Αυτό είναι ένα δείγμα για μεγαλύτερους τίτλοι...

Να με συμπαθάτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά στο θέμα των γηπέδων είμαι αιρετικός: Θέλεις Γήπεδο κυρία ΠΑΕ; Do it yourself, που λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας. Φράγκα έχεις, μετόχους έχεις, άνοιξε το ρημάδι το πορτοφόλι και φτιάξτο. Όχι μόνο εσύ. Όλοι και όλες.
Kαι όπως βλέπεις, κύρια ΠΑΕ μου, ο Δήμος πάντα βρίσκει οικοπεδάκι να σου δώσει. Εδώ κοντέψανε να δώσουν όλο τον Υμηττό στην Εκκλησία του μακαριστού -τι θλιβερή ιστορία και εκείνη- στο γηπεδάκι σου θα κολλήσουν;
Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον Δήμο. Θέλεις ανάπλαση, μανίτσα μου; Do it yourself. Από πότε, χρυσέ μου άνθρωπε, κάθε δεντράκι σε αυτή την πόλη «κοστίζει» δύο ορόφους τσιμέντο;
Και μην ακούσω δεν έχω λεφτά και τέτοια, γιατί για τις χριστουγεννιάτικες τζιριτζάντουλες, έχεις φράγκα. Όπως και για το site του Δήμου έχεις λεφτάκια. Και στην τελική, άμα δεν μπορείς να διεκδικήσεις έουρος, τι δήμαρχος είσαι; Για τα σκουπίδια και μετά βίας; Ε τότε, να μην ψηφίζουμε δήμαρχο, να κάνουμε εκλογές για Τελετάρχη και Απορριματάρχη.
Αλλη απορία: γιατί τους φάνηκε περίεργη η χλαπάτσα του ΣτΕ; Πού ζούνε; Δεν είχαν ακούσει ποτέ ότι στην Ελλάδα, είτε φτιάχνεις κάστρο στην άμμο είτε καλωδιωτή γέφυρα με τζιριτζάντζουλες, θα σου την πέσουν δέκα νοματαίοι, που θα προσφύγουν στο ΣτΕ;
Οι οποίοι νοματαίοι μπορεί να έχουν από απόλυτο δίκιο μέχρι απόλυτο άδικο. Μπορεί να είναι ηλίθιοι, μπορεί να είναι δεξιοί, αριστεροί, γέροι αργόσχολοι, νοικοκυρές σε απόγνωση, bloggers, φεμινίστριες, ακτιβιστές, μανιοκαταθλιπτικοί, η Όλγα Τρέμη με το παρεάκι της, το πάνελ του ΧΧΧ-Factor, η Μπεζαντάκου με την Μπίλιω Τσουκαλά, ο Αλέκος που τα παίρνει όλα προσωπικά, οτιδήποτε. Πάντως θα προσφύγουν. Νόμος.
Και τώρα έχουν βγει όλοι μαζί και φωνάζουν και χτυπιούνται ότι ο «λαός» του ΠΑΟ δεν θα το επιτρέψει και οι Αθηναίοι είναι ενωμένοι και οι Πλαταιείς είναι μαζί τους.
Σιγά, μανίτσα μου. Σε λίγο θα πάρουμε και τα λιανοτούφεκα να βγούμε στις ταράτσες να κάνουμε αντίσταση.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με την υπόθεση, αλλά ο Δήμαρχος και η πράσινη ΠΑΕ μού θύμισαν την ατάκα της Σαπφούς Νοταρά στη Βλαχοπούλου-χαρτοπαίχτρα: «Πολύ τις μπέρδεψες τις δουλειές σου κυρά μου. Όλο θαλασσοδάνεια είσαι, όλο χασούρες.»
Τις μπερδέψατε τις δουλειές, κύριοι. Και τώρα είμαστε όλοι στη χασούρα.

Quiz: Εμείς και το Τέρας

Υπόσχομαι ότι μετά από αυτό το quiz σταματώ να ασχολούμαι με το θέμα. Και το αφήνω στους ειδικούς…



1. Τι γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα;

Α. Τη γέννηση του Χριστού, ανόητε. Ελληνικά δεν έμαθες ακόμα;

Β. Δεν ξέρω εσείς, αλλά εμείς πάλι στο θείο Χρήστο θα πάμε και θα σκάσουμε στη διασκέδαση. Ωκεανός πλήξης αυτή η οικογένεια.

Γ. Τίποτα. Απλά χαμογελάμε και περιμένουμε τα δωράκια που παραγείλαμε.

Δ. Είμαι υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας και δεν γιορτάζω. Επίσης για το Βατοπαίδι ευθύνες έχουν και τα δύο μεγάλα κόμματα.



2. Πότε στολίζετε το Δέντρο;

Α. Μόλις σκάσει μύτη στη γωνία του δρόμου εκείνος ο τύπος από τα Τζουμέρκα με τα έλατα.

Β. Μεσάνυχτα 30ής Νοεμβρίου.

Γ. Όταν αδειάσει από το σιδέρωμα η Galina. Και αφού πρώτα κρύψουμε τον παππού που την κουτουπώνει.

Δ. Όταν καταφέρουμε να εντοπίσουμε στο πατάρι πού είναι εκείνη η κούτα με το ψεύτικο. Πέρυσι, βάλαμε τη θεία τη Φυστικούλα να την ψάξει και την χάσαμε για πάντα (την θεία)



3. Σε πόσα παιδάκια ανοίγετε να σας πουν τα κάλαντα;

Α. Σε όλα. Αλλά τα υποχρεώνω να τα πουν μέχρι τέλους και τους κερνάω ένα μελομακάρονο κομμένο στη μέση.

Β. Σε κανένα. Κατεβάζω τον Γενικό και ακούω Καίτη Γαρμπή.

Γ. Εξαρτάται το σχήμα. Αμα παίζει κανά καλό όνομα και κυκλοφορεί και λουλουδού, δίνω προτεραιότητα.

Δ. Αυστηρά μόνο σε σχήματα με κλαρίνο



4. Πόσα μελομακάρονα και κουραμπιέδες καταναλώνετε;

Α. Εγώ ακόμα δεν έχω τελειώσει τα περσινά.

Β. Είμαι από Βόρεια Ελλάδα και θέλω διευκρινίσεις: Κουραμπιέδες με κρέμα ή με ψωμάκι;

Γ. Όσα γλιτώσουν από το glitter που ρίχνει επάνω μια γνωστή

Δ. Δεν μπορώ να απαντήσω γιατί είμαι μπουκωμένος. Πιάσε μια σόδα όπως έρχεσαι.



5. H Παραμονή της Πρωτοχρονίας σε τι κατάσταση σας βρίσκει;

Α. Σε απελπιστική. Χρωστάω σε 15 πιστωτικές και οι δικαστικοί κλητήρες αδειάζουν ήδη το σαλόνι μου.

Β. Σκέτο ράκος. Πέρασε ένας ακόμα χρόνος και πρέπει να αρχίζω τα bottox. Έχει κανείς πρόχειρο το τηλέφωνο της Νατάσσας Θεοδωρίδου;

Γ. Στο καζίνο. Με το πούρο στο ένα χέρι, το ουίσκι στο άλλο και τη «γυναίκα» να ποντάρει μάρκες.

Δ. Εμάς ΠΑΛΙ στο θείο Χρήστο πήγαμε και είδαμε τα προγράμματα στην ιδιωτική TV. Μέχρι που έπεσε η ιδέα να βάλουμε Μοιραράκη και η βραδιά μεταμορφώθηκε



6. Τι σας ενοχλεί περισσότερο στις Γιορτές;

Α. Οι Γιορτές

Β. Η κίνηση στους δρόμους

Γ. To Last Xmas των Wham

Δ. Που ο 13ος μισθός δεν δίνεται κάθε μήνα



7. Αν μπορούσατε να πάτε αλλού για Χριστούγεννα, πού θα πηγαίνατε:

Α. Στα τσακίδια να μην βλέπω κανέναν

Β. Στην Αυστραλία να κάνω και μπάνιο

Γ. Στην Αργεντινή, γιατί εκεί είναι ο Παράδεισος

Δ. Ακόμα και στο Βατοπαίδι, αρκεί να μην ξαναπάμε στον θείο Χρήστο



8. Τι resolution κάνετε με τη Νέα Χρονιά;

Α .Το ίδιο με πέρσι. Έτσι κι αλλιώς δεν τηρώ τίποτα

Β. Να μου κάτσει επιτέλους εκείνο το τεκνό/πιτσιρίκα που κυνηγάω

Γ. Να καταδικαστούν τα κόμματα της πλουτοκρατίας και του ευρωμονόδρομου

Δ. Τι θα πει resolution?



9.Τι δώρο ζητήσατε από τον Αη Βασίλη;

Α. Δεν θέλω δώρα, μόνο αγάπη (ένα iPOD nano)

Β. Δεν θέλω δώρα, μόνο αγάπη (ένα mac)

Γ. Δεν θέλω δώρα, μόνο αγάπη (μια Cannon)

Δ. Δεν θέλω αγάπη, μόνο τα παραπάνω δώρα



10. Ξέρετε τι είναι το glitter?

Α. Ρωτήστε τη Wilma

Β. Ρωτήστε την naf

Γ. Ρωτήστε την Wilma και την naf

Δ. Μην ρωτήσετε τον spy.



AΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Δεν υπάρχουν. Μόνο ο Αη Βασίλης υπάρχει. Όποιο παιδάκι θέλει, ας τα μοιραστεί μαζί μας.

Επιφάνεια Εργασίας

Ο φίλος George και ο VK με κάλεσαν σε ένα παιχνίδι. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς παιχνίδι; Τέλος πάντων, αυτή είναι η επιφάνεια εργασίας μου:

Μην μου πείτε, τρελή πρωτοτυπία. Προφανώς δεν ρωτάτε τι είναι, γιατί σας τα έχω κάνει τσουρέκια με τους Παγετώνες.

Και όχι, δεν καθάρισα την Επιφάνεια Εργασίας για να σας την παρουσιάσω. Έτσι minimal είναι όλα στη ζωή μου.
Προκαταβολικά δηλώνω ότι αν το επόμενο παιχνίδι είναι να παρουσιάσουμε τα μποξεράκια μας, τα δικά μου είναι όλα μαύρα (και ένα πιάνο, που έλεγε και ο Σταμάτης Κραουνάκης). Οπότε τώρα ξέρετε.
Δεν θέλω να υποχρεώσω κανέναν να παίξει. Μπορείτε να το γράψετε από κάτω. Ή και να το ζωγραφίσετε. Δεχόμεθα και email, καθώς και δώρα (ιδιαίτερα σοκολατένια).

Blogοπαίχνιδο Νο6

Επειδή πολύ το αναλύσαμε στα τελευταία posts και επειδή χάσαμε και στον πρώτο διαγωνισμό της blogόσφαιρας που διοργάνωσε ο DrSeeng (άραγε μπορώ να κάνω ένσταση; Πολύ θα ήθελα αυτό το βιβλίο με τις συνεδρίες), ώρα να το ρίξουμε στο παιχνίδι.
Ο ethan με κάλεσε στις 7 αλήθειες. Δεν είμαι βέβαιος ότι είναι οι πιο αντιπροσωπευτικές για την περίπτωσή μου, αλλά με μια πρώτη σκέψη αυτές μου ήρθαν:

* Είναι αδύνατον να αργήσω σε ραντεβού. Πάντα νωρίτερα. Και πάντα τρελλό στήσιμο. Μόνο που μετά τα πρώτα δέκα λεπτά του στησίματος, βαριέμαι. Καλύτερα να φύγω, γιατί η ξυνίλα δεν κρύβεται. Επίσης, δεν μπορώ να ξεκινήσουμε να βγούμε 3 και στην πορεία να γίνουμε 33. Εκεί η ξυνίλα χτυπάει κόκκινο.
* Δεν μαζεύω τίποτα. Η παραμικρή υποψία «σωρού» με αρρωσταίνει: από χαρτιά και ρούχα μέχρι… εισερχόμενα στο email.
* Tρύπησα το αφτί μου όταν έχασα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Είχα πει: «αν εσύ πάρεις ποτέ προαγωγή, να τρυπήσεις το αφτί σου». Συνέβησαν και τα δύο.
* Δεν έχω πάει ποτέ στα μπουζούκια. Ούτε στη Σαντορίνη.
* Είμαι απίστευτα τεμπέλης. Η τελειομανία και το φιλότιμό μου οφείλονται μάλλον σε κάποιον αυτοματισμό που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω. Ίσως και σε ένα ελαττωματικό γονίδιο.
* Για να γίνω χαλί να με πατήσεις, πρέπει πρώτα να γκρινιάξω.
* Δεν τρώω ποτέ-σιχαίνομαι: τις γαρίδες, τα μύδια, το χοιρινό, τις πατάτες τηγανητές, τα τηγανητά γενικώς, τα αρνιά και τα κατσίκια, τα φαγητά που κολυμπάνε στο λάδι, τα φαγητά που κολυμπάνε στις σάλτσες, τα μανιτάρια και την παπάρα στη σαλάτα. Αντίθετα, μπορώ να τρώω σοκολάτα μέχρι να σκάσω.

Θέλω να καλέσω τη φίλη μου wilma, το Μανιταράκι-Ιάσωνα, τον matrix, τον tovenito, τον billzuk (αν έχει ξεπεράσει το σοκ της Έλλης Κοκκίνου), την Κατερίνα και τον VK.

Blogoπαίχνιδο No5

Μετά τις γνωστές ζαβολιές που έκανα σε παλαιότερο post, είπα αφού με κάλεσαν και επισήμως (ο Δάσκαλος) να παίξω στο «10+1 πληροφορίες για μένα».
Ιδού λοιπόν ό,τι πιο άχρηστο μπορούσα να σκεφτώ:

1. Σιχαίνομαι τις γαρίδες. Δεν αντέχω καν να είναι στο ίδιο τραπέζι με μένα. Δεν τρώω ποτέ χοιρινό και πατάτες τηγανητές, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω.
2. Λατρεύω τις φράουλες και τη σοκολάτα. Χωριστά.
3. Έχω μια απίστευτη ανικανότητα να βγάζω εισιτήρια. Από σινεμά, μέχρι αεροπλάνο. Πάντα λάθος θέσεις, λάθος σειρά, λάθος ώρα, ακόμα και λάθος μέρα.
4. Θέλω πολύ να πετάξω με ελικόπτερο.
5. Έχω 6,5 βαθμούς μυωπία και φοβάμαι να κάνω laser.
6. Τρώω με μανία τα νύχια μου.
7. Είμαι απίστευτα τεμπέλης, αλλά λειτουργώ άψογα υπό καθεστώς πίεσης
8. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα κουφαθώ από την πολλή μουσική στα αφτιά μου.
9. Βαριέμαι να χρησιμοποιώ την πιστωτική μου κάρτα. Μου τη σπάει η αναμονή για έγκριση και η μουρμούρα από πίσω ότι τους καθυστερώ. Έτσι, οι μόνες μηνιαίες χρεώσεις είναι το παιδί από το Βιετνάμ (actionaid), η Τίγρης της Σουμάτρας (WWF) και μια οργάνωση για την προστασία κακοποιημένων παιδιών στην Αργεντινή (AAPVF).
10. Στην παραλία δεν κάθομαι ποτέ στον ήλιο. Τη βγάζω στο νερό και μετά κάτω από ομπρέλλα. Αν δεν παίζει ομπρέλλα, βάζω μπλούζα ή ρίχνω πετσέτες σαν τις γριες.
11. Μικρός ήθελα να γίνω πυροσβέστης. Όταν μεγάλωσα ήθελα πάλι να γίνω πυροσβέστης. Αλλά δεν ήθελε κανένας άλλος…

Ποιους πέντε να καλέσω που δεν έχουν παίξει; *P@n0S*, Sofia, Δόνια Σοφία, Spy, Μανιταράκι και Sourgeal.

Ακάλεστος σε Blogoπαίχνιδο Νο4

Τελευταία βλέπω να παίζει πολύ το παιχνίδι «10+1 ασήμαντα πράγματα για μένα». Επειδή δεν με κάλεσε κανένας, είπα να παίξω μόνος μου, αλλάζοντας λίγο τους κανόνες. Όχι θα κάτσω να σκάσω, που δεν με χωνεύετε και δεν με καλέσατε. Λοιπόν, παραθέτω μια picture gallery με τις αγαπημένες μου ηθοποιές (που λένε) και έναν ηθοποιό:

Κέιτ Μπλάντσετ: Το absolut πλάσμα που γέννησε η φύση. Έχω δει ό,τι ταινία έχει κάνει. Λατρεύω να την χαζεύω στον Αρχοντα ως ξωτικό και να την ακούω να λέει την αθάνατη ατάκα: I know what it is you saw. Νομίζω ότι καλύτερη ήταν στην πρώτη Elisabeth από ό,τι στη δεύτερη...

Σεσίλια Ροτ: Ε αμα δεν παινέσεις το αργεντίνικο σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Εξαιρετική ηθοποιός. Ίσως την θυμάστε στο Όλα για τη μητέρα μου του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Τζόαν Αλεν: Τώρα θα λέτε, καλά πού την βρήκες την ξυνή; Ε, κύλησε ο τέντζερης…. Δεν είναι πολύ γνωστή, αλλά έχει παίξει σε πολλές καλές ταινίες, όπως Ice Storm και The Contender.


Λόρα Λίνεϊ: Η γνωστή μας άγνωστη. Την πετυχαίνω σε κάτι ταινίες από το πουθενά με φοβερή ερμηνεία. Ξαναδείτε το Love Actually χωρίς να κολλήσετε στην Κίρα Νάιτλι. Εκεί είναι.

Και περνάμε στα σκληρά ναρκωτικά:

Τζούντι Ντεντς: Αυτό το βλοσυρό βλέμμα. Κλασσική Αγγλίδα, λες θα με βρίσει που πήγε 17.01 και δεν έχω ακόμα σερβίρει το τσάι. Όταν όμως χαμογελά, ξεχνάς και την τσαγιέρα και βάζεις με το μυαλό σου πόσο όμορφη πρέπει να ήταν στα νιάτα της. Δεν συζητώ ταλέντο. Την είχα δει κάποτε στο θέατρο στο Λονδίνο και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Λατρεύω να βλέπω το 7λεπτο που πήρε το Όσκαρ στην –κατά τα άλλα κακή- ταινία Shakespeare in Love.

Το absolut ξεκατίνιασμα: Όταν πήγαινα σχολείο, εκεί που
η διπλανή έντυνε τα βιβλία με τον Tom Cruise, εγώ έκανα τη δική μου επανάσταση: Έπαιρνες το βιβλίο Κοινωνιολογίας μου και έπεφτες πάνω στη Φέι Ντάναγουεϊ. Ακόμα θυμάμαι τη φωτό με το λάγνο βλέμμα ως Έβελιν Μάλρεϊ στο Chinatown. Σιγά μην διαβάσεις για τις κάστες και την οριζόντια κοινωνική διαστρωμάτωση. Μεγάλος έρωτας λέμε. Ο οποίος μετά επεκτάθηκε και στο «κόκκινο βιβλίο» Ιστορίας (όσοι καταλάβατε για ποιο βιβλίο μιλάω, ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ ΚΑΡΦΩΝΟΜΑΣΤΕ). Αντε να διαβάσεις για τον θετικισμό με την Ντάναγουεϊ ως Λόρα Μάρς από την ομώνυμη ταινία.

Κέβιν Μπέικον. Τρελλό κόλλημα με τον κύριο. Αδικημένος κατά τη γνώμη μου, επειδή είναι λίγο αντι-σταρ στη ζωή. Τα κλασικά χαζά του συστήματος.





Αυτά είχα να πω. Όποιος θέλει να παίξει, ανοικτή η πρόσκληση. Διαλέχτε: αγαπημένους ηθοποιούς, τηλεορασούδες, χαρτορίχτρες, παπάδες, επιχειρηματίες, πολιτικούς, στελέχη, παράγοντες, ποδοσφαιριστές... ό,τι θέτε. Παρεξηγώ εγώ; Δεν παρεξηγώ.

Blogoπαίχνιδο Νο3 (Λύσεις)

Το παρόν blog ευχαριστεί για την πρόσκληση στο παιχνίδι, ευχαριστεί και για τη συμμετοχή και ανακοινώνει τους νικητές: Ο γνωστός Γιατρός (drSeeng), o Patrick και η Daria (πρώτη και καλύτερη). Συγχαρητήρια παιδιά! Μπράβο και στους υπόλοιπους που βρήκαν από ένα, μπράβο και στον γνωστό ζουρλοπατρινό που είπε ότι όλα είναι αλήθεια. Θα μπορούσαν και να είναι...

Έχουμε και λέμε:

1. Στο σχολείο 12 χρόνια δεν έκανα ποτέ ούτε μία απουσία. Στα 15 χρόνια που δουλεύω δεν έχω λείψει ούτε μία μέρα.

(ΨΕΜΑ: Στο σχολείο έλειπα συχνά. Στη δουλειά έχω λείψει δύο μέρες σερί)

2. Στο iPOD έχω μόνο αργεντίνικα τραγούδια, για να μου θυμίζουν την πατρίδα. Όταν όμως πάω στην Αργεντινή δεν ακούω ούτε ένα τραγούδι για να κάνω αποτοξίνωση.

(ΨΕΜΑ: Στo iPOD υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι και έχει γίνει ένα με το αυτί μου)

3. Ένα βράδυ στο Λονδίνο –φοιτητής- γύριζα σπίτι μετά από πάρτυ με μια συγκάτοικο. Ψιλο-ντίρλα και οι δύο. Στο δρόμο είδαμε μια πινακίδα της τροχαίας που μας άρεσε, την κατεβάσαμε και την κουβαλήσαμε σπίτι.

(ΑΛΗΘΕΙΑ: Η πινακίδα βρισκόταν στη Mile End Rd. Το δύσκολο ήταν να την ξεφορτωθούμε μετά το τέλος των σπουδών. Το τι την κάναμε, είναι μια άλλη ιστορία. Γεια σου ρε Jodi με τις ιδέες σου!)

4. Έχω δει 7 φορές τον πρώτο Αρχοντα των Δακτυλιδιών, 19 τον δεύτερο Αρχοντα και μόλις μία τον τρίτο.

(ΨΕΜΑ: Έχω δει στο σινεμά από 3 φορές τον πρώτο και τον δεύτερο Αρχοντα και μία φορά τον τρίτο)

5. Έχω υπάρξει επιβάτης σε αεροπλάνο εν ώρα αναγκαστικής προσγείωσης. Ευτυχώς σε αεροδρόμιο. Και μετά περίμενα συνολικά 13 ώρες σε μια αίθουσα αναμονής, προκειμένου να επισκευαστεί το ίδιο αεροπλάνο και να συνεχίσουμε.

(ΑΛΗΘΕΙΑ: Καλοκαίρι 1994, πτήση Νέα Υόρκη-Αθήνα, προσγείωση στο Shannon της Ιρλανδίας με κανά δύο κινητήρες λιγότερους. Ποια εταιρεία; Υπάρχει μόνο στη wikipedia, καθότι έκλεισε: Tower Air. Αφού ήθελα τσάρτερ για υπερατλαντικό, καλά να πάθω.)

6. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες όταν σπούδαζα στην Αγγλία ήταν να αφαιρώ τη μεταλλική ταινία ασφαλείας από τα βιβλία και μετά να τα βγάζω από την πύλη της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου χωρίς να ενεργοποιείται ο συναγερμός. 'Ετσι απέκτησα την πλούσια συλλογή από βιβλία σχετικά με τον πόλεμο των Malvinas.

(ΨΕΜΑ: H αλήθεια είναι ότι είχα εντοπίσει τη μαγνητική ταινία, αλλά δεν τόλμησα ΟΠΩΣ ΑΛΛΟΙ να την βγάλω)

Τυχόν ενστάσεις απορρίπτονται,δώρα δεν επιστρέφονται, κουπόνια δεν χαρίζονται, προσφορές δεν ανοίγονται.

Blogoπαίχνιδο Νο3

Μετά από πρόσκληση του mad και της Κουκουβάγιας, συμμετέχω σε ένα ακόμα Blogoπαίχνιδο και καλώ όποιον θέλει να κάνει το ίδιο. Εδώ ο κανόνας είναι απλός. Καταθέτεις έξι προτάσεις, εκ των οποίων μόνο δύο είναι αληθινές. Το ξαναλέμε: από τις έξι, οι δύο είναι αληθινές.

Απαντήσεις (και διευκρινίσεις) στο τέλος της εβδομάδας.

1. Στο σχολείο 12 χρόνια δεν έκανα ποτέ ούτε μία απουσία. Στα 15 χρόνια που δουλεύω δεν έχω λείψει ούτε μία μέρα. Η χαρά του δασκάλου, η χαρά του εργοδότη.

2. Στο iPOD έχω μόνο αργεντίνικα τραγούδια, για να μου θυμίζουν την πατρίδα. Όταν όμως πάω στην Αργεντινή δεν ακούω ούτε ένα τραγούδι για να κάνω αποτοξίνωση.

3. Ένα βράδυ στο Λονδίνο –φοιτητής- γύριζα σπίτι μετά από πάρτυ με μια συγκάτοικο. Ψιλο-ντίρλα και οι δύο. Στο δρόμο είδαμε μια πινακίδα της τροχαίας που μας άρεσε, την κατεβάσαμε και την κουβαλήσαμε σπίτι.

4. Έχω δει 7 φορές τον πρώτο Αρχοντα των Δακτυλιδιών, 19 τον δεύτερο Αρχοντα και μόλις μία τον τρίτο.

5. Έχω υπάρξει επιβάτης σε αεροπλάνο εν ώρα αναγκαστικής προσγείωσης. Ευτυχώς σε αεροδρόμιο. Και μετά περίμενα συνολικά 13 ώρες σε μια αίθουσα αναμονής, προκειμένου να επισκευαστεί το ίδιο αεροπλάνο και να συνεχίσουμε.

6. Μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες όταν σπούδαζα στην Αγγλία ήταν να αφαιρώ τη μεταλλική ταινία ασφαλείας από τα βιβλία και μετά να τα βγάζω από την πύλη της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου χωρίς να ενεργοποιείται ο συναγερμός. 'Ετσι απέκτησα την πλούσια συλλογή από βιβλία σχετικά με τον πόλεμο των Malvinas.

Τα είπα και αμαρτίαν ουκ έχω (λέμε τώρα).

Blogoπαίχνιδο Νο2

Και για να σταματήσουμε λίγο τη γκρίνια, πάμε για το επόμενο παιχνιδάκι. Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα του Urban και συμμετέχω σε ένα εξαιρετικά δύσκολο, όπως αποδείχθηκε, παιχνίδι. Οι κανόνες:

1. Γράψε.
2. Σκάναρε.
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποίησε, αναφέροντας ότι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε και άλλους 5 να συμμετέχουν!

Μάλλον θα καλέσω περισσότερους, ώστε τουλάχιστον πέντε να μπουν στον κόπο: άσε την κάμερα P@n0s! Και εσείς οι Λονδρέζοι Σοφία και ndn! Kαι εσύ Δόνια Σοφία! Γιατρέ μου, τι λέτε, θα μας τιμήσετε; Εσύ Μητσάκο; Αχαλίνωτε; Μικρέ Φωκίωνα; Music-bug άσε τη μουσική και πιάσε το στυλό! Μουρλοκερκυραίε, κόψε τις φλέβες σου και γράψε! Kallia, στο ζητώ φιλώντας σου το χέρι. Πλιιιιζ Sourgeal, Greecerella , αρκούρη και mad. Τέλος, αν και αλλεργικός στις γάτες, κάντε μου την τιμή, manetarious.

Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για την ενόχληση από όλους όσοι έχουν λάβει ανάλογες προσκλήσεις.

Βlogoπαίχνιδο Νο1

Έτσι είναι αγαπητοί. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις. Είχα πει ότι δεν θα συμμετέχω σε blogοπαίχνιδα, αλλά με τόση καφρίλα γύρω μας, είναι διασκεδαστικά. Ασε που ξεφεύγεις κιόλας.

Λοιπόν, ακολουθώντας τη συμβουλή-πρόκληση του *P@n0s* φτιάχνω τη δική μου ιστορία με τραγούδια της αγαπημένης μου Αλκηστις. Μην φανταστείτε πολλά πράγματα. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι το... τεχνικό. Link, copy, paste, ξανά link, ξανά copy, ξανά paste.

Tέλος πάντων. Καλή ακρόαση και καλό διάβασμα.

Και όποιος θέλει, ας συμμετάσχει. Με τραγούδια ε; Γιατί διαπίστωσα διάφορες παρασπονδίες (ονόματα δεν λέμε, bloggers δεν θίγουμε...)

Ξύπναγα πρωί, χαράματα.



Για μία από τα ίδια: Tρέξιμο, λογαριασμοί και δουλειά, άγχος ακρίβεια χρέη, δανεικά.



Για αυτό ήρθε νομίζω η ώρα να στο ζητήσω: Mην πας μια μέρα στη δουλειά σου, μην πας.



Στο ζητάω γιατί Είναι από χρόνια που λες, που έχω στο βλέμμα δυο ουλές.



Και αν πρέπει να πας δουλειά, καταλαβαίνω. Μήπως να πάμε στον Αδωνι για καφέ;



Έχω αναμνήσεις από εκεί. Απέναντι υπάρχει εκείνο το παλιό το σπίτι με το μωσαικό στο πάτωμα. Θυμάσαι; Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει.




Και αν δεν θέλεις να πάμε για καφέ, ζήτα μου ό,τι θες. Πάρε με όπου θες.




Μου είναι αρκετό: Προλαβαίνω. Να σε βλέπω να γελάς. Ο κόσμος φτιάχτηκε για μας…