το ταβάνι (αιώνια αξία).
• Να βλέπω τα ανήψια μου: να με πρήζει η μία με τα μαθήματα του σχολείου και ο άλλος με το μπάσκετ, όπου υποτίθεται ότι παίζουμε μαζί, αλλά τελικά τον αφήνω να κερδίζει (καθότι και 7 χρονών).
• Να βλέπω τους γονείς μου (αν και μάλλον θα κατέληγα να παίζω μπιρίμπα με τη μάνα μου και μου τη λέει και από πάνω που αφήνω να περνάνε τόσα ατού...)
• Να πηγαίνω για καφέ με τους φίλους μου (φραπέ, όχι φρέντο και αηδίες).
• Να βλέπω ταινίες στο σινεμά και όχι στο DVD .
• Να διαβάζω ή να γράφω.
• Να ταξιδεύω ή να ακούω ιστορίες από όσους έχουν κάνει απίστευτα ταξίδια.
• Να τρέχω τα 10km έξω, όχι στο διάδρομο του γυμναστηρίου τρεις φορές την εβδομάδα.
• Να γυρίζω την Ελλάδα, ιδιαίτερα την ηπειρωτική, και να μην περιμένω τα ταξίδια με τα hightec ΚΑΠΗ του 2040 (τότε που θα μπορώ να είμαι μέλος).
• Να κρατάω ΕΣΕΝΑ σφιχτά στην αγκαλιά μου.

Moneypenny dearest σε ευχαριστώ που έριξες την ιδέα. Είθε να τα καταφέρουμε!

Ο λαβύρινθος που δεν έχουμε

Ανέκαθεν είχα μια αλλεργία σε αυτές τις «Παγκόσμιες Ημέρες.... », «Ευρωπαϊκές Εβδομάδες....» κλπ κλπ. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τόση φανφάρα για να πούμε ή να κάνουμε το αυτονόητο.

Κάπως έτσι αντιμετώπισα και την «Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Μετακίνησης», όπου υποτίθεται ότι όλοι άφησαν τα αυτοκίνητα στην άκρη και υποτίθεται ότι μετακινήθηκαν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δωρεάν (αυτό είναι το μόνο που δεν υποτίθεται).

Προσωπικά, πούλησα το αυτοκίνητο όταν μετακόμισα στο Κέντρο. Όλοι με κοιτούσαν περίεργα. Κάποιοι με λύπηση, επειδή θα έμπαινα σε λεωφορεία και μετρό, κάποιοι δήθεν με θαύμαζαν, κάποιοι στοιχημάτιζαν ότι σε κανά χρόνο θα ξαναπάρω αυτοκίνητο.

(Το στοίχημα βέβαια το έχασαν, αφού έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια...)

Βέβαια όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα επειδή η δουλειά είναι κοντά στο σπίτι, το ίδιο και οι παρέες, το σινεμά, το θέατρο, η διασκέδαση, το σούπερ μάρκετ, το εμπορικό κέντρο, η 'πίτα του παππού'.

Θέλω να πω ότι καταλαβαίνω όλους όσοι δεν αποχωρίζονται το αυτοκίνητο. Ή σχεδόν όλους.

Κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον αργά για να αλλάξει κάτι. Ή τουλάχιστον για ριζικές αλλαγές. Όσοι είχαν την τύχη να ζήσουν στο εξωτερικό (μεταξύ αυτών και εγώ) γνωρίζουν ότι το αυτοκίνητο είναι σχεδόν περιττό όταν έχεις ένα εκτεταμένο δίκτυο μετρό για να πας παντού: στη δουλειά, στην παρέα, στο σινεμά, στο θέατρο, στη διασκέδαση, στο εμπορικό κέντρο και στην 'πίτα παππού'.

Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας αν ο χάρτης του μετρό της Αθήνας είχε επάνω του καμιά 15αριά γραμμές, λίγο σαν λαβύρινθο, για να πηγαίνουμε ΠΑΝΤΟΥ. Όταν όμως λέμε ΠΑΝΤΟΥ, εννοούμε ΠΑΝΤΟΥ.

Πόσοι δεν θα άφηναν το αυτοκίνητο στην άκρη; Πόσοι δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να αποκτήσουν αυτοκίνητο;

Αλλά αυτά έπρεπε να γίνουν πριν από 50 χρόνια (τουλάχιστον). Αλλά ποιος το σκέφτηκε;

Κανείς. Και έτσι χάσαμε τον λαβύρινθο και μείναμε με τα αυτοκίνητα...