Πασχαλινό γράμμα

Θεία μας Ευτέρπη μας,

Χριστός Ανέστη με υγεία σας εύχομαι και πάντα παρθένες μπιρίμπες από ατού. Όπως καταλάβατε, δεν καταφέραμε ούτε φέτος να έρθουμε στο χωρίο. Μπλέξαμε θεία μου. Ακούσαμε σε εκείνη την LCD που μας φέρατε τον Τσιαμτσίκα για την ακρίβεια, ήρθε μετά ο Ευαγγελάτος και μας πανικόβαλε με την τιμή της αμόλυβδης, έσκασε μύτη και ο μικρός Σαντικάι με τα εκκλησιαστικά τροπάρια και το χάσαμε το σήμα. Ποιο σήμα δηλαδή, το ΚΤΕΛ χάσαμε. Ξεκίνησε ο Αννίβας, θεία μας, να πάει να βγάλει εισιτήρια για να σας έρθουμε και έπεσε πάνω στον Κλεάνθη Τσιρώνη να προσπαθεί να τον πείσει για την τιμή του οβελία. Κάπου εκεί τα έμπλεξε και όταν πλέον έφτασε στα ΚΤΕΛ, δεν είχε μείνει σου λέει θέση oύτε για βαλίτσα.
Ξεμείναμε εδώ. Να τρέχουμε Μεγάλες Παρασκευές στον Επιτάφιο της γειτονιάς. Δεν σας τα είπα, δύο ξανθιές λαμπαδιάσανε φέτος. Εκεί κάπου στο ω γλυκύ μου έαρ, κάνει ένα πιτσιρίκι να περάσει από μπροστά με το κερί, καταλαβαίνετε τώρα εσείς θεία που χάσατε και τον θείο Βρασίδα στον συμμοριτοπόλεμο του 1945. Δεν θέλει και πολύ το κακό για να συμβεί.
Μεγάλο Σάββατο πάλι έτρεξε ο Αννίβας να βρει κανά φθηνό ερίφιο. Τίποτα όμως. Κάτι βουλγάρικα είχε και σκοπιανά, αλλά τον ξέρετε τον ανιψιό σας. Τι ζητούν οι βούλγαροι στη Μακεδονία, τι ζητούν οι βάρβαροι στα ελληνικά βουνά, αναφώνησε και πήρε τελικά ένα κατσικάκι από την Κοζάνη.
Το βράδυ του Μ.Σαββάτου είπαμε να πάμε σε εκείνο το μοναστήρι που είχαμε πάει και μαζί σας θεία, όταν κάναμε εκείνο το τάμα για την Χρυσοβαγγελίτσα, που μπήκε να βγάλει την κύστη.

Τι το θέλαμε θεία μας; Πέσαμε σε έναν τρελλό παπά, που την είχε δει Τέο Αγγελόπουλος. Να βγαίνει έξω και να δίνει οδηγίες: «Μια ομπρέλλα, βρέχομαι» φώναζε κάπου μεταξύ δέησης και Ευαγγελίου. «Καμπάνες τώρα!» αναφώνησε την ώρα του Χριστός Ανέστη. Kαι αφού το έψαλε 45 φορές, έδωσε την τελική οδηγία: «Καμπάνες τέλος! Φώτα μπροστά!». Με τούτα και με κείνα, θεία μας, πήγε 2 για να γυρίσουμε σπίτι και να ρημαδοφάμε τη μαγειρίτσα.
Σήμερα, πάντως, θα σας θυμηθούμε. Στήσαμε τον οβελία στην ταράτσα. Δίπλα στον ηλιακό θερμοσίφωνα που μας κάνατε δώρο. Θα τον γυρίζουμε και θα σας θυμόμαστε. Και μετά θα κατέβουμε κάτω να ανοίξουμε την LCD να δούμε για το Πάσχα των πολιτικών αρχηγών και όλα τα σχετικά παραδοσιακά.
Να μας τους φιλήσετε όλους στο χωριό θεία. Και να μας γράψετε. Τώρα με το broadband που μας βάλατε, στο τσακ μπαμ θα επικοινωνούμε. Και μην ξεχάσετε την εορτή του Αννίβα σας την άλλη εβδομάδα.

Σας ασπαζόμεθα.

Πώς ο Μπόρμπας έγινε (τελικά) μπάρμπας

Οι Ελληνάρες έχουμε μια συνήθεια. Όταν πάμε στο εξωτερικό, γινόμαστε... Έλληνες. Και να οι ευγένειες, η σωστή οδήγηση, οι πληθυντικοί, τα τσιγάρα στα τασάκια και η υπομονή στην ουρά. Μοναδική ίσως εξαίρεση, ο Marks and Spencer στην Oxford Street, όπου ο Έλλην κυριολεκτικά δεν παλεύεται. Γενικά πάντως, γινόμαστε –αυτό που λένε- Ευρωπαίοι...
Αντίστοιχα και οι ξένοι που έρχονται στην Ελλάδα. Αργά ή γρήγορα θα μάθουν τα κατατόπια και θα προσαρμοστούν. Γιατί πόσο μπορεί να αντέξει ο Γερμανός να σταματάει στο πορτοκαλί; Πόσες φορές θα το κόψει με το πόδι ο Γάλλος 3,5χλμ μέχρι τον κάδο ανακύκλωσης; Όλα έχουν ένα όριο.

Θα μου πείτε, πού τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τα θυμήθηκα, διαβάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Ριβάλντο (Μπόρμπα ντα Σίλβα κλπ κλπ) για το πρωτάθλημα.

Ο Μπόρμπας έπαιξε σε μεγάλες ομάδες μέχρι που τελείωσε ο χρόνος του. Και επειδή έμεναν κάτι λευκές σελίδες στο βιβλιάριο, είπε να έρθει Ελλάδα για τα τελευταία ένσημα. Του έκανε πρόταση ο Χερ Κόκκαλης και τη δέχθηκε. Και καλά έκανε. Υποθέτω βέβαια ότι κάτι θα του σφύριξαν για το τι εστί greek protathlima. Θα του μετέφρασαν πχ στα πορτογαλικά τη λέξη «παράγκα». Είπε όμως ο Μπόρμπας: Δεν βαριέσαι. Μπαλίτσα θα παίξω, τα φράγκα είναι καλά, δουλίτσα να υπάρχει, θα με λατρεύουν και σαν θεό εκεί οι ιθαγενείς.
Και ήρθε. Ένας Βραζιλιάνος στην Ελλάδα, που για πολύ καιρό έμεινε Βραζιλιάνος: σάμπες, μάμπες, γκολάκια, χαριτωμένα πορτογαλικά, μπλουζάκια με Jesus Saves (τι μανία και αυτή...)
Στο τέλος, όμως, άρχισε να συμβαίνει το... μοιραίο που λέγαμε και πριν. Πόσο να αντέξει; Έτσι και ο Μπόρμπας άρχισε να εμφανίζει έντονα σημάδια ελληνοποίησης: Όσα είπε όταν έφυγε από τον Ολυμπιακό μού θύμισαν το Κακούργα κοινωνία που μου φέρθηκες βάναυσα της Μάρθας Βούρτση. Τι πιο ελληνικό διαχρονικά;
Και τα σημάδια ελληνοποίησης εξελίχθηκαν στην απόλυτη μετάλλαξη επί ΑΕΚ: «Αίσχος! Ντροπή! Συνωμοσία! Αλητεία!» είπε, όταν βγήκε η απόφαση του CAS. Θυμήθηκε δε και κάτι ψιθύρους στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού ότι τα πρωταθλήματα που είχε πάρει ήταν ολίγον πλαστά. Μήπως ήταν πλαστά και τα χρήματα; Ρωτάω εγώ ο αφελής.
Και έτσι επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που λέγαμε παραπάνω: Εδώ που ήρθε, από Μπόρμπας έγινε μπάρμπας.
Προτείνω μετά τον «σερβο-έλληνα τεχνικό», τιμής ένεκεν, να αποκτήσουμε και τον «βραζιλιανο-έλληνα» ποδοσφαιριστή. Θα είναι ο καθρέφτης της νοοτροπίας μας πάνω στους «βαρβάρους».

ΥΓ1 Ακουσα ότι θα παρέμβει η Δικαιοσύνη για τα όσα είπε ο μπάρμπας. Αν είναι να παρέμβει όπως στην υπόθεση του οπαδού που δολοφονήθηκε στην Παιανία και ουδείς τιμωρήθηκε, τότε η Δικαιοσύνη ας πάει να σουβλίσει τον οβελία.

ΥΓ2 Προς φίλους της ΑΕΚ ή του ΠΑΟ ή και της Βραζιλίας: Η χολή που μόλις χύθηκε βγήκε από το αργεντίνικο κομμάτι στο DNA μου: Μόλις δούμε Βραζιλιάνο, μας πιάνει ένα κάτι.
Αν ετοιμάζεστε να πέσετε να με φάτε ή να με πείτε Ολυμπιακό, έχω μια ιδέα: Φέρτε μου ένα λευκό χαρτί να υπογράψω και από πάνω γράψτε ό,τι θέλετε για την αξιοπιστία του greek protathlima.
Αλλά θα μου υπογράψετε και εσείς σε ένα λευκό χαρτί και εγώ από πάνω θα γράψω ότι αυτό που πιο πολύ σας χαλάει δεν είναι η αδικία, αλλά που οι Ντέμηδες και οι Τζιγγεραίοι δεν είναι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Aλλωστε, οι Ντέμηδες το είπαν καθαρά: όποιος θέλει πρωτάθλημα, ας πάει στον Ολυμπιακό. Να το μεταφράσω και στα πορτογαλικά; Os campeoes so jogam no Olympiacos.

Ζωή μετά (τη ντόπα)

Σενιόρες ι σενιόρας, λα φιέστα τερμινό. Και για να μην σας κουράζω με τα ισπανικά μου, κυρίες και κύριοι, η γιορτή τελείωσε. Γιατί τελείωσε; Γιατί είναι να μην αποφασίσει το κράτος να πάρει μέτρα. Στο θέμα της ντόπας αναφέρομαι και στα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Τελικά, γιατί γινόταν όλος ο καβγάς λέτε; Για το διορισμό στο Δημόσιο. Ε, μα έτσι πες μου. Με λίγα λόγια, τζάμπα τα τηλεοπτικά παράθυρα, τζάμπα η Σου Λι και τα email. Tζάμπα πλουτίσαμε και τον ΟΤΕ-Deutsche Telekom, mein general, να παίρνουμε στην Κίνα να βρούμε την άκρη. Ήταν τόσο απλό: κλείνεις την πόρτα του Δημοσίου και πάει η ντόπα, πάνε τα μούσκουλα, πάνε τα μετάλια, πάνε τα χρυσά παιδιά, πάνε οι λόγοι των επισήμων που συνωστίζονταν για ένα photo opportunity, πάνε τα αποκλειστικά στα τιμημένα ελληνικά χωριά, όπου με το που έσκαγε το μετάλιο, έβγαιναν οι καραμπίνες, τα αρνιά και τα τσάμικα.
Σαν λαός του ντιριντάχτα, δεν ξέρω πώς θα το αντέξουμε. Θαυμάζω, όμως, το σθένος και την αποφασιστικότητα των αρμοδίων που δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος και το μαράζωμα της ελληνικής περιφέρειας και έκλεισαν έτσι απότομα την πόρτα του Δημοσίου στους πρωταθλητάς. Το «γκντουπ» που ακούστηκε, εμένα τουλάχιστον με συγκλόνισε. Όπως επίσης με συγκλόνισε το γεγονός ότι δεν έλαβαν υπόψη τους το γεγονός ότι, Μεγάλη Εβδομάδα, τέτοια μέτρα μοιραία θα δημιουργούσαν συνειρμό περί Τελώνων και Φαρισαίων.

Kαι τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς ντόπα; Η ουσία αυτή ήταν μια κάποια λύσις.

(Τις επόμενες ημέρες ενδέχεται να μυρίζουν περίεργα οι σωλήνες της αποχέτευσής σας. Μην ανησυχήσετε. Θα είναι τα χιλιάδες -άχρηστα πλέον- χαπάκια που θα έχουν πεταχτεί εκεί).

Και μια έξτρα ερώτηση-απορία και όποιος θέλει μου την λύνει: Αξιοπρέπεια είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει...

Κάποιοι (το) γιορτάζουν

Πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το Post είχατε ακούσει την ανακοίνωση: Λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως από του μεσονυκτίου ο στρατός ανέλαβε την διακυβέρνησιν της χώρας. Εγώ δεν την είχα ακούσει, καθότι δεν είχα γεννηθεί. Τίποτα δεν θυμάμαι από την 7ετία της δικτατορίας. Τη λέξη δικτατορία την έχω ταυτίσει με την Αργεντινή, όπου εκεί ειλικρινά χάνεις τη μπάλα. Φρόντισα όμως να μάθω και για τη δική μας δικτατορία:

- Έμαθα για ανθρώπους που ξαφνικά βρέθηκαν σε ξερονήσια να παλεύουν να μην τους τσιμπήσει σκορπιός. Αριστερούς και Δεξιούς.
- Έμαθα και γνώρισα ανθρώπους που βασανίστηκαν και εξευτελίστηκαν. Δεξιούς και Αριστερούς.
- Έμαθα για ανθρώπους που χειροκροτούσαν τους καραγκιόζηδες-συνταγματάρχες και έλεγαν «τι ωραία που είναι τώρα όλα. Ησυχία, τάξη ασφάλεια». Δεξιούς και αριστερούς.
- Λόγω καταγωγής, δικοί μου άνθρωποι που ζούσαν στο εξωτερικό μου έλεγαν πόσο ρεζίλι γινόταν η Ελλάδα με αυτούς τους γελοίους που την κυβερνούσαν. Με τις αρχαιοελληνικές-κιτς φιέστες, τη βρώμα που εξέπεμπαν και τον άγαρμπο τρόπο που περιέγραφαν τον ελληνικό «παράδεισο». Αλλά παράλληλα, μου έλεγαν και για τον πρόστυχο τρόπο που κανείς στο εξωτερικό (πλην εξαιρέσεων) δεν έκανε τίποτε.
- Είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπο που πήγαινε καρβέλια με ψωμί στα παιδιά του Πολυτεχνείου το 1973. Χωρίς να ανήκει σε κόμμα. Και δεν θα ήταν ο μόνος.
- Διάβασα και για ανθρώπους που έκαναν αντίσταση με βόλτες σε πάρκα του εξωτερικού. Δεξιούς και αριστερούς.
- Έμαθα για ανθρώπους που με την πτώση της δικτατορίας, από κλακαδόροι έγιναν αντιστασιακοί και προοδευτικοί. Εν μία νυκτί. Δεξιοί και αριστεροί.
- Γέλασα και έφριξα με κάποιους που «διάβαζαν» και δεν πήραν χαμπάρι για τίποτε από τα παραπάνω.

Εξακολουθώ να γελάω, να λοιδωρώ και να περιφρονώ βαθύτατα όλους όσοι θεωρούν ότι μόνο εκείνοι έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται «αγωνιστές». Αρνούνται –λόγω της ηλιθιότητάς τους- να δεχθούν ότι οι λίγοι τρελοί και γενναίοι που παλεύουν για λογαριασμό όλων δεν έχουν κομματική ταμπέλα και χρώμα.
Λυπάμαι ειλικρινά εκείνους που ακόμα και σήμερα λένε «ναι, αλλά τότε υπήρχαν και καλά πράγματα». Αν σκύβεις το κεφάλι, κοιτάς τη δουλίτσα σου και συμβιβαστείς με το να ζεις με τον φόβο, ασφαλώς. Πολλά καλά πράγματα. Είχες κοτζάμ Στελλάρα να κάνει τουρ στην Ελλάδα με το μυστρί. Και την κυρά Δέσποινα να προσβάλλει βάναυσα την αισθητική όλων. Κατέδιδες και τον γείτονά σου, επειδή άκουγε "περίεργα" τραγούδια, και είχες και την ησυχία σου βρε αδελφέ.

Ντρέπομαι, γενικότερα, για εκείνους που νοσταλγούν πάσης φύσεως "καθεστώτα", χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τη σημερινή πραγματικότητα. Αν ήταν απλά γραφικοί, θα τους στέλναμε στη Λαμπίρη και την Αννίτα Πάνια. Δυστυχώς, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και είναι επικίνδυνοι.

Αυτά τα ολίγα είχα να πω, θέλοντας να τιμήσω όλους όσοι έκαναν κάτι τότε.

Βγάζω το καπέλο σε όσους έκαναν αυτό το κάτι χαμηλόφωνα, διακριτικά, γενναία. Χωρίς να περιμένουν τίποτε σε αντάλλαγμα.

Στιγμιότυπα

Δύο από τα πιο αστεία στιγμιότυπα που έχω ζήσει το τελευταίο διάστημα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας:

1. Μετρό, στάση Σύνταγμα. Είμαι στην αποβάθρα και περιμένω το τρένο. Κάθομαι στο σημείο που στην απέναντι πλατφόρμα βλέπεις το άνοιγμα με τις κυλιόμενες. Νεκρή στιγμή, με την έννοια ότι τρένο δεν έρχεται από καμία κατεύθυνση, ούτε κόσμος κινείται στις σκάλες. Όλοι περιμένουν... Και ξαφνικά σκάει μύτη απέναντι μια ηλικιωμένη: περίπου 65 χρονών, μαύρο γυαλί, πλαστική σακούλα στο χέρι, τσάντα στον ώμο. Και πάει να ανέβει στις κυλιόμενες. Αλλά σε ποιες κυλιόμενες; Σε αυτές που κατέβαιναν... Παιδεύεται. Δεν μπορεί ΠΡΟΦΑΝΩΣ να 'μπει' στην κυλιόμενη, αφού τα σκαλιά κατεβαίνουν. Και παιδεύεται. Και νέκρα γύρω γύρω. Κανείς δεν κατεβαίνει από τη σκάλα για να δει το λάθος της. Και εμείς όλοι απέναντι να την κοιτάμε (προσωπικά, είχα μείνει μαλάκας). Τελικά, καταφέρνει να 'πατήσει' και να σταθεροποιηθεί στο κυλιόμενο σκαλοπάτι και αρχίζει με νεύρο και δύναμη να 'ανεβαίνει'. Φυσικά, δεν πήγαινε πουθενά. Έμενε στο ίδιο σημείο για αρκετό χρόνο (τηρουμένων των αναλογιών αρκετό χρόνο). Και δώστου να παιδεύεται. Και να κάνει και θόρυβο. Με το τακούνι και την τσάντα που κρατούσε στο χέρι. Και όλοι να κοιτάμε με ανοιχτό το στόμα. Τελικά, το καταλαβαίνει. Προφανώς θα είχε κουραστεί και από την υπερπροσπάθεια. Αφήνεται λίγο, βγαίνει εξίσου απότομα από την κυλιόμενη, ισιώνει την τσάντα στον ώμο και προχωρά στη διπλανή σκάλα ανόδου.

2. Γυρίζω σπίτι βράδυ. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας, διακρίνω μια ηλικιωμένη γυναίκα καθιστή και μια άλλη από πάνω να της τρίβει με μανία τη ζακέτα. Πλησιάζω και με πιάνει η μυρωδιά από πετρέλαιο. Κοιτάω λίγο καλύτερα και βλέπω ταυτόχρονα και τον μπογιατζή να βάφει τις πόρτες του ασανσέρ. Σε δευτερόλεπτα ξεδιπλώνεται όλο το στόρι: ο μπογιατζής έβαφε, η ηλικιωμένη είχε πάει να πάρει το ασανσέρ και έβαψε τη ζακέτα της. Αμέσως κινητοποιήθηκε η γυναίκα του μπογιατζή, κατέβηκε κάτω με ένα στουπί πετρέλαιο να της καθαρίσει τη ζακέτα. Στουπί όμως. Εκεί έπιασα εγώ την ιστορία: Και δώστου να την τρίβει. Με μανία. Και η γριά να πηγαίνει και να έρχεται ολόκληρη. Η ζακέτα, εν τω μεταξύ, είχε ποτίσει «μαύρο» χρυσό. Έτσι και άναβες σπίρτο, η γριά είχε λαμπαδιάσει. Τελικά ο μπογιατζής σύζυγος μάς άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ, μπήκα εγώ μέσα, μπήκε και η γριά και πήραμε δρόμο για πάνω. Την ρώτησα πού πάει. Δεν απάντησε. Είχε εικόνα, αλλά ήχο μηδέν. Λογικό το βρίσκω, αφού μύριζε τόσο πολύ η ζακέτα που δεν έδινε περιθώρια για καθαρή σκέψη. Τελικά, έκανε να πατήσει το «2». Τη βοήθησα. Φτάσαμε. Κατέβηκε, μου εύχηθηκε καλό βράδυ και να προσέχω (από το «2» μέχρι το «5» ή γενικώς στη ζωή μου;) και συνέχισα.

(Νομίζω ότι και το πληκτρολόγιο αυτή τη στιγμή μυρίζει πετρέλαιο).

Θέλω «συναυλιοδάνειο»

Το παραδέχομαι. Φέτος το ξέσκισα με τις συναυλίες. Δεν έχει τελειώσει ακόμα η σεζόν και μετράω οκτώ. Και έρχεται το καλοκαίρι και έχω ήδη βάλει στο πρόγραμμα τρεις που θέλω να πάω (με πρώτους και καλύτερους τους James που έχασα πέρυσι) και βάλε με το νου σου πόσα ακόμα έχουν να ανακοινωθούν. Και το ταμείον το κόβω μείον.
Επειδή, λοιπόν, δεν ανήκω στην ευγενή κατηγορία των λιγουρηδογλυφτροκουλτουριάδων που πάνε πάντα με πρόσκληση, μήπως γίνεται οι τράπεζες να βγάλουν 'συναυλιοδάνειο';
Για διακοπές δάνειο βγάλανε. Για Πάσχα, για Χριστούγεννα, για γαλοπούλα, για οβελία, για γαρδούμπα, για κοκορέτσι... για όλα υπάρχει.
Καλοί μου τοκογλύφοι.... εεεε... σόρρυ, τραπεζίτες, σκεφτείτε το.

Βlogoπαίχνιδο Νο1

Έτσι είναι αγαπητοί. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις. Είχα πει ότι δεν θα συμμετέχω σε blogοπαίχνιδα, αλλά με τόση καφρίλα γύρω μας, είναι διασκεδαστικά. Ασε που ξεφεύγεις κιόλας.

Λοιπόν, ακολουθώντας τη συμβουλή-πρόκληση του *P@n0s* φτιάχνω τη δική μου ιστορία με τραγούδια της αγαπημένης μου Αλκηστις. Μην φανταστείτε πολλά πράγματα. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι το... τεχνικό. Link, copy, paste, ξανά link, ξανά copy, ξανά paste.

Tέλος πάντων. Καλή ακρόαση και καλό διάβασμα.

Και όποιος θέλει, ας συμμετάσχει. Με τραγούδια ε; Γιατί διαπίστωσα διάφορες παρασπονδίες (ονόματα δεν λέμε, bloggers δεν θίγουμε...)

Ξύπναγα πρωί, χαράματα.



Για μία από τα ίδια: Tρέξιμο, λογαριασμοί και δουλειά, άγχος ακρίβεια χρέη, δανεικά.



Για αυτό ήρθε νομίζω η ώρα να στο ζητήσω: Mην πας μια μέρα στη δουλειά σου, μην πας.



Στο ζητάω γιατί Είναι από χρόνια που λες, που έχω στο βλέμμα δυο ουλές.



Και αν πρέπει να πας δουλειά, καταλαβαίνω. Μήπως να πάμε στον Αδωνι για καφέ;



Έχω αναμνήσεις από εκεί. Απέναντι υπάρχει εκείνο το παλιό το σπίτι με το μωσαικό στο πάτωμα. Θυμάσαι; Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει.




Και αν δεν θέλεις να πάμε για καφέ, ζήτα μου ό,τι θες. Πάρε με όπου θες.




Μου είναι αρκετό: Προλαβαίνω. Να σε βλέπω να γελάς. Ο κόσμος φτιάχτηκε για μας…