Παρατηρώ-ταξινομώ

Να εξομολογηθώ κάτι: Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Προσπερνώ τη φασαρία που κάνουν, τη γκρίνια, τις αγριοφωνάρες στο κινητό και τα παράπονα. Το βλέμμα τους με ενδιαφέρει. Και όχι όλες τις ώρες. Νωρίς το πρωί δεν καταλαβαίνεις πολλά πράγματα, γιατί όλοι νυστάζουν. Ούτε νωρίς το απόγευμα, αφού όλοι είναι κουρασμένοι. Ούτε καν αργά το βράδυ, που όλοι είναι κουλ, λόγω εξόδου. Ειδικά τώρα που λειτουργούν τα Μέσα μέχρι τις 2 το πρωί.

Εκεί στις ενδιάμεσες ώρες είναι που βλέπεις διάφορα. Είπα, λοιπόν, να κάνω μια ταξινόμηση βλεμμάτων και  προσκαλώ κάθε ενδιαφερόμενο να συμπληρώσει τη λίστα.

1. Μελαγχολικό βλέμμα. Το πιο συνηθισμένο. Αντρες, γυναίκες κάθε ηλικίας. Τι να σκέφτονται άραγε; «Πόσο χάλια είναι όλα», «πόσο μόνος είμαι», «πόσα χρόνια μου απομένουν», «πόσα λίγα βγάζω», «πόσο χάλια είναι αυτή η πόλη», «τι δουλειές με περιμένουν στο σπίτι, παιδιά, άντρας, πεθερά, μαγείρεμα..», «ελπίζω απόψε να μην θέλει πάλι σεξ», «ελπίζω απόψε να κάνω καμιά γνωριμία στο Ίντερνετ»… Και πόσα άλλα δεν θα μπορούσα να συμπληρώσω...
2. Αδιάκριτο βλέμμα. Πολύ συνηθισμένο. Ηλικιωμένοι, κυρίως, που κοιτούν τους πάντες περίεργα. Όλα είναι κάπως: Τα ρούχα, οι φωνές, το γέλιο, τα μαλλιά, τα σκουλαρίκια, το λεξιλόγιο. Συνήθως σχολιάζουν μόλις ο ενδιαφερόμενος κατέβει. Αναζητώντας σύμμαχο στο σχόλιο τον διπλανό.
3. Καμουφλαρισμένο βλέμμα. Πίσω από γυαλιά ηλίου και ακουστικά. Συνήθως νέοι. Εδώ δεν έχεις και πολλά να πεις, γιατί το μήνυμα είναι σαφές: Do not disturb.  «Δεν θα απαντήσω, δεν υπάρχω, δεν θέλω να ξέρω κανέναν». Πίσω βέβαια από τον τοίχο των γυαλιών-μάσκα, μπορεί να υπάρχουν ταυτόχρονα οι δύο προηγούμενες κατηγορίες.
4. Ουδέτερο βλέμμα. Ανθρωποι κάθε ηλικίας. Γυρνούν σπίτι ή πάνε απροσδιόριστα κάπου. Απλά πάνε και το θέμα είναι να φτάσουν. Εφημερίδες και βιβλία βοηθούν. Ακόμα και του διπλανού. Αν δεν υπάρχουν ούτε εφημερίδες ούτε βιβλία, κοιτούν τα εισερχόμενα στο κινητό (για 400ή φορά την ίδια μέρα) και στέλνουν μήνυμα «πού είσαι;» στο κολλητάρι τους.
5. Πονηρό και σπινθηροβόλο βλέμμα. Σπάνιο. Σχεδόν δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που το είδα.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα άλλα. Όπως είπα και πριν, προσκαλώ κάθε ενδιαφερόμενο να συμπληρώσει τη λίστα. Τι ρωτήσατε? Πού ανήκω εγώ; Το φαντάστηκα ότι θα ρωτούσατε… Μα δεν είναι προφανές;

Ντόπα από κουτόχορτο

Tο εθνικό άθλημα σε αυτή τη χώρα είναι το «πέφτω από τα σύννεφα». Θυμάμαι κάποτε που όλοι έπεφταν από τα σύννεφα για τα παιδιά της διπλανής πόρτας που –εντελώς τυχαία- ήταν και εκτελεστές της 17Ν.
Κάπως έτσι έπεσαν ορισμένοι από τα σύννεφα με τους αθλητές της Αρσης Βαρών.
Και καλά, το παλικάρι που πάει στην Εκκλησιά, άντε να το δεχθώ δεν σου κάνει για εκτελεστής. Ούτε μπορούσες να πιστέψεις ότι ο οικογενειάρχης που «δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα στη γειτονιά», θωπεύει παιδικά οπίσθια.
Οι αθλητές όμως; Αφού την βλέπεις την κοπελιά ότι κοντεύει να βγάλει τρίχες στο στήθος. Σχεδόν μπερδεύεται και μπαίνει στις αντρικές τουαλέτες. Διαβάζεις ότι αθλητές πεθαίνουν στα 45 τους. Βλέπεις αλλοιωμένα πρόσωπα και σπυριά παντού. Δουλευόμαστε και μεταξύ μας;
Αλλα έτσι είναι. Κάποτε ο εθνικός προπονητής το είχε πει: «Ντοπέ είσαι αν σε πιάσουν». Σωστό. Αν δεν σε πιάσουν, δεν είσαι. Και ακούς και τον εθνικό ύμνο και σου τραβάνε και μια υποδοχή ηρώων και αποκτάς και μια αργομισθία στο Δημόσιο για το υπόλοιπο της (σύντομης) ζωής σου.
Αλλα αν σε πιάσουν; Απλά γίνεσαι ξεφτίλα. Όλοι μας.
Τουλάχιστον αφού το έχεις που το έχεις το μούσκουλο, βγες σαν άντρας να πεις «ναι ρε, είναι αλήθεια. Την πήρα την ντόπα μου.» Τι τα θες τα παραμύθια;
Ντόπα με κουτόχορτο τρώμε; Ε, δεν τρώμε...

2 de Abril de 1982

ΧΧVI ANIVERSARIO DE LA GUERRA DE LAS MALVINAS

Rendimos tributo a los chicos caίdos en las Islas. Nunca perdonaremos los crίmenes de guerra de Inglaterra. Nunca olvidaremos el golpe genocida.

 JUSTICIA-DIGNIDAD-DEMOCRACIA 

Συγγνώμη, ζωάκια μου

Εδώ στο blog δεν ασχολούμαι με ρασοφόρους. 

Θα ήμουν δε ο ευτυχέστερος των φορολογουμένων αν η  "Πολιτεία" αποφάσιζε να χωρίσει τα τσανάκια της από την Εκκλησία για να ξέρει ο καθένας πού πατάει, τι λέει και κυρίως τι και ποιον πληρώνει.

Επειδή όμως η ελληνική Πολιτεία είναι της πλάκας και επειδή διαθέτω ακόμα ολίγη από τσίπα, σπεύδω να ζητήσω ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τα ζώα.

Γιατί ζητώ συγγνώμη; Εις εκ των ρασοφόρων δήλωσε αντίθετος στο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, λέγοντας ότι «θα καταντήσουμε σαν τα ζώα». Για αυτό.

Αγαπημένα μου ζωάκια, που στόμα έχετε και μιλιά δεν έχετε, σας ζητώ ΧΙΛΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Μην δώσετε σημασία. Ου γαρ έρχεται μόνον. Αλλωστε, όλοι γνωρίζουν πώς ξεχωρίζουν οι αληθινοί άνθρωποι από τα ζώα και τους αχρείους.

Πάντως, αφού αναγκάστηκα να ασχοληθώ για να διορθώσω μια απρέπεια, ας ξεκαθαρίσω κάτι: Εκτιμώ βαθύτατα τον απλό παπά στα νησιά και στις ραχούλες.

Επίσης, ψηφίζω δαγκωτό τους εξής τρεις «επώνυμους»:

1. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Ανθρωπος του μέτρου. Νομίζω ότι εννοεί το θέμα της Αγάπης και Συγχώρεσης. Του έκαναν τρομερό πόλεμο το 1998 για να μην βγει Αρχιεπίσκοπος και εκείνος δεν απάντησε. Τώρα που έγινε, δεν εκδικήθηκε κανέναν. Ή μάλλον, εκδικήθηκε με απλό τρόπο: κινείται σε χαμηλούς τόνους, έδιωξε κουρσάρες, πολυτέλειες, βίλες και μένει στο σπιτάκι του. Μοιραία, όλοι κάνουν σύγκριση με τον προηγούμενο και σπεύδουν να τον ξεχάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Θαύμα!  

2. Μητροπολίτης Αλβανίας Αναστάσιος: Ταπεινός, γλυκύτατος, δάσκαλος.

3. Μητροπολίτης Ζακύνθου: Τρελλός για δέσιμο, όπως πρέπει να είναι οι υπέροχοι Ζακυνθινοί. Λέει αλήθειες με τον τρόπο του. Σφάζει με το μπαμπάκι και γουστάρω. Δεν τον λένε τυχαία Χρυσόστομο.

Οι υπόλοιποι να με συμπαθάνε, αλλά δεν θα ασχοληθώ σοβαρά με την περίπτωσή τους. Η περιφρόνησή μου είναι όλη δική τους. Την αξίζουν.

Τα παρατράγουδα

Τρεις θλιβερές εικόνες που κατέγραψα το τελευταίο 24ωρο:

 1. Συμφωνία ΓΣΕΕ-εργοδοτών για κατώτερο μισθό 740 ευρώ. Και οι  συνδικαλιστές (που θα έπαιρναν τα Θερινά Ανάκτορα ελέω Ασφαλιστικού) να δηλώνουν ικανοποιημένοι, αλλά με ύφος ολίγον τσαντισμένο. Έτσι, για να σώσουν τα προσχήματα και να πάει κάτω το παντεσπάνι. 

2. Μια ασήμαντη βουλευτής να αγορεύει στο πλαίσιο της πρότασης-δυσπιστίας: Μπαρούφες σε 15σύλλαβο, φωνή εκνευριστική, ύφος 40 καρδιναλίων και ένα κακόγουστο ταγιέρ. Ο δε προεδρεύων να χασμουριέται. Πάλι καλά που δεν έξυνε τη μύτη του.

3. Ένας γραφικός στην όψη παπάς (μπορεί και μητροπολίτης, δυστυχώς δεν έχουν αστέρια και φλόγες σαν τους στρατιωτικούς να ξεχωρίζουν) να βγάζει πύρινο λόγο κατά του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, ξιφουλκώντας παράλληλα κατά της ομοφυλοφιλίας. Με τρόμαξε το εξαιρετικά κακό του βλέμμα. Κρίμα, πάντως, που το Αγιο Πνεύμα δεν έσπευσε να του κλείσει το στόμα, ώστε να μην εκθέτει τόσο χυδαία τον εαυτό του.

Αναρωτιέμαι: Για τα παραπάνω Παρατράγουδα έχει αρμοδιότητα το Ε Σου Ρου;

Ο πιο γλυκός τρελλός

Daniel Melingo. Προσκυνώ. Τρελλός με περικεφαλαία. Ή μάλλον με μαύρο καπέλο και κόκκινο φουλάρι.
Αργεντινός φυσικά. Χαρισματικός μουσικός, εξαιρετικός στιχουργός, φοβερή φωνή. Συνεργάτης των Bajofondo (τους οποίους λατρεύω).
Μποέμ τύπος μέσα στην περιπέτεια, την κατάχρηση και την αντίθεση. Ερωτικός και ακραίος.

Πιάνει το tango και στο στίβει. Σε κάνει να δακρύσεις, αλλά και να γελάσεις πικρά με την κωμικοτραγική του πλευρά.

Τον είδα Live στο Gazarte και νιώθω τυχερός.

Για όσους ενδιαφέρονται: Δύο άλμπουμ: Santa Milonga και Maldito Tango.

24 de Marzo de 1976: NUNCA MAS

32 años desde el golpe militar GENOCIDA . No olvidamos, no perdonamos. JUSTICIA. NUNCA MAS.