Στερεότυπα

Πήγα στη συναυλία της Δήμητρας Γαλάνη στο Θέατρο Βράχων. Ήταν η τελευταία της για το φετινό καλοκαίρι, παρέα με τον Γιώργο Καραδήμο και την Ελένη Τσαλιγοπούλου.

Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους που να μην αγαπούν την Γαλάνη. Που να μην έχουν τραγουδήσει τουλάχιστον ένα τραγούδι της. Που να μην μπορούν να αναγνωρίσουν αυτή τη φωνή. Που να μην έχουν χαμογελάσει και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής τους με αυτό το γλυκό χαμόγελο. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω κανέναν.

Όπως επίσης δεν γνωρίζω κανέναν που να γράφει τραγουδάρες όπως το "Πάτα Σκανδάλη" και να το δίνει σε άλλον να το πει, γιατί του ταιριάζει καλύτερα.

Όπως επίσης δεν γνωρίζω καλλιτέχνη που να διατηρεί (εδώ και χρόνια!) ένα τόσο καλό προσωπικό site.

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Ένα μάλλον κρύο βράδυ στο Θέατρο Βράχων, εγώ βρέθηκα εκεί ελαφρά ντυμένος. Όμως η Γαλάνη με ζέστανε. Όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Μου ζέστανε την ψυχή, μου γέμισε το μυαλό με την εικόνα της, τις φωνητικές μου χορδές με τα τραγούδια της.

Ντάμα Κούπα λέγεται ο νέος της δίσκος, για όσους ενδιαφέρονται. Εκπληκτικό τραγούδι το Στερεότυπα.

Ο λαβύρινθος που δεν έχουμε

Ανέκαθεν είχα μια αλλεργία σε αυτές τις «Παγκόσμιες Ημέρες.... », «Ευρωπαϊκές Εβδομάδες....» κλπ κλπ. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τόση φανφάρα για να πούμε ή να κάνουμε το αυτονόητο.

Κάπως έτσι αντιμετώπισα και την «Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Μετακίνησης», όπου υποτίθεται ότι όλοι άφησαν τα αυτοκίνητα στην άκρη και υποτίθεται ότι μετακινήθηκαν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δωρεάν (αυτό είναι το μόνο που δεν υποτίθεται).

Προσωπικά, πούλησα το αυτοκίνητο όταν μετακόμισα στο Κέντρο. Όλοι με κοιτούσαν περίεργα. Κάποιοι με λύπηση, επειδή θα έμπαινα σε λεωφορεία και μετρό, κάποιοι δήθεν με θαύμαζαν, κάποιοι στοιχημάτιζαν ότι σε κανά χρόνο θα ξαναπάρω αυτοκίνητο.

(Το στοίχημα βέβαια το έχασαν, αφού έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια...)

Βέβαια όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα επειδή η δουλειά είναι κοντά στο σπίτι, το ίδιο και οι παρέες, το σινεμά, το θέατρο, η διασκέδαση, το σούπερ μάρκετ, το εμπορικό κέντρο, η 'πίτα του παππού'.

Θέλω να πω ότι καταλαβαίνω όλους όσοι δεν αποχωρίζονται το αυτοκίνητο. Ή σχεδόν όλους.

Κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον αργά για να αλλάξει κάτι. Ή τουλάχιστον για ριζικές αλλαγές. Όσοι είχαν την τύχη να ζήσουν στο εξωτερικό (μεταξύ αυτών και εγώ) γνωρίζουν ότι το αυτοκίνητο είναι σχεδόν περιττό όταν έχεις ένα εκτεταμένο δίκτυο μετρό για να πας παντού: στη δουλειά, στην παρέα, στο σινεμά, στο θέατρο, στη διασκέδαση, στο εμπορικό κέντρο και στην 'πίτα παππού'.

Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας αν ο χάρτης του μετρό της Αθήνας είχε επάνω του καμιά 15αριά γραμμές, λίγο σαν λαβύρινθο, για να πηγαίνουμε ΠΑΝΤΟΥ. Όταν όμως λέμε ΠΑΝΤΟΥ, εννοούμε ΠΑΝΤΟΥ.

Πόσοι δεν θα άφηναν το αυτοκίνητο στην άκρη; Πόσοι δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να αποκτήσουν αυτοκίνητο;

Αλλά αυτά έπρεπε να γίνουν πριν από 50 χρόνια (τουλάχιστον). Αλλά ποιος το σκέφτηκε;

Κανείς. Και έτσι χάσαμε τον λαβύρινθο και μείναμε με τα αυτοκίνητα...

No more bets, please...

Τελικά, τζάμπα οι εκλογολόγοι, παπαρολόγοι και γκαλοπατζήδες. Τζάμπα κάτσατε εσείς στα τηλέφωνα να απαντήσετε ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Όπως με πληροφόρησε ο καλός φίλος και συνάδελφος blogger από το Ψηφίο για όλα φρόντισαν οι εταιρείες στοιχημάτων της αλλοδαπής.

Για μπείτε εδώ να δείτε: ladbrokes.com, bwin.com . Ιδού λοιπόν ο νικητής και με τη βούλα.

Προσέξτε μόνο μην ποντάρετε σε κανά ψόφιο άλογο και αντί ταμείου, βρεθείτε στον κουβά.

Αντε, βρε. Σύντομα και από τον ΟΠΑΠ.

Λήξις, φίλοι μου. No more bets, we have a winner.

Μπα σε καλό σας, βραδιάτικα...

Debate: ουσ. αντιπαράθεση (γνωμών), (δημόσια) συζήτηση, (δημόσιος) διάλογος.

Δεν το λέω εγώ. Το λεξικό το λέει. Ο λόγος φυσικά για την περίφημη 'τηλεμαχία' των πολιτικών αρχηγών εν όψει των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου (θυμάμαι καλά την ημερομηνία;).

Εμείς τι είδαμε; Συζήτηση δημόσια, ναι. Αντιπαράθεση γνωμών, όχι. Ούτε δημόσιο διάλογο.

Μου αρέσει όμως αυτή η υποκρισία. Όλοι δηλώνουν ότι δεν το θέλουν έτσι το debate, αλλά κανείς δεν έχει τα κότσια να πει, δεν πάω. Ούτε πολιτικός, ούτε δημοσιογράφος. Όλοι συμφωνούν διακομματικά και 'διαδημοσιογραφικά' και παίρνουν τα ποδαράκια τους και πάνε στο Ραδιομέγαρο, το λεγόμενο. Οι μεν για να πουν τους μονολόγους τους, οι δε για να 'κάνουν το κομμάτι τους'.

Και μετά σβήνουν τα φώτα και όλοι κάνουν τη γνωστή ευχή: άντε και στις επόμενες εθνικές εκλογές, περισσότερος διάλογος. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.. Εκεί κάπου είναι που σου έρχεται η νύστα, έχει πέσει και λίγο βαριά η πίτσα και τα σουβλάκια και κλείνουν τα ματάκια...

Η σούμα, γιατί πολύ ασχοληθήκαμε: 6 πολιτικοί, 6 δημοσιογράφοι, 6 Σεπτεμβρίου = 666. Ούτε ο Αντίχριστος δεν θα το άντεχε...

Ασύμμετρη απειλή

Αναρωτιέμαι ειλικρινά για πόσο ηλίθιους θέλουν να μας θεωρούν. Βγήκε κάποιος θλιβερός υπουργίσκος και μίλησε για 'ασύμμετρη απειλή' στο θέμα των πυρκαγιών. (Αυτό το ανθρωπάριο βρίσκεται εκεί με τις ευλογίες του προϊσταμένου του, ενός ανθρώπου εξίσου ασήμαντου και επικίνδυνου).

Έτσι είναι. Τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας και για να σώσουμε το τομάρι μας, βρίσκουμε τον αόρατο εχθρό. Έτσι έκανε και στην Ισπανία το 2004 ο τότε πρωθυπουργός Αθνάρ (και ομοϊδεάτης του Έλληνα πρωθυπουργού). Επιθέσεις με 101 νεκρούς στα τρένα, και εκείνος για να σώσει το τομάρι του τα έριξε στη «βολικότατη» βασκική ΕΤΑ. Και λίγες μέρες αργότερα, έφαγε μαύρο. Και από τότε δεν τολμάει να βγει ούτε από το σπίτι του. ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΣ.

Έτσι και τούτοι εδώ. Κάψανε τον κόσμο, μηδέν μέτρα για πυρασφάλεια, για πυροσβεστική, για πολιτική προστασία, ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ των πολιτών, για ευαισθητοποίηση ακόμα και της γιαγιάκας στο βουνό που θα κάτσει η μαύρη να βάλει το φούρνο με το φαί και έξω θα έχει 9 μποφόρ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.

Και τώρα φταίνε οι "ασύμμετρες απειλές". Και ρίξανε από κοντά και τα κουτσαβάκια τους δημάρχους τους, που ΞΑΦΝΙΚΑ ανακάλυψαν μπιτόνια με βενζίνη στα δάση των δήμων τους, τα οποία δάση ποτέ δεν καθάρισαν οι ίδιοι. Για να μην αναφερθώ στα έτερα κυβερνητικά κουτσαβάκια, της Δικαιοσύνης, που με τις δήθεν επείγουσες προκαταρκτικές έρευνες για τρομοκρατία πίσω από τους εμπρησμούς συντηρούν το "κλίμα".

Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη 'ασύμμετρη απειλή' για την Ελλάδα από τον Νεοέλληνα. Την καταστροφή που έχει κάνει ο Νεοέλληνας δεν την έκανε ούτε Οθωμανός, ούτε Φράγκος (κουτόφραγκος, κατά τον Νεοέλληνα), ούτε Γερμανός.

Οφείλω να εξαιρέσω από το "Νεοέλληνας", μία κατηγορία: τον ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ. Αυτό τον ΗΡΩΑ που τα δίνει όλα ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΩ.



Δεν νομίζω ότι έχω δει κάτι πιο σκληρό στη ζωή μου από ανθρώπους να τρέχουν πανικόβλητοι να σώσουν το σπίτι τους, τη γιαγιά τους, τα πρόβατα και τις κατσίκες τους.

Η εικόνα αυτή ισοπεδώνει τα πάντα. Με κάνει να τρομάζω, επειδή συνειδητοποιώ ότι είναι πολύ απλό να βρεθώ στη θέση τους. Και να χάσω τα πάντα και να ψάχνω τον υπεύθυνο. Και να ακούω τους άχρηστους στην ΤV να μου μοιράζουν ευρώ ως οικονομική στήριξη.

Κρατήστε τα ευρώ σας, κορίτσια. Έτσι κι αλλιώς, εσείς τα έχετε περισσότερη ανάγκη.

Burn, baby, burn (Part 2)

Μάλιστα. Αρπαξε πάλι η Πεντέλη... Εμ, έτσι είναι. Αφού πήγανε κάτι αδαείς και φυτρώσανε δενδράκια, καλά να πάθει το παλιοβουνό.

Τι καταπληκτικό θέαμα. Να βλέπεις το δάσος να καίγεται και από πάνω οι νεκροθάφτες: δημοσιογράφοι που καταγγέλλουν, κάτοικοι που καταγγέλλουν, δήμαρχοι που καταγγέλλουν, περαστικοί που καταγγέλλουν. Τι καταγγέλλουν? Το κράτος ασφαλώς.

Είναι γνωστό ότι είμαι κυνικός, αλλά και να θέλω να αγιάσω δεν μ' αφήνουν. Με τι να πρωτογελάσω?

• Με τους κάτοικους που χτυπιούνται? Έκατσες εσύ ποτέ κυρά μου να αναρωτηθείς γιατί το σπιτάκι σου βρίσκεται σε τέτοιο υψόμετρο?
• Με τους δημάρχους που 'κάνουν έκκληση' για αεροπλάνα? Όταν είναι για καμιά πλατειούλα με συντριβανάκι είστε πρώτοι. Να δώσετε κανά φραγκάκι για αντιπυρική προστασία, φυσικά δεν περνά από το μυαλό σας. Αλλά βέβαια έχετε το ακαταλόγιστο. Σας ψήφισαν.
• Με τους πολιτικούς που δηλώνουν ότι όπου ήταν δάσος, θα μείνει δάσος? Δεν λέτε καλύτερα όπου ήταν δάσος θα γίνει γκαζόν σε βίλες, να συνεννοηθούμε?

Τίποτα τίποτα. Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι το τσιμέντο που ξεφυτρώνει στα δάση το ρίχνουν οι εξωγήινοι. Τα αυθαίρετα τα νομιμοποιεί ο Χαρούλης ο Potter και το ρεύμα το δίνει η μάγισσα Φούρκα (αυτή με την ελιά στη μύτη).

Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει στη χώρα των αθώων...

Pure and simple

Είχα κάνει κάτι δηλώσεις σε προηγούμενο post ότι δεν θα πάω πουθενά και καλά να περάσετε όσοι φύγετε και τέτοια. Όμως, έκατσε -που λέμε- να πάω στο αγαπημένο μου νησί και ήταν αδύνατον να πω όχι.

Ο λόγος για την Αστυπάλαια. Τι περιμένετε να σας πω τώρα; Αν είναι ωραία; Λάθος άνθρωπος. Το νησί το λατρεύω, το λατρεύω, το λατρεύω.

Θα μου πείτε, γούστα είναι αυτά. Απλά, η Αστροπαλία έχει ό,τι 'γουστάρω' για να περάσω καλά και το βασικότερο: έχω πάει με όλες τις δυνατές συνθέσεις: 'ζευγαρωμένος', 'απελπισμένος', 'κουρασμένος', 'χύμα'... και η Αστυπάλαια είχε τον τρόπο της να με κάνει να περάσω καλά και να φύγω με την υπόσχεση να γυρίσω.

Με την παρέα για κάποιο περίεργο λόγο μάς κόλλησε ένα τραγούδι των Lightning Seeds, που κατά σύμπτωση ταιριάζει απόλυτα με την Αστυπάλαια: Pure and Simple...

Καλή μου πεταλούδα του Αιγαίου, γλυκύτατη μου Αστυπάλαια, ευχαριστώ για όλα και θα τα ξαναπούμε. Να το ξέρεις!