Ζωή μετά (τη ντόπα)

Σενιόρες ι σενιόρας, λα φιέστα τερμινό. Και για να μην σας κουράζω με τα ισπανικά μου, κυρίες και κύριοι, η γιορτή τελείωσε. Γιατί τελείωσε; Γιατί είναι να μην αποφασίσει το κράτος να πάρει μέτρα. Στο θέμα της ντόπας αναφέρομαι και στα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Τελικά, γιατί γινόταν όλος ο καβγάς λέτε; Για το διορισμό στο Δημόσιο. Ε, μα έτσι πες μου. Με λίγα λόγια, τζάμπα τα τηλεοπτικά παράθυρα, τζάμπα η Σου Λι και τα email. Tζάμπα πλουτίσαμε και τον ΟΤΕ-Deutsche Telekom, mein general, να παίρνουμε στην Κίνα να βρούμε την άκρη. Ήταν τόσο απλό: κλείνεις την πόρτα του Δημοσίου και πάει η ντόπα, πάνε τα μούσκουλα, πάνε τα μετάλια, πάνε τα χρυσά παιδιά, πάνε οι λόγοι των επισήμων που συνωστίζονταν για ένα photo opportunity, πάνε τα αποκλειστικά στα τιμημένα ελληνικά χωριά, όπου με το που έσκαγε το μετάλιο, έβγαιναν οι καραμπίνες, τα αρνιά και τα τσάμικα.
Σαν λαός του ντιριντάχτα, δεν ξέρω πώς θα το αντέξουμε. Θαυμάζω, όμως, το σθένος και την αποφασιστικότητα των αρμοδίων που δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος και το μαράζωμα της ελληνικής περιφέρειας και έκλεισαν έτσι απότομα την πόρτα του Δημοσίου στους πρωταθλητάς. Το «γκντουπ» που ακούστηκε, εμένα τουλάχιστον με συγκλόνισε. Όπως επίσης με συγκλόνισε το γεγονός ότι δεν έλαβαν υπόψη τους το γεγονός ότι, Μεγάλη Εβδομάδα, τέτοια μέτρα μοιραία θα δημιουργούσαν συνειρμό περί Τελώνων και Φαρισαίων.

Kαι τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς ντόπα; Η ουσία αυτή ήταν μια κάποια λύσις.

(Τις επόμενες ημέρες ενδέχεται να μυρίζουν περίεργα οι σωλήνες της αποχέτευσής σας. Μην ανησυχήσετε. Θα είναι τα χιλιάδες -άχρηστα πλέον- χαπάκια που θα έχουν πεταχτεί εκεί).

Και μια έξτρα ερώτηση-απορία και όποιος θέλει μου την λύνει: Αξιοπρέπεια είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει...

Κάποιοι (το) γιορτάζουν

Πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το Post είχατε ακούσει την ανακοίνωση: Λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως από του μεσονυκτίου ο στρατός ανέλαβε την διακυβέρνησιν της χώρας. Εγώ δεν την είχα ακούσει, καθότι δεν είχα γεννηθεί. Τίποτα δεν θυμάμαι από την 7ετία της δικτατορίας. Τη λέξη δικτατορία την έχω ταυτίσει με την Αργεντινή, όπου εκεί ειλικρινά χάνεις τη μπάλα. Φρόντισα όμως να μάθω και για τη δική μας δικτατορία:

- Έμαθα για ανθρώπους που ξαφνικά βρέθηκαν σε ξερονήσια να παλεύουν να μην τους τσιμπήσει σκορπιός. Αριστερούς και Δεξιούς.
- Έμαθα και γνώρισα ανθρώπους που βασανίστηκαν και εξευτελίστηκαν. Δεξιούς και Αριστερούς.
- Έμαθα για ανθρώπους που χειροκροτούσαν τους καραγκιόζηδες-συνταγματάρχες και έλεγαν «τι ωραία που είναι τώρα όλα. Ησυχία, τάξη ασφάλεια». Δεξιούς και αριστερούς.
- Λόγω καταγωγής, δικοί μου άνθρωποι που ζούσαν στο εξωτερικό μου έλεγαν πόσο ρεζίλι γινόταν η Ελλάδα με αυτούς τους γελοίους που την κυβερνούσαν. Με τις αρχαιοελληνικές-κιτς φιέστες, τη βρώμα που εξέπεμπαν και τον άγαρμπο τρόπο που περιέγραφαν τον ελληνικό «παράδεισο». Αλλά παράλληλα, μου έλεγαν και για τον πρόστυχο τρόπο που κανείς στο εξωτερικό (πλην εξαιρέσεων) δεν έκανε τίποτε.
- Είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπο που πήγαινε καρβέλια με ψωμί στα παιδιά του Πολυτεχνείου το 1973. Χωρίς να ανήκει σε κόμμα. Και δεν θα ήταν ο μόνος.
- Διάβασα και για ανθρώπους που έκαναν αντίσταση με βόλτες σε πάρκα του εξωτερικού. Δεξιούς και αριστερούς.
- Έμαθα για ανθρώπους που με την πτώση της δικτατορίας, από κλακαδόροι έγιναν αντιστασιακοί και προοδευτικοί. Εν μία νυκτί. Δεξιοί και αριστεροί.
- Γέλασα και έφριξα με κάποιους που «διάβαζαν» και δεν πήραν χαμπάρι για τίποτε από τα παραπάνω.

Εξακολουθώ να γελάω, να λοιδωρώ και να περιφρονώ βαθύτατα όλους όσοι θεωρούν ότι μόνο εκείνοι έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται «αγωνιστές». Αρνούνται –λόγω της ηλιθιότητάς τους- να δεχθούν ότι οι λίγοι τρελοί και γενναίοι που παλεύουν για λογαριασμό όλων δεν έχουν κομματική ταμπέλα και χρώμα.
Λυπάμαι ειλικρινά εκείνους που ακόμα και σήμερα λένε «ναι, αλλά τότε υπήρχαν και καλά πράγματα». Αν σκύβεις το κεφάλι, κοιτάς τη δουλίτσα σου και συμβιβαστείς με το να ζεις με τον φόβο, ασφαλώς. Πολλά καλά πράγματα. Είχες κοτζάμ Στελλάρα να κάνει τουρ στην Ελλάδα με το μυστρί. Και την κυρά Δέσποινα να προσβάλλει βάναυσα την αισθητική όλων. Κατέδιδες και τον γείτονά σου, επειδή άκουγε "περίεργα" τραγούδια, και είχες και την ησυχία σου βρε αδελφέ.

Ντρέπομαι, γενικότερα, για εκείνους που νοσταλγούν πάσης φύσεως "καθεστώτα", χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τη σημερινή πραγματικότητα. Αν ήταν απλά γραφικοί, θα τους στέλναμε στη Λαμπίρη και την Αννίτα Πάνια. Δυστυχώς, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και είναι επικίνδυνοι.

Αυτά τα ολίγα είχα να πω, θέλοντας να τιμήσω όλους όσοι έκαναν κάτι τότε.

Βγάζω το καπέλο σε όσους έκαναν αυτό το κάτι χαμηλόφωνα, διακριτικά, γενναία. Χωρίς να περιμένουν τίποτε σε αντάλλαγμα.

Στιγμιότυπα

Δύο από τα πιο αστεία στιγμιότυπα που έχω ζήσει το τελευταίο διάστημα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας:

1. Μετρό, στάση Σύνταγμα. Είμαι στην αποβάθρα και περιμένω το τρένο. Κάθομαι στο σημείο που στην απέναντι πλατφόρμα βλέπεις το άνοιγμα με τις κυλιόμενες. Νεκρή στιγμή, με την έννοια ότι τρένο δεν έρχεται από καμία κατεύθυνση, ούτε κόσμος κινείται στις σκάλες. Όλοι περιμένουν... Και ξαφνικά σκάει μύτη απέναντι μια ηλικιωμένη: περίπου 65 χρονών, μαύρο γυαλί, πλαστική σακούλα στο χέρι, τσάντα στον ώμο. Και πάει να ανέβει στις κυλιόμενες. Αλλά σε ποιες κυλιόμενες; Σε αυτές που κατέβαιναν... Παιδεύεται. Δεν μπορεί ΠΡΟΦΑΝΩΣ να 'μπει' στην κυλιόμενη, αφού τα σκαλιά κατεβαίνουν. Και παιδεύεται. Και νέκρα γύρω γύρω. Κανείς δεν κατεβαίνει από τη σκάλα για να δει το λάθος της. Και εμείς όλοι απέναντι να την κοιτάμε (προσωπικά, είχα μείνει μαλάκας). Τελικά, καταφέρνει να 'πατήσει' και να σταθεροποιηθεί στο κυλιόμενο σκαλοπάτι και αρχίζει με νεύρο και δύναμη να 'ανεβαίνει'. Φυσικά, δεν πήγαινε πουθενά. Έμενε στο ίδιο σημείο για αρκετό χρόνο (τηρουμένων των αναλογιών αρκετό χρόνο). Και δώστου να παιδεύεται. Και να κάνει και θόρυβο. Με το τακούνι και την τσάντα που κρατούσε στο χέρι. Και όλοι να κοιτάμε με ανοιχτό το στόμα. Τελικά, το καταλαβαίνει. Προφανώς θα είχε κουραστεί και από την υπερπροσπάθεια. Αφήνεται λίγο, βγαίνει εξίσου απότομα από την κυλιόμενη, ισιώνει την τσάντα στον ώμο και προχωρά στη διπλανή σκάλα ανόδου.

2. Γυρίζω σπίτι βράδυ. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας, διακρίνω μια ηλικιωμένη γυναίκα καθιστή και μια άλλη από πάνω να της τρίβει με μανία τη ζακέτα. Πλησιάζω και με πιάνει η μυρωδιά από πετρέλαιο. Κοιτάω λίγο καλύτερα και βλέπω ταυτόχρονα και τον μπογιατζή να βάφει τις πόρτες του ασανσέρ. Σε δευτερόλεπτα ξεδιπλώνεται όλο το στόρι: ο μπογιατζής έβαφε, η ηλικιωμένη είχε πάει να πάρει το ασανσέρ και έβαψε τη ζακέτα της. Αμέσως κινητοποιήθηκε η γυναίκα του μπογιατζή, κατέβηκε κάτω με ένα στουπί πετρέλαιο να της καθαρίσει τη ζακέτα. Στουπί όμως. Εκεί έπιασα εγώ την ιστορία: Και δώστου να την τρίβει. Με μανία. Και η γριά να πηγαίνει και να έρχεται ολόκληρη. Η ζακέτα, εν τω μεταξύ, είχε ποτίσει «μαύρο» χρυσό. Έτσι και άναβες σπίρτο, η γριά είχε λαμπαδιάσει. Τελικά ο μπογιατζής σύζυγος μάς άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ, μπήκα εγώ μέσα, μπήκε και η γριά και πήραμε δρόμο για πάνω. Την ρώτησα πού πάει. Δεν απάντησε. Είχε εικόνα, αλλά ήχο μηδέν. Λογικό το βρίσκω, αφού μύριζε τόσο πολύ η ζακέτα που δεν έδινε περιθώρια για καθαρή σκέψη. Τελικά, έκανε να πατήσει το «2». Τη βοήθησα. Φτάσαμε. Κατέβηκε, μου εύχηθηκε καλό βράδυ και να προσέχω (από το «2» μέχρι το «5» ή γενικώς στη ζωή μου;) και συνέχισα.

(Νομίζω ότι και το πληκτρολόγιο αυτή τη στιγμή μυρίζει πετρέλαιο).

Θέλω «συναυλιοδάνειο»

Το παραδέχομαι. Φέτος το ξέσκισα με τις συναυλίες. Δεν έχει τελειώσει ακόμα η σεζόν και μετράω οκτώ. Και έρχεται το καλοκαίρι και έχω ήδη βάλει στο πρόγραμμα τρεις που θέλω να πάω (με πρώτους και καλύτερους τους James που έχασα πέρυσι) και βάλε με το νου σου πόσα ακόμα έχουν να ανακοινωθούν. Και το ταμείον το κόβω μείον.
Επειδή, λοιπόν, δεν ανήκω στην ευγενή κατηγορία των λιγουρηδογλυφτροκουλτουριάδων που πάνε πάντα με πρόσκληση, μήπως γίνεται οι τράπεζες να βγάλουν 'συναυλιοδάνειο';
Για διακοπές δάνειο βγάλανε. Για Πάσχα, για Χριστούγεννα, για γαλοπούλα, για οβελία, για γαρδούμπα, για κοκορέτσι... για όλα υπάρχει.
Καλοί μου τοκογλύφοι.... εεεε... σόρρυ, τραπεζίτες, σκεφτείτε το.

Βlogoπαίχνιδο Νο1

Έτσι είναι αγαπητοί. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις. Είχα πει ότι δεν θα συμμετέχω σε blogοπαίχνιδα, αλλά με τόση καφρίλα γύρω μας, είναι διασκεδαστικά. Ασε που ξεφεύγεις κιόλας.

Λοιπόν, ακολουθώντας τη συμβουλή-πρόκληση του *P@n0s* φτιάχνω τη δική μου ιστορία με τραγούδια της αγαπημένης μου Αλκηστις. Μην φανταστείτε πολλά πράγματα. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι το... τεχνικό. Link, copy, paste, ξανά link, ξανά copy, ξανά paste.

Tέλος πάντων. Καλή ακρόαση και καλό διάβασμα.

Και όποιος θέλει, ας συμμετάσχει. Με τραγούδια ε; Γιατί διαπίστωσα διάφορες παρασπονδίες (ονόματα δεν λέμε, bloggers δεν θίγουμε...)

Ξύπναγα πρωί, χαράματα.



Για μία από τα ίδια: Tρέξιμο, λογαριασμοί και δουλειά, άγχος ακρίβεια χρέη, δανεικά.



Για αυτό ήρθε νομίζω η ώρα να στο ζητήσω: Mην πας μια μέρα στη δουλειά σου, μην πας.



Στο ζητάω γιατί Είναι από χρόνια που λες, που έχω στο βλέμμα δυο ουλές.



Και αν πρέπει να πας δουλειά, καταλαβαίνω. Μήπως να πάμε στον Αδωνι για καφέ;



Έχω αναμνήσεις από εκεί. Απέναντι υπάρχει εκείνο το παλιό το σπίτι με το μωσαικό στο πάτωμα. Θυμάσαι; Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει.




Και αν δεν θέλεις να πάμε για καφέ, ζήτα μου ό,τι θες. Πάρε με όπου θες.




Μου είναι αρκετό: Προλαβαίνω. Να σε βλέπω να γελάς. Ο κόσμος φτιάχτηκε για μας…

Χορτάρι ή χαρτί;

Είπα αφού πήρα φόρα με το προηγούμενο post και μπήκα στα (άγνωστα και απάτητα) χωράφια του ποδοσφαίρου, να επιστρέψω και με όλο το συμπάθειο δηλαδή. Είναι αυτό που λένε, πήρε ο κουτσός κατήφορο...

Αφορμή μου έδωσε το πρωτοσέλιδο δύο αθλητικών εφημερίδων, όπου υπήρχε –λέει- η βαθμολογία της Σούπερ Λίγκα(ς) «στο γήπεδο» και «στα χαρτιά». Ρώτησα για να μάθω από πού μας προέκυψε αυτό το πράγμα. Και έμαθα. Και έχω να πω τα εξής:

• Ο ΠΑΟ είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη, τρίτος είναι, οπότε δεν κατάλαβα ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά τους.
• Η ΑΕΚ έχει ένα δίκιο, γιατί «στο γήπεδο» είναι πρώτη. Θυμάμαι, όμως, ότι ο κυρ Ντέμης Νικολαΐδης-Βανδής πήρε την ομάδα με την προοπτική να μπει στο άρθρο 44. Και επειδή έχω μια άτιμη και σατανική μνήμη ελέφαντα, θυμάμαι καλά ότι η Πολιτεία έκανε πολύ τα στραβά μάτια για να μπει στο άρθρο 44. Γιατί τα χρέη έφταναν μέχρι τη Σουαζιλάνδη. Υπό μία έννοια, «στα χαρτιά» είναι στη Σούπερ Λίγκα η ΑΕΚ. Οπότε, μην χαλάμε και τον κόσμο.
• Συμφωνώ ότι το θέμα είναι ηθικό. Δεν μπορείς, κύριε, με κοτζάμ ομάδα να τα βάζεις με τον φουκαρά (ο φουκαράς έμαθα ότι είναι η Καλαμαριά). Ακόμα και αν τυπικά έχεις δίκιο. Όμως, καλά θα κάνουν σε ΑΕΚ και ΠΑΟ να μην το παίζουν τόσο υπεράνω, γιατί και εκείνοι στη θέση του Ολυμπιακού ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ. Kαι επειδή δεν ξέρεις ποτέ πώς στα φέρνει η ρημάδα η ζωή, ας κρατήσουν μια πισινή, για να μην εκτεθούν στο μέλλον διπλά. Ασε που δεν το παίζουν και τόσο υπεράνω, γιατί την κυνηγάνε την υπόθεση δικαστικά. Αρα, ηθικό θέμα, my ass.

Λοιπόν, βγαίνω από το ξένο χωράφι. Και μην βρίζετε. Γνώμη μου.

Πού πάω και μπλέκω

Τον τίτλο τον εννοώ εντελώς για το post που ακολουθεί, αφού θα ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Μπαίνω σε ξένα χωράφια, καθότι το πρωτάθλημα με αφήνει παντελώς αδιάφορο.
Γέμισε όμως ο δρόμος τριφύλλια και στάθηκα να ρίξω μια ματιά. Στην αρχή νόμιζα ότι θα γιορτάσουμε το St Patrick’s Day των Ιρλανδών. Μετά όμως διαπίστωσα ότι ο «κόσμος του Παναθηναϊκού» ετοιμάζει ΕΙΡΗΝΙΚΟ συλλαλητήριο για την ομάδα...

Γενικώς αντιμετωπίζω με καχυποψία τα συλλαλητήρια. Αναγνωρίζω όμως το εξής: ένας (άγνωστος και ακατάληπτος σε μένα) κόσμος αγαπάει μια ομάδα και θέλει να εκφράσει την αγωνία του. Βλέπει τις χλαπάτσες και δεν αντέχει. Είδε «φως» στο όνομα ενός επιχειρηματία, είδε δίπλα και τους άλλους με τα λεφτά στον μπασκετικό ΠΑΟ και το συνδύασε. Σου λέει, αγαπώ την ομάδα και κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι με λεφτά πρέπει να γίνει.

Και θα κάνει ΕΙΡΗΝΙΚΟ συλλαλητήριο. Γνωρίζοντας ότι τα κανάλια που ελέγχει η νυν διοίκηση του ΠΑΟ δεν θα προβάλουν ούτε μισό πλάνο. Εκτός και αν γίνουν επεισόδια.

Τους βγάζω το καπέλο, το ομολογώ. Σπανίζει σήμερα το πάθος για κάτι.

Από την άλλη όμως, έχω δύο ενστάσεις:

1. Μπορεί ένας επιχειρηματίας να έρθει και να πει σε έναν άλλον: «δεν μου αρέσει κύριε ο τρόπος που διοικείς την επιχείρησή σου και θέλω να στην αγοράσω»... Με το στανιό;
2. Αν, λέω αν, σε αυτό το βαρετό και αναξιόπιστο πρωτάθλημα ο ΠΑΟ ήταν πρώτος (σιγά το δύσκολο με το χάλι όλων), θα γινόταν συλλαλητήριο;

Αυτά είχα να καταθέσω και βγαίνω από το ξένο χωράφι. Και να με συμπαθάτε οι γνωρίζοντες.

Α! Μια κουβέντα προς όλα τα πράσινα-κόκκινα-ροζ-μπλε ανθρωπάκια που βγήκαν να πουλήσουν μαγκιά επειδή ο Μπαινόπουλος έκανε μηνύσεις: Βρε κακομοίρηδες και γελοίοι, ο επιχειρηματίας τη δουλειά του κάνει μέσα σε ένα σύστημα που του το επιτρέπει.

Εσείς, τι κάνατε για να θωρακίσετε την κοινωνία από την ασυδοσία του; Τίποτα. Και όταν θα έρθει η ώρα, θα τρέχετε από πίσω του. Ο καθένας στον επιχειρηματία του χρώματός του. ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ.