Παιδί ή τέρας;

Το συγκεκριμένο post είχε στόχο να αναφερθεί στην πρωτοβουλία του www.in.gr σε συνεργασία με την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Στο αφιέρωμα για τις γιορτές του 2007, στην δεξιά στήλη, υπάρχει χώρος για διαφημίσεις. Εκεί, όποιος κάνει κλικ, «αναγκάζει» τον διαφημιζόμενο να πληρώσει ένα ποσό στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Ιδού το Link για να μην βασανίζεστε: http://www.in.gr/review2007/.

Έμαθα δε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη και μία ακόμα πρωτοβουλία. Μπορούμε μέχρι τις 20/12/2007 να δώσουμε παιχνίδια στο ΤΡΑΜ, και αυτό με την σειρά του θα τα δώσει στα παιδιά στο ΠΙΚΠΑ! Μπορούμε να αφήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια για παιδιά νοητικής ηλικίας μέχρι και 6 ετών στα εκδοτήρια του τραμ ( στάσεις ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΑΓ. ΦΩΤΕΙΝΗΣ, ΑΧΙΛΛΕΩΣ, ΣΕΦ, ΠΛ. ΚΑΤΡΑΚΗ, ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ). Ενδεικτικά μάλιστα προτείνονται κούκλες, αρκουδάκια, αυτοκινητάκια, μαρκαδόροι και μπλοκ ζωγραφικής, επιτραπέζια και κατασκευές. Ιδού το Link: http://www.tramsa.gr/html/gr/grafeio_typou.php?id=60.

Νομίζω ότι το post αποκτά μεγαλύτερη αξία μετά και από την πρόσφατη ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο Ίλιον...

Ειλικρινά, δεν θέλω να γράψω εδώ τη γνώμη μου για το τι θα έπρεπε να κάνουν σε όσους κακοποιούν παιδιά, γιατί θα χάσετε και την όποια εκτίμηση μου έχετε. Την κρατώ για τον εαυτό μου.

Λυπάμαι όμως για την εικόνα που είδα στις ειδήσεις σχετικά με αυτή την υπόθεση: άνθρωποι να χειροκροτούν τον παπά που κατηγορείται! Δεν λέω, υπάρχει και το τεκμήριο της αθωότητας. Αναρωτιέμαι όμως για αυτούς τους ανθρώπους: δεν υπήρξαν ποτέ παιδιά; δεν έχουν παιδιά; δεν κράτησαν μία επιφύλαξη προτού βγουν φόρα παρτίδα στην τηλεόραση να μας πουν πόσο καταπληκτικός άνθρωπος ήταν αυτός ο παπάς; Έκαναν λέει και ολονυχτία για πάρτη του. Προφανώς δεν πήραν πρέφα, αλλά με τη στάση τους, βίασαν για μια ακόμα φορά το καημένο το κοριτσάκι...

Λοιπόν, επειδή έχω αρχίσει να τα παίρνω στο κρανίο, ας πάω να κάνω κανά κλικ για το «Χαμόγελο του Παιδιού». Θα σας εξομολογηθώ κάτι: Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν σε όσους κακοποιούν παιδιά (και το οποίο κρατώ για τον εαυτό μου, για να με αγαπάτε) πρέπει να επεκταθεί και σε όσους έχουν ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξαν παιδιά.

Her Majesty, Queen Elisabeth I

Πρόσφατα είδα την ταινία Elisabeth, The Golden Age. Υποτίθεται ότι είναι η συνέχεια της πρώτης Elisabeth, η οποία μάς χάρισε αυτό το θεικό πλάσμα που λέγεται Cate Blanchett. Ακουσα πολλούς να λένε ότι δεν τους άρεσε η ταινία. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω και πολλά, γιατί άμα βλέπω την Cate Blanchett ξεχνάω και το όνομά μου.
ΟΚ, ίσως η πρώτη ταινία να ήταν καλύτερη. Μάλλον ό,τι είχε να μας πει ο (Ινδός) σκηνοθέτης μας το είπε εκεί. Στη δεύτερη ζήσαμε το μεγαλείο της Αγγλίας, στα χρόνια της Ελισάβετ με μια μικρή ανακρίβεια. Τα χρόνια στα οποία αναφέρονταν τα γεγονότα, η Ελισάβετ ήταν ήδη 50 χρονών... Επίσης, τους Ισπανούς τους παρουσίασε ολίγον σαν άραβες στις φάτσες. Μια φίλη μου Ισπανίδα μού έλεγε ότι τους αδίκησε. Σε αυτό τουλάχιστον. Γιατί στο πόσο «Ταλιμπάν καθολικοί» ήταν δεν τους αδίκησε καθόλου.
Τέλος πάντων. Εγώ βασικά στην Cate είχα στραμμένο το βλέμμα μου. Εκπλητικός για μια ακόμα φορά ο Τζέφρεϊ Ρας. Απίστευτος ηθοποιός.

Ya tenemos Presidenta

Cristina Fernandez de Kirchner es la nueva Presidenta de Argentina. Es la primera vez en que una mujer elegida en las urnas acceda a la presidencia de La Nación. En 1974, la entonces vicepresidenta Marίa Estela (Isabel) Martίnez de Perόn asumiό a la presidencia despues de la muerte del entonces Presidente de la Naciόn, Juan Domingo Perόn.
En su discurso inaugural, la Presidenta Platense reforzó los cuatro ejes en los que pretende basar su gestión: "Las instituciones, la sociedad, el modelo de acumulación con inclusión social e inclusión social".
De mi parte, espero q cada vez q vuelva a visitar mi pais, sea una Argentina mas feliz, mas prόspera y mas democratica.

Χριστουγεννιάτικη λίστα

Δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί:

• Γιατί δημιουργείται μια ψεύτικη ατμόσφαιρα αγάπης που εξαντλείται μόλις όλοι επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους.
• Γιατί το γεγονός που γιορτάζουμε (μην με ρωτήσετε ποιο, έλεος!) μάλλον περνάει απαρατήρητο.
  
• Γιατί σιχάθηκα να ακούω το LastXmas των Wham και τα τραλαλά της Καίτης Γαρμπής (όταν ακόμα την ήξερε η μάνα της).
• Γιατί επικρατεί το αδιαχώρητο στα μαγαζιά, ιδιαίτερα στα βιβλιοπωλεία. Ξαφνικά όλους τους έπιασε ο πόνος να πάρουν βιβλίο.
• Γιατί δεν αντέχω να βλέπω τα μπαλκόνια στολισμένα με τόσα λαμπάκια. Είπαμε, άλλο Χριστούγεννα και άλλο Circo Medrano. Μην τα μπερδεύουμε.
• Γιατί με εκνευρίζει ο Δήμος Αθηναίων που ξοδεύει ένα σκασμό χρήματα για να κάνει ακριβώς τις ίδιες εκδηλώσεις. Μηδέν πρωτοτυπία, μηδέν φαντασία.
• Γιατί λυπάμαι τα καημένα τα πόνυ που τα στήνουν για να τα καβαλήσει το κάθε παχύσαρκο παιδάκι και να βγει φωτογραφία.

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα γιατί:

• Στολίζω άλλων τα χριστουγεννιάτικα δένδρα και στέλνω ταχυδρομικώς κάρτες. Κοινώς, πιάνω και πάλι στα χέρια μου στυλό.
• Τρώω τόνους από μελομακάρονα.
• Βλέπω μεγάλα παιδιά να χαμογελούν.
• Τηρώ με Καθολική ευλάβεια τα (έστω και λιγοστά) resolutions που κάνω για τη νέα χρονιά.

Ραγιάδες για πάντα

Ανακοινώθηκαν λοιπόν και οι αυξήσεις στη ΔΕΗ. Μια χαρά είναι και τα κεράκια, μην ακούω αηδίες. Γιορτές είναι, πάρτε αγκαλίτσα ό,τι έχετε εύκαιρο και βολευτείτε όπως μπορείτε.

Απλά η περίπτωση της ΔΕΗ είναι εξοργιστική: Αν ήταν ιδιωτική επιχείρηση θα είχε προ πολλού κλείσει. Χιλιάδες οι λόγοι, θα πω μόνο τρεις: πρόστιμα για επιβάρυνση της υγείας χιλιάδων πολιτών, πρόστιμα για μόλυνση του περιβάλλοντος, πρόστιμα για την άθλια εξυπηρέτηση των πελατών της.

Εδώ όμως είναι Ελλάς. Το μαγαζί είναι γωνία και πλερώνετε κοροϊδάρες.

Το αστείο με αυτές τις επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (λέμε τώρα) είναι ότι παριστάνουν τις 'ιδιωτικές'. Κάποιοι φωστήρες αποφάσισαν να βάλουν ένα κομμάτι τους στο Χρηματιστήριο και καλά για να βάλουν μερικά φραγκάκια στον κουμπαρά. Και αυτό τις έκανε ιδιωτικές...

Από τότε, λοιπόν, το παραμύθι έχει ως εξής: ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και τα ρέστα είναι -λέει- εταιρείες που λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, έχουν μετόχους που θέλουν κέρδη, πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτούς, άρα οι αυξήσεις είναι επιβεβλημένες.

Μάλιστα. Για πάρε όμως κανά τηλέφωνο τις «ιδιωτικές» επιχειρήσεις να σε εξυπηρετήσουν και τα λέμε.

Παρόλο που το blog εδώ έχει τρόπους, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μία είναι η υγιής αντίδραση: ΔΕΝ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΣΑΣ.

Αλήτη Μπομπ!

Διαβάζω από τον Δικτυακό Τόπο του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης: «Στόχος του Συμβουλίου είναι η διασφάλιση της νόμιμης λειτουργίας των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, της τηρήσεως των συνταγματικών αρχών της πολυφωνίας, της ποιότητας και της προστασίας της παιδικής ηλικίας και της νεότητας ως προς το περιεχόμενο των προγραμμάτων και της διαφάνειας των οικονομικών στοιχείων των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον ευρύτερο τομέα των μέσων ενημέρωσης».

Μάλιστα.

Μετά ανοίγω την TV: φτήνια, φτήνια, φτήνια, Ρούλα Βροχοπούλου, φτήνια, φτήνια, φτήνια.

Μάλιστα.

Μετά διαβάζω: Στο στόχαστρο του ΕΣΡ ο Μπομπ Σφουγγαράκης, επειδή περιέχει σκηνές βίας, αλλά βασικά επειδή έχει «συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό» (μεταξύ μας, επειδή και καλά είναι ψιλό-εντελώς gay) και διαφθείρει τους νέους.

Μάλιστα.

Δεν θα συνεχίσω, γιατί θα σπάσω τον υπολογιστή μου και είναι κρίμα.Τι είπατε; Τι είναι αυτό το ΕΣΡ και από πού κατέβηκε; Έλα ντε...

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως

Πριν από κανά χρόνο, είχα γράψει ένα post με τίτλο: 'Γιατί αγαπώ την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου'. Ήταν μόλις είχαμε χάσει από την Τουρκία με 4-1 και όλοι το είχαν ρίξει στη γκρίνια. Όλοι είχαν γίνει προπονητές, ειδικοί. Αναλύσεις, ύβρεις, ανάθεμα, 'πρέπει', 'πρέπει', 'πρέπει'....

Για να μην σας βάζω σε κόπο τώρα να ψάχνετε και hyperlinks και αηδίες, είχα γράψει ότι αγαπώ την εθνική γιατί:

1. Με έβγαλε στο δρόμο με την ελληνική σημαία, πράγμα που δεν πίστευα ότι θα έκανα ποτέ στη ζωή μου.

2. Με έκανε να παρακολουθήσω έναν ολόκληρο αγώνα ποδοσφαίρου, πράγμα που επίσης δεν πίστευα ότι θα έκανα ποτέ στη ζωή μου.

3. Με έκανε να ανεβάσω πίεση στην Ίο, το καλοκαίρι του 2004, στον τελικό. Όταν από την αγωνία μου αν θα παραμείνει το 1-0 εις βάρος των Πορτογάλων, νόμιζα ότι η καρδιά μου θα σταματήσει. Και όταν σφύριξε τη λήξη, γίναμε όλοι ένα κουβάρι. 'Ελληνες, μεθυσμένοι Ιρλανδοί και Αγγλοι και κάτι Γάλλοι.

Τα πράγματα πήγαν καλά και προκριθήκαμε για μια ακόμα φορά. Ήρθαν και σπουδαίες νίκες, αλλά όλα αυτά τα ξέρουμε.

Επαναλαμβάνω λοιπόν, ότι εγώ την αγαπώ την ομάδα και στα καλά και στα κακά. Ίσως γιατί δεν ασχολούμαι πολύ με το άθλημα, δεν έχω εμπάθειες ή συμπάθειες και δεν περιμένω κανέναν στη γωνία για να κάνω κριτική. Επίσης, δεν έχω αυταπάτες: τα Euro 2004 δεν γίνονται κάθε μέρα.