Ήταν ακριβώς πριν από 25 χρόνια, στις 30 Οκτωβρίου 1983, όταν o Raúl Ricardo Alfonsín, γινόταν πρόεδρος της Αργεντινής με το συντριπτικό 52% των ψήφων. «Κερδίσαμε, αλλά δεν νικήσαμε κανέναν. Όλοι μαζί πήραμε πίσω τα δικαιώματά μας» ήταν τα πρώτα του λόγια. Ο ίδιος έγινε το σύμβολο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας ενός λαού, που είχε μόλις βγει από μια φρικτή δικτατορία με πολλούς ανοιχτούς -ακόμα και σήμερα- λογαριασμούς. Το κερασάκι στην τούρτα εκείνης της 7χρονης ντροπής ήταν ένας πόλεμος με τη Βρετανία για τα Νησιά Malvinas, ο οποίος κόστισε τη ζωή σε άλλους 600 Αργεντινούς. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για τα χρόνια της προεδρίας του. Ιδιαίτερα από εμένα που ανήκω στους Περονιστές, ενώ εκείνος υπήρξε η ηγετική φυσιογνωμία των Ριζοσπαστών (UCR). Όμως στη συνείδηση όλων των Αργεντινών ο πρόεδρος Alfonsín θα συμβολίζει πάντα την αξιοπρέπεια, το ήθος, το καθαρό και ψύχραιμο βλέμμα του καπετάνιου που κρατά το τιμόνι. Για αυτό και τιμάται από όλους. Εχθρούς και φίλους. Όπως πρέπει.
YΓ Θυμήθηκα ότι στην Ελλάδα ο Alfonsín είχε γίνει γνωστός από εκείνη την Παπανδρεϊκή σαχλαμάρα που άκουγε στο όνομα «Πρωτοβουλία των Έξι για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό» (ή κάτι τέτοιο). Πάντοτε γέλαγα με όλο αυτό, γιατί στην Αργεντινή κανείς ποτέ δεν άκουσε τίποτα. Ακόμα και στην τριτοκοσμική (όπως ορισμένοι την αποκαλούν) República Argentina, η μπαρούφα έχει τα όριά της.
Πρωί Πέμπτης αποφασίζω να κατέβω Κέντρο να κάνω μια δουλειά. Απεργία στο Μετρό, αλλά σκέφτομαι ΛΟΓΙΚΑ τι σχέση έχει με το Μετρό το Παγκράτι; Λογικά. ΑλλάόπωςλένεκαισταΤρίκαλαΚορινθίας, common sense is not that common.
Πλησιάζω τη στάση, όπου είχε μαζευτεί τρελλό παρεάκι από καμιά 60αριά άτομα. Κάνω έναν πρόχειρο απολογισμό: 15% κόσμος που πήγαινε δουλειά, και 85% συνταξιούχοι, που προφανώς δεν πήγαιναν για δουλειά. Αδεια χέρια, άντε κανά κομπολόι, άντε καμιά τσαντάρα οι κυρίες. Δηλαδή τι περίμενες; Να κρατάνε χαρτοφύλακα; Τα χαρτιά για την περιοδική ΦΠΑ; Τα σχέδια για την οικοδομή που σηκώνουν στο Γαλάτσι; Τις σημειώσεις για την Πυρηνική Φυσική Ι; Τη σάκα με το laptop?
Έρχεται το ρημάδι το τρόλεϊ ψιλογεμάτο. Ανοίγουν οι πύλες, μπουκάρει το 85%, μπουκάρει και το 15%. Πήχτρα ο κίτρινος δεινόσαυρος. Ούτε ανορεξικιά δεν χώραγε πλέον. Κάνω μια πρόχειρη έρευνα για τη σύνθεση του πληθυσμού: 85% ηλικιωμένοι (σταθερή αξία), 10% εργαζόμενοι, 3% νέοι και 2% διάφοροι περίεργοι. Ακυρα-Λευκά δεν καταμετρώνται.
Ξεκινά ο δεινόσαυρος... Μέσα να μην παίρνεις ανάσα. Το 85% να γκρινιάζει, το 10% να περιμένει καρτερικά, το 2% να στέλνει sms, οι περίεργοι έκαναν τα δικά τους και εγώ παρατηρούσα. Στωικά με ένα χέρι κολλημένο στον κώλο μου.
Στην πρώτη στάση ανοίγει η πόρτα. Τυπική διαδικασία. Έτσι απλά να πάρεις μια ανάσα, να αλλάξεις πόδι, να κουνηθείς λίγο μήπως και τελικά φιλοτιμηθεί ο περίεργος πίσω σου να βγάλει το χέρι του.
Ξεκινά ο δεινόσαυρος για την επόμενη στάση. Ανοίγει η πόρτα, κατεβαίνει ένας, ανεβαίνουν 15. «Έρχεται άλλο από πίσω» φωνάζει μία γριά ντάνα. Μάταια. Ποιος πιστεύει στις μέρες μας συνταξιούχο;
Ξεκινά και πάλι. Εν τω μεταξύ, το χέρι του περίεργου σταθερά κολλημένο στον κώλο μου. Το λέω έτσι τυπικά, μήπως και κανένας είχε ανησυχήσει.
Η γριά ντάνα είχε όμως όρεξη. Μάλλον είχε δει Ευαγγελάτο χθες. Ντυμένη στην τρίχα (στοιχηματίζω το σκουλαρίκι μου ότι πήγαινε για κουμ-καν), το μαλλί λάχανο με δύο μπουκάλια λακ επάνω (+0,05% άνοιξε η τρύπα του όζοντος πάνω από τα πιγκουινάκια μου στην Ανταρκτική).
«Στη Ρώμη τα αφήσανε τα αυτοκίνητα, δεν μπαίνουν στο Κέντρο. Μόνο εδώ ο Ρωμηός δεν μπορεί να το αφήσει» είπε η ντάνα-συγκοινωνιολόγος. Λογικά, θα περίμενες κάποια απάντηση. Συνήθως ο συνταξιούχος και με λιγότερα βρίσκει αφορμή να τα χώσει. Τίποτα όμως. Το οξυγόνο μέσα στο δεινόσαυρο είχε σχεδόν εξαντληθεί, είχε και μια υγρασία 150% έξω, οπότε πού κουράγιο.
Η Ντάνα με το λάχανο, επανήλθε: «Είναι και η απεργία στο Μετρό σήμερα και έχει κίνηση» είπε, για να πάρει όμως την πληρωμένη απάντηση: «ε, καλά μαντάμ και η Ολυμπιακή έχει απεργία». Η ντάνα δεν απάντησε. Καλύτερα.
Με τούτα και με κείνα και με το χέρι σταθερά κολλημένο εκεί που όλοι γνωρίζουμε, αλλά μόνο εγώ ένιωθα, ο δεινόσαυρος έφτασε στην τιμημένη πλατεία του Συντάγματος. Οι πόρτες άνοιξαν και ο λαός εξήλθε. Μαζί με αυτούς και εγώ. Μόνο η ντάνα έμεινε, γιατί τα καλά καρέ του κουμ-καν στήνονται (ακόμα) στην Κυψέλη.
Πρώτη απορία: πώς καταφέρνουν όλοι αυτοί οι περίεργοι και εξαφανίζονται πριν τους δεις; Να φταίει το ότι ασχολούμαι συνέχεια με τους συνταξιούχους;
Δεύτερη και σημαντικότερη απορία: οι απεργίες στο Μετρό γίνονται γιατί οι εργαζόμενοι διεκδικούν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιηθεί αυτό το αίτημα; Οι άνθρωποι ζητούν αυτό που ισχύει με όλους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Αλλάείπαμε, common sense is not that common. Ρωτήστε και στα Τρίκαλα Κορινθίας.
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η οικονομική κρίση περνά στην «πραγματική οικονομία». Την περασμένη εβδομάδα στο γραφείο μας έκαναν εμβόλιο κατά της λύσσας και της μόρβας. Μετά μας μοίρασαν κάτι γάλατα με δημητριακά της Vivartia. Σήμερα ήρθαν με τα τελάρα τα γιαούρτια και πέσαμε με τα μούτρα να φάμε. Διακριτικότης μηδέν, εν τω μεταξύ. Όταν λέμε με τα μούτρα, εννοούμε με τα μούτρα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι στη θέα του μπουφέ, χάνεται το μέτρο. Ξυπνούν σύνδρομα και αναμνήσεις από εποχές που άλλοι έζησαν και αρκετοί απλά θεώρησαν υποχρέωσή τους κληρονομήσουν. Πάντως , το γιαουρτάκι είναι εκείνο το γνωστό που στο πλάι έχει μαρμελάδα ή μέλι. Ανοίγεις, γυρίζεις, ανακατεύεις και τρως. Αν θυμάμαι καλά ένα τέτοιο γιαούρτι με μέλι είχε κυκλοφορήσει και παλαιότερα, αλλά δεν είχε επιτυχία. Τώρα το ξαναέβγαλαν. Προφανώς τότε η κοινωνία δεν ήταν ώριμη, που θα έλεγε και ο υπουργός Δικαιοσύνης και τώρα πλέον ωρίμασε. Εκτός και αν ωρίμασε η κυβέρνηση και κάλεσε τις εταιρείες να τα μοιράζουν στους εργαζόμενους, ώστε να μην τα βρίσκουν οι αγανακτισμένοι πολίτες στα ράφια και τα πετούν στα μούτρα των αναβαθμισμένων κυβερνητικών εκπροσώπων. Όλα μπερδεύονται γλυκά...
Από τον περασμένο Αύγουστο θέλω να γράψω ένα Post για τον Roberto Goyeneche. Δεν ξέρω ειλικρινά πόσοι τον γνωρίζουν, είναι όμως ένας από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές tango που πέρασαν ποτέ από την Αργεντινή. Για μένα, μετά τον Carlos Gardel, είναι ο σπουδαιότερος.
Γεννήθηκε το 1926 στο Buenos Aires και η νοσοκόμα που τον έφερε στον κόσμο τον αποκάλεσε «Πολωνό» (el polaco) από το άσπρο δέρμα και τα κοκκινωπά μαλλιά. Από τότε του έμεινε.
Ο «Πολωνός» με τη μοναδική ερμηνευτική ικανότητα –μια απίστευτα βραχνή φωνή που το μιλούσε το τραγούδι, παρέα με το bandoneόn- συνεργάστηκε με σπουδαίες ορχήστρες των δεκαετιών του 1940 και 1950, όπως του Anibal Trόilo, ενώ στην ιστορία έμεινε και η συνεργασία του με τον Astor Piazzola το 1982.
Στο ρεπορτόριό του, τα πάντα: από τα πιο κλασσικά κομμάτια του tango μέχρι τις μοντέρνες εκδοχές του.
Το 1988 εμφανίστηκε στην ταινία Sur του Fernando Solanas. Παρέα με ένα bandoneόn καθισμένος έξω από ένα παραδοσιακό καφέ του Buenos, ερμηνεύει θρυλικά κομμάτια, όπως το Sur, Naranjo el Flor (αθάνατο!) και Marίa.
Πέθανε το 1994 και στη μνήμη του γράφτηκε από τον Cacho Castaña το Garganta con Arena. Το έχει ερμηνεύσει εκπληκτικά η Adriana Varela (άλλη λατρεμένη).
Ακολουθεί ένα μικρό δείγμα από την ταινία Sur. Αθάνατε Goyeneche!
Και να θέλεις να αγιάσεις, ειλικρινά δεν σε αφήνουν. Τις προάλλες στη Βουλή με την Προανακριτική βλέπω ξαφνικά στη θέση του προέδρου του Σώματος τον Βαΐτση Αποστολάτο. Νομίζω ότι εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε νικήσει κατά κράτος το «αμερικανικό όνειρο». Εκεί μπορεί από το Χόλιγουντ να βρεθείς στο Λευκό Οίκο. Εδώ από τον σικ καναπέ του Πρωινού Καφέ, μπορεί να βρεθείς στο προεδρείο της εμετικά κακόγουστης (και από άποψη αισθητικής) αίθουσας των 300 Ελλήνων βουλευτών. Και πάνω που το έχεις εμπεδώσει, σου πετάγεται ο Βενιζέλος και σου λέει ότι σήμερα η κυβέρνηση παρέδωσε τη Βουλή στην Αντιπολίτευση. Χαλάρωσε, βρε μανίτσα μου. Δεν σου παραδώσανε και τα Χειμερινά Ανάκτορα. Μήπως είδες και την Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα να αναχωρεί για το Εκατερίνμπουργκ; Και πάνω που ΚΑΙ αυτό το έχεις εμπεδώσει, γίνεται ο τσαμπουκάς. Εκεί στο μαχαλά του ΚΚΕ γινόταν μια περίεργη μουρμούρα. Και τα πήρε η Αλέκα και πετάχτηκε και τους την είπε. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι μουρμουράγανε τα ΠΑΣΟΚ και χαρακτήριζαν τους βουλευτές του ΚΚΕ πράκτορες, ενώ τα ΣΥΡΙΖΑ σιγόνταραν (και μετά σου λένε δεν συνεργάζονται). Αλέκα, ξέρεις ότι σε αγαπώ. Και για να τα πάρεις ΕΣΥ στο κρανίο, σε πιστεύω. Αλλά σκέψου και το άλλο. Τουλάχιστον εκεί που κάθεσαι ακούς και κανά ιντριγκαδόρικο. You know, για πράκτορες, προδότες, ρεβιζιονιστές και τέτοια. Φαντάζεσαι να ήσουν στην άλλη μεριά; Ξέρεις τι θα άκουγες; Για τον πνευματικό τους, για τον Εσπερινό που πήγαν και την παπαδιά που έφτιαξε ωραιότατη κακαβιά μετά, για το πολιτικό μνημόσυνο του στρατάρχου Παπάγου, για το πόσο γέρασε η Αννα-Μαρία και τέτοια. Θα το προτιμούσες; Αντε να έλεγε κανά πετυχημένο η Φωτεινή η Πιπιλή, άντε σου λέω και η Παρθένα η Φουντουκίδου, άντε (αλλά πολύ άντε) να ακούσεις και από τον Αρη Σταθάκη να σου λέει για τη ζώνη ασφαλείας στα πίσω καθίσματα... Πόσο θα αντέξεις; (Δηλαδή βρε Αρη μου, έλεος, θα βάλω ζώνη.) Για αυτό σου λέω. Καλά είναι και εκεί στην ακρούλα. Βέβαια και τα ΠΑΣΟΚ δεν ντρέπονται λίγο; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτό το θεματάκι που έχουν με το ΚΚΕ. Τι σε νοιάζει βρε Χρήστο μου Παπουτσή μου (ισπανιστί Zapatero, αλλά εκεί τελειώνει και η όποια ομοιότητα) αν στηρίζει το ΚΚΕ τη ΝΔ; Αντε λέμε και τη στηρίζει. Λέμε. Εσένα τι σε κόφτει; Το ψωμί σου τρώει; Έλα Παναγία μου… Τα ΠΑΣΟΚ μου θυμίζουν τον ΠΑΟ που τα βάζει με τον Ολυμπιακό που παίρνει τα πρωταθλήματα. Βρε βαζελοτεντόπανο Τεν Κάτε, είσαι καλύτερος; Βουρ και σήκωστο. Τι σε νοιάζει τι κάνει ο άλλος; Αλέκα μου άστους. Εγώ ξέρεις πόσο σε πάω. Έχεις χιούμορ και αυτοσαρκάζεσαι. Σε λάτρεψα τότε στο εργοστάσιο της Elite που κράταγες τη γόβα στο χέρι. Μου αρέσει το ήθος και ο τρόπος ζωής σου. Που δεν έχει σχέση με το ήθος και το Lifestyle πολλών (επώνυμων) ψηφοφόρων σου. Tι να κάνουμε, έτσι είναι. Εσύ Αλέκα μου στα 50τμ (χωρίς τη βεράντα) και οι άλλοι την παλεύουν από πιο ευρύχωρα μετερίζια. Όμως λυπάμαι που θα το πω: εσένα μόνο πάω. Τους άλλους δεν τους αντέχω. Εκείνο το ύφος με το οποίο σε κοιτάνε είναι το κάτι άλλο: λες και σε μισούν επειδή ανακάλυψαν στο πορτοφόλι σου πιστωτική κάρτα ή βρήκαν το απόκομμα του εισιτηρίου των €200 από τη συναυλία της Madonna ή ξέθαψαν κάτω από την ταυτότητα την εικονίτσα του Αγίου Νεκταρίου, που εκείνη η θεούσα έχωσε στην τσέπη σου στα μουλωχτά τότε που πήγες για ένα ρημαδοσαββατοκύριακο στην Αίγινα. Μου ήθελες και τριήμερο στον Αργοσαρωνικό, κακομοίρη… Εσένα μόνο πάω και ας μην πιστεύω λέξη από αυτά που λες. Φοβάμαι ότι κανένα σύστημα δεν μπορεί να τιθασέψει την ανθρώπινη ανασφάλεια, βλακεία και ματαιοδοξία. Πάρε τέσσερις λοβοτομημένους και κλείδωσέ τους σε ένα άδειο δωμάτιο. Την άλλη μέρα, ο ένας θα είναι πρόεδρος, ο άλλος αντιπρόεδρος και ο τρίτος χαφιές που θα παρακολουθεί τις προβοκατόρικες κινήσεις του τέταρτου, ώστε να τις καρφώσει στον πρόεδρο ή τον αντιπρόεδρο, ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος. Επειδή όμως δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, άντε να δεχτώ Αλέκα μου το σύστημά σου και να σε ψηφίσω. Να σου δώσω και 10, 20, 40 χρόνια να λειτουργήσει... Αν -λέμε αν- αποτύχει και μιζεριάσω εκεί στα 60, μπορείς, αγάπη μου, να μηδενίσεις το κοντέρ να γίνω και πάλι νέος; Και να το πάμε πάλι από την αρχή, δεν έχω πρόβλημα. Να βρούμε άλλο μοντέλο και να το εφαρμόσουμε για άλλα 50 χρόνια. Και μετά αν -λέμε αν- αποτύχει, να μηδενίσουμε πάλι το κοντέρ. Θα μου πεις, δεν γίνεται να μείνεις πάντα νέος. Ναι, αλλά η Ζωζώ Σαπουτζάκη πώς το κατάφερε; Λοιπόν για να τελειώνω με το παραλήρημα που με έπιασε βραδιάτικα: εγώ ο περονιστής δέχομαι να γίνω «κόκκινος», αρκεί να είμαι χαϊλάντερ. Και αν είναι, Αλέκα μου, να παίξεις ξύλο με τα ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, θα έρθω ως χαϊλάντερ να σε υπερασπιστώ. Τους έχω έτσι κι αλλιώς άχτι.
(Το παραλήρημα μάλλον οφείλεται στην αλλαγή ώρας. Ή απλά στο ότι είμαι νούμερο. Διαλέγετε. Και αν θέλετε, εκτός από μέσα σας, το λέτε και έξω σας).
Επειδή πολύ το αναλύσαμε στα τελευταία posts και επειδή χάσαμε και στον πρώτο διαγωνισμό της blogόσφαιρας που διοργάνωσε ο DrSeeng (άραγε μπορώ να κάνω ένσταση; Πολύ θα ήθελα αυτό το βιβλίο με τις συνεδρίες), ώρα να το ρίξουμε στο παιχνίδι. Ο ethanμε κάλεσε στις 7 αλήθειες. Δεν είμαι βέβαιος ότι είναι οι πιο αντιπροσωπευτικές για την περίπτωσή μου, αλλά με μια πρώτη σκέψη αυτές μου ήρθαν:
* Είναι αδύνατον να αργήσω σε ραντεβού. Πάντα νωρίτερα. Και πάντα τρελλό στήσιμο. Μόνο που μετά τα πρώτα δέκα λεπτά του στησίματος, βαριέμαι. Καλύτερα να φύγω, γιατί η ξυνίλα δεν κρύβεται. Επίσης, δεν μπορώ να ξεκινήσουμε να βγούμε 3 και στην πορεία να γίνουμε 33. Εκεί η ξυνίλα χτυπάει κόκκινο. * Δεν μαζεύω τίποτα. Η παραμικρή υποψία «σωρού» με αρρωσταίνει: από χαρτιά και ρούχα μέχρι… εισερχόμενα στο email. * Tρύπησα το αφτί μου όταν έχασα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Είχα πει: «αν εσύ πάρεις ποτέ προαγωγή, να τρυπήσεις το αφτί σου». Συνέβησαν και τα δύο. * Δεν έχω πάει ποτέ στα μπουζούκια. Ούτε στη Σαντορίνη. * Είμαι απίστευτα τεμπέλης. Η τελειομανία και το φιλότιμό μου οφείλονται μάλλον σε κάποιον αυτοματισμό που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω. Ίσως και σε ένα ελαττωματικό γονίδιο. * Γιανα γίνω χαλί να με πατήσεις, πρέπει πρώτα να γκρινιάξω. * Δεν τρώω ποτέ-σιχαίνομαι: τις γαρίδες, τα μύδια, το χοιρινό, τις πατάτες τηγανητές, τα τηγανητά γενικώς, τα αρνιά και τα κατσίκια, τα φαγητά που κολυμπάνε στο λάδι, τα φαγητά που κολυμπάνε στις σάλτσες, τα μανιτάρια και την παπάρα στη σαλάτα. Αντίθετα, μπορώ να τρώω σοκολάτα μέχρι να σκάσω.
Στην ελληνική ταινία Η βίλα των Οργίων ηΡίτα Μουσούρη στο ρόλο της κυρά Δόμνας λέει την αγαπημένη μου ατάκα: Μιλάτε μου στον πληθυντικό θα με υποχρεώσετε, είμαι κόρη ναυάρχου.
Την ατάκα αυτή θυμήθηκα χτες που άκουσα την άλλη ατάκα του υπουργού ότι είναι «γιος ταχυδρόμου».
Με παραμύθια μεγαλώσαμε όλοι. Ακόμα και τώρα που είμαστε λίγο μεγαλύτερα παιδιά, λατρεύουμε τα παραμύθια με τους καλούς και τους κακούς. Οι «κακοί» είναι οι πλούσιοι. Ξέρουν και οι ίδιοι ότι είναι κακοί, για αυτό και σπάνια παραδέχονται ότι είναι πλούσιοι. «Πώς πάνε οι δουλειές;» ρωτάς έναν πλούσιο και η απάντηση είναι: «ε, δεν βαριέσαι. Χάλια». Ασχετα βέβαια αν το χάλι συνοδεύεται από μια Cayenne και η ξαπλώστρα στην Ψαρρού (πρώτη σειρά) είναι ρεζερβέ από Μάιο μέχρι Οκτώβριο.
Από την άλλη είναι οι «καλοί» φτωχοί. Αυτοί που στερήθηκαν, πείνασαν, αδικήθηκαν, πικράθηκαν, αλλά πείσμωσαν και τα κατάφεραν.
Θα μπορούσα να γράφω σεντόνια για ανισότητες, για πολιτικές, για το πού βρίσκεται ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου και άλλα κοινότυπα και λίαν απογοητευτικά.
Η κυρά Δόμνα όμως τα είπε όλα: Μιλάτε μου στον πληθυντικό θα με υποχρεώσετε, είμαι κόρη ναυάρχου. Μια ξεπεσμένη γεροντοκόρη με μια βίλα, που επειδή δεν μπορούσε να συντηρήσει, τη νοίκιαζε σε «κακούς» πλούσιους για τα όργιά τους.
Και ο ταπεινός αστυφύλακας Νίκος Τσούκας, της απαντά: «Μωρέδεν πα νάσαι και κόρη αρχικελευστή».
Αυτό λέω και εγώ στον γιο του κάθε ταχυδρόμου και γαλατά. Το θέμα δεν είναι πού φτάνεις. Αν έχεις Cayenne, ξαπλώστρα στην Ψαρρού ή βίλλες. Το θέμα είναι να θυμάσαι από πού ξεκίνησες. Και το βλέμμα δείχνει ότι δεν θυμάσαι. Ή για να στο πω αλλιώς, το θέμα δεν είναι αν εσύ είσαι «γιος ταχυδρόμου». Το θέμα είναι ο κάθε ταχυδρόμος εξακολουθεί να είναι περήφανος για το γιο του.
Ήταν ακριβώς πριν από 25 χρόνια, στις 30 Οκτωβρίου 1983, όταν o Raúl Ricardo Alfonsín, γινόταν πρόεδρος της Αργεντινής με το συντριπτικό 52% των ψήφων.
Αναρτήσεις
