Ένα post ντυμένο χακί

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Έμαθες τα νέα; Ανοιξε λέει η συζήτηση για τη στρατιωτική θητεία. Όταν λέμε άνοιξε, μην φανταστείς. Απλά τζόκερ παίζουν με την ηλικία κατάταξης: 21, 23, 25, 30, 19 και τζόκερ το 18. Στα μικρά ποντάρουν όλοι, που δίνουν κέρδη.

Τι ρώτησες; Αν πήγα εγώ Στρατό; Εμ πού να θυμάσαι; Τότε δεν ήμουν blogger. Πήγα: Όταν ήμουν 24 χρονών (235 σειρά). Σε Κόρινθο, Σπάρτη, Ρόδο (κρίση στα Ίμια) και Σιδηρόκαστρο. 18 ολόκληρους μήνες.
Πώς πέρασα ρωτάς; Εντάξει μωρέ. Γέλασα πολύ, πάχυνα πολύ, σκυλοβαρέθηκα, έκανα όλες τις αγγαρείες, ασκήσεις και σκοπιές. Δεν έγινα περισσότερο ή λιγότερο άντρας και δεν έκλαψα στο τηλέφωνο σε μανάδες και πατεράδες.
Τελικά, αγαπημένο μου ημερολόγιο, ξέρεις τι είναι ο Στρατός; Ένα δεύτερο ελληνικό φαύλο Δημόσιο. Που συμπληρώνει, ξελασπώνει ή υποκαθιστά το «πρώτο» στις ανεπάρκειές του. Προσφέρει δημόσιες σχέσεις και δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους. Στερεί την αξιοπρέπεια σε εκατομμύρια γονείς που για να μην στεναχωρήσουν τον κανακάρη τους, τρέχουν και παρακαλάνε τον κάθε πολιτικάντη για μια μετάθεση.
Ίσως να μην το ξέρεις, αλλά ο Στρατός και τα ΤΕΙ ταΐζουν τη μισή Ελλάδα. Χάρη στο Στρατό, οι φωτιές σβήνουν δωρεάν, τα αντίσκηνα μετά τις πλημμύρες και τους σεισμούς στήνονται δωρεάν, οι γιατροί παίρνουν τη πίεση στις παραμεθόριες γριές δωρεάν, τα στρατόπεδα και τα σπίτια των αξιωματικών συντηρούνται δωρεάν, τα νοσοκομεία γεμίζουν φιάλες αίματος δωρεάν. Νοικιάζονται γκαρσονιέρες, καταναλώνονται μπόμπες ποτά, συντηρούνται κωλομάγαζα.
Τώρα βέβαια ξέρω τι σκέφτεσαι: Χρειάζομαι ασφάλεια για να είμαι blogger και οι Τούρκοι είναι δίπλα: Ευτυχώς που η ασφάλεια της χώρας δεν εξαρτάται από εμένα το γκαβάδι! Ασε τους Καρατζαφέρηδες να λένε: εκείνοι δεν έζησαν τον ερασιτεχνισμό της βραδιάς των Ιμίων. Ας ρωτήσουν και μένα που σηκώθηκα μέσα στη νύχτα να πάω πόλεμο. Κρίμα που τότε δεν είχα Ίντερνετ να τα γράψω. Από τα έδρανα της Βουλής ξέρω και εγώ να είμαι πατριώτης (και φυγόστρατος).
Θα με ρωτήσεις -και με το δίκιο σου- αν έχω πρόταση. Θα στο πω με μια μικρή ιστορία από τη δεύτερη πατρίδα: Το 1982, η χούντα της Αργεντινής έστειλε 18χρονα παιδάκια να πάρουν πίσω από τους Βρετανούς τα Malvinas. Και τα παιδάκια τα πήραν. Μόνο που το αστείο κράτησε λίγες μέρες. Γιατί μετά κατέβηκαν το μισό Ατλαντικό Ωκεανό οι Βρετανοί με ελάχιστους ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ στρατιώτες και μας γ****αν. Μετά από λίγα χρόνια, στην Αργεντινή ο Στρατός έγινε επαγγελματικός. Ακόμα και εκεί κατάλαβαν ότι δεν είναι η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Επαγγελματικό Στρατό προτείνω, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Αλλωστε και τα σύγχρονα όπλα, επαγγελματίες τα χειρίζονται: Ποιος πετά με F-16; Ποιος χειρίζεται τα ραντάρ των υποβρυχίων; Ποιοι επανδρώνουν τις ΝΑΤΟϊκές αποστολές; Θα βρεθούν αρκετοί να πάνε. Είτε γιατί γουστάρουν είτε γιατί είναι καλά τα φράγκα.
Και για όλα τα υπόλοιπα, το Κράτος να προσλάβει γιατρούς, μηχανικούς, πυροσβέστες, διασώστες, λιμενικούς, μπογιατζήδες, καθαρίστριες, Φιλιππινέζες, ψυχολόγους (για τους κομπλεξικούς καραβανάδες), χαμάληδες και ζιγκολό. Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Δες εμένα.
Τώρα πάλι ξέρω τι σκέφτεσαι: Ο παπούλης στην εσχατιά της Ελλάδας, νιώθει αλλιώς όταν βλέπει το χακί. Καταρχήν, αν ο παπούλης στην εσχατιά νιώθει αλλιώς με το χακί, σημαίνει ότι είναι gay. Αν πάλι δεν είναι gay και θέλει να νιώσει αλλιώς, έχω λύση: ας προσλάβει το Δημόσιο τη Ζωζώ Σαπουτζάκη να γυρίζει την Ελλάδα ως άλλη Μέριλιν να διασκεδάσει τα πλήθη.
Γελάς ε; Δεν έχεις άδικο. Πιο πιθανό είναι να κάνει τουρ η Ζωζώ παρά να γίνει ο ελληνικός στρατός επαγγελματικός. Αστα.
Και επειδή, αγαπημένο μου ημερολόγιο, υπάρχουν και κάτι άλλα παιδάκια-bloggers που έχουν να πάνε Στρατό, θα τους δώσω μια συμβουλή: Να κάνουν αυτό που έκανα εγώ: να βγάλουν τον εαυτό τους απ’ έξω και να το παρακολουθούν σαν θεατές. Και να ανησυχούν για τη ζωή μετά.
Αυτά για σήμερα.

Συν και πλην

Αντιγράφω τον συνοδοιπόρο dr.Seeng και φτιάχνω τα δικά μου συν/πλην:

Συν στον Κόκκαλη: Απολαυστικός. Εκείνος γελά με την καρδιά του, εσένα πάλι το γέλιο σου είναι νευρικό. Ειδικά αν ο δικός σου πρόεδρος δεν είναι Σωκράτης.
Συν σε όσους πάνε στα πάνελ με καλεσμένη την Κανέλλη: Ήρωες. Γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι δεν θα μιλήσουν και ότι θα μετατραπούν σε ένα γιγάντιο τασάκι για να σβήνει τα τσιγάρα της.
Συν στην Όλγα Τρέμη: Αυτό που θέλει να πει, θα το πει όσο και να προσπαθείς να την διακόψεις. Και μην ξεχνάτε ότι ΔΕΝ είδε το DVD. Δεν είναι του επιπέδου της.

Μείον στο ΠΑΣΟΚ: Λέει μπαρούφες για τον ΟΤΕ. Καλά, οι «μικροί» έχουν το ακαταλόγιστο και λένε κοτσάνες. Εσύ κυρ ΠΑΣΟΚ; Δουλεύομαστε και μεταξύ μας;
Μείον στον Πάνο Σόμπολο: Βασιλικότερος του βασιλέως με την Αστυνομία. Ούτε η Φρειδερίκη θα τον κράταγε στο Παλάτι.
Μείον στην Τατιάνα Στεφανίδου: Αμα είναι να πάρεις συνέντευξη από τoν Κούγια και χασκογελάς με το θέμα της μάντρας, απλά γίνεσαι ηλίθια. Θα γλιτώσεις εσύ από την αλεπού τον Αλέξη; Ασε μας κυρά μου.

ΥΓ Ήθελα να βάλω φωτογραφία της Φρειδερίκης, αλλά σας λυπήθηκα. Ίσως μια άλλη φορά.

«Θα φωνάξω κανά πόλισμαν»

Και ξαφνικά με ξύπνησαν με τις αγριοφωνάρες τους. «Φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. στη Σίνδο και αμείλικτα ερωτήματα» (πρωτοτυπία μηδέν στην κάλυψη, αλλά ας μην το σχολιάσω).
Βρε αγάπες μου, γιατί κουράζεστε; Αφού έχουμε την Αστυνομία που θέλουμε: Ο «Ηλίας του 16ου» με μισθό πείνας, δεύτερη δουλίτσα, στο 'να χέρι το τσιγάρο, στ' άλλο χέρι το μπεγλέρι, φύλακας δημοσιογράφων, πολιτικών και δικαστών. Έχετε κόψει φάτσες; Δημόσιοι υπάλληλοι στην υπηρεσία του «κυρίου υπουργού». Αλλά και με αξιοθαύμαστη αίσθηση της «συντεχνίας», όταν χρειαστεί.

Αγαπημένη ελληνική κοινωνία: θέλεις Αστυνομία από την άλλη, την «κανονική» που έχουν αλλού; Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αστυνομικοί με κανονικούς μισθούς, χωρίς τσιγάρο, φραπέ και μπεγλέρι, που χρησιμοποιούν το περίστροφο όταν υπάρχει λόγος, ώστε να μην βγαίνει ο κάθε παπάρας να μιλά για «καταστολές» και «κατάχρηση εξουσίας».

Και το κυριότερο: Η κανονική Αστυνομία δεν σαπίζει στο ξύλο άσχετους με «ζαρντινιέρες», δεν εξευτελίζει αλλοδαπούς σε Αστυνομικά Τμήματα, δεν μπουζουριάζει φοιτητές «με πράσινα παπούτσια», δεν πουλά τζάμπα μαγκιά.
Διάλεξε, κοινωνιούλα μου, και μην κάνεις θόρυβο. Τρώω φράουλες λέμε.

Μάιος: Βλέπω και ακούω

Δαιμονίζομαι το Μάιο. Με όσα βλεπω και ακούω. Να μερικά:

• Ακούω με το καλημέρα το κακόγουστο αστείο με το 'Μαγιόξυλο'. Τέτοια στέρηση...
  
• Βλέπω τα εγκαίνια της Ανθοκομικής Έκθεσης Κηφισιάς. Και τον ΗΣΑΠ -εκεί δίπλα- να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο θερμοκήπιο. Κατεβαίνεις κέντρο και μέχρι το Μοναστηράκι, έχεις το σαρκοφάγο φυτό να σε κοιτά στα μάτια και να μετρά τους σταθμούς...


• Ακούω τον κόσμο να φταρνίζεται. Από τη γύρη και τις άσπρες ΄τουφίτσες' που πέφτουν από τα δένδρα...



• Βλέπω απίστευτες φυσιογνωμίες στο γυμναστήριο. Το βλέμμα ένοχο και το κολάν παντελόνι βασανίζεται να κρύψει τα 30 έξτρα κιλά των τελευταίων τεσσάρων κοινοβουλευτικών περιόδων: αριστερά τα μελομακάρονα των Χριστουγέννων, δεξιά ο μπακαλιάρος σκορδαλιά της 25ης Μαρτίου και στη μέση ο οβελίας...


• Ακούω τις σειρήνες της Fashion Police. Στους δρόμους συμβαίνουν απίστευτα ενδυματολογικά εγκλήματα. Κρύο το πρωί, ζέστη το μεσημέρι, τι να κάνει ο κόσμος; κοντομάνικο με πουπουλένιο και σανδάλια με πουλόβερ...


• Βλέπω την πρώτη κατσαριδούλα. Βρε βρε, ξύπνησε η μικρή Τερέζα...


• Ακούω στη διαπασών τις συζητήσεις για Eurovision. Η ώρα πλησιάζει επικίνδυνα και η χαρά δεν κρύβεται...


• Βλέπω ΚΑΛΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Ας είναι καλά τα ημιτελικά και ο τελικός του Champions League...


• Ακούω τους γνωστούς αργόσχολους του γραφείου να κάνουν τις πρώτες κουβέντες για καλοκαιρινές διακοπές. Μηδεν πρωτοτυπία για τα μέρη που ακούγονται...


• Βλέπω ότι στα σινεμά παίζονται μόνο παρτάλια. Τέλος οι καλές ταινίες...


• Ακούω πολύ κορνάρισμα στους δρόμους. Ανοίγει ο καιρός και όλοι μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Πάνε πάνε πάνε. Το γυαλί μάσκα, η αμόλυβδη 1,5 ευρώ, αλλά και ο freddo δεν μπορεί, δεν μπορεί να περιμένει...

Δαιμονίζομαι όμως και για έναν ακόμα λόγο: που δεν μπορώ να φάω όλες τις ΦΡΑΟΥΛΕΣ που κυκλοφορούν στην αγορά...

Τέρατα σε δύο κόσμους

Σήμερα είδα και πάλι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες: Ο Λαβύρινθος του Πάνα (El laberinto del Fauno) του Μεξικανού Guillermo del Toro. Καταρχήν, το Μεξικό έχει βγάλει «τέρατα» στο χώρο της τέχνης: Σκηνοθέτες (Cuaron, Inarritu), ζωγράφους (Frida Kahlo, Diego Rivera), συγγραφείς (Juan Rulfo, Carlos Fuentes, Octavio Paz). Σχεδόν όλοι τους έχουν καταφέρει να συνδυάσουν το ρεαλισμό με το μαγικό-φανταστικό. Ας διαβάσει κάποιος το εκπληκτικό βιβλίο του Juan Rulfo με τίτλο Pedro Paramo (Πέδρο Πάραμο) και θα με θυμηθεί.

Για να ξαναγυρίσω στην ταινία: με μάγεψε από την πρώτη στιγμή που την είδα. Τοποθετημένη λίγα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου, καταπιάνεται με το φασισμό. Ο ίδιος ο Del Toro λέει: Ο φασισμός είναι πάνω απ' όλα μια μορφή διαστροφής της αθωότητας και της παιδικότητας. Αντιπροσωπεύει τον απόλυτο τρόμο και είναι ένα ιδανικό θέμα μέσω του οποίου μπορείς να διηγηθείς ένα παραμύθι για μεγάλους.
Και αυτό κάνει στην ταινία. Αφηγείται ένα παραμύθι, που κινείται παράλληλα με τον αληθινό κόσμο του εμφυλίου. Στον αληθινό κόσμο, ο λοχαγός Vidal προσπαθεί να επιβάλει τη νέα τάξη πραγμάτων. Απέναντί του ένα κορίτσι –πάλι ένα παιδί σε ταινία του Del Toro- μπαίνει σε έναν λαβύρινθο, όπου ο Fauno τo καλεί να περάσει τρεις δοκιμασίες: θάρρος, εγκράτεια, αυτοθυσία.
Τέρατα στον αληθινό κόσμο, τέρατα και στο λαβύρινθο.
Ο καθένας μπορεί μόνος του να συνειδητοποιήσει πού ακριβώς κατοικούν τα αληθινά τέρατα.

Πασχαλινό γράμμα

Θεία μας Ευτέρπη μας,

Χριστός Ανέστη με υγεία σας εύχομαι και πάντα παρθένες μπιρίμπες από ατού. Όπως καταλάβατε, δεν καταφέραμε ούτε φέτος να έρθουμε στο χωρίο. Μπλέξαμε θεία μου. Ακούσαμε σε εκείνη την LCD που μας φέρατε τον Τσιαμτσίκα για την ακρίβεια, ήρθε μετά ο Ευαγγελάτος και μας πανικόβαλε με την τιμή της αμόλυβδης, έσκασε μύτη και ο μικρός Σαντικάι με τα εκκλησιαστικά τροπάρια και το χάσαμε το σήμα. Ποιο σήμα δηλαδή, το ΚΤΕΛ χάσαμε. Ξεκίνησε ο Αννίβας, θεία μας, να πάει να βγάλει εισιτήρια για να σας έρθουμε και έπεσε πάνω στον Κλεάνθη Τσιρώνη να προσπαθεί να τον πείσει για την τιμή του οβελία. Κάπου εκεί τα έμπλεξε και όταν πλέον έφτασε στα ΚΤΕΛ, δεν είχε μείνει σου λέει θέση oύτε για βαλίτσα.
Ξεμείναμε εδώ. Να τρέχουμε Μεγάλες Παρασκευές στον Επιτάφιο της γειτονιάς. Δεν σας τα είπα, δύο ξανθιές λαμπαδιάσανε φέτος. Εκεί κάπου στο ω γλυκύ μου έαρ, κάνει ένα πιτσιρίκι να περάσει από μπροστά με το κερί, καταλαβαίνετε τώρα εσείς θεία που χάσατε και τον θείο Βρασίδα στον συμμοριτοπόλεμο του 1945. Δεν θέλει και πολύ το κακό για να συμβεί.
Μεγάλο Σάββατο πάλι έτρεξε ο Αννίβας να βρει κανά φθηνό ερίφιο. Τίποτα όμως. Κάτι βουλγάρικα είχε και σκοπιανά, αλλά τον ξέρετε τον ανιψιό σας. Τι ζητούν οι βούλγαροι στη Μακεδονία, τι ζητούν οι βάρβαροι στα ελληνικά βουνά, αναφώνησε και πήρε τελικά ένα κατσικάκι από την Κοζάνη.
Το βράδυ του Μ.Σαββάτου είπαμε να πάμε σε εκείνο το μοναστήρι που είχαμε πάει και μαζί σας θεία, όταν κάναμε εκείνο το τάμα για την Χρυσοβαγγελίτσα, που μπήκε να βγάλει την κύστη.

Τι το θέλαμε θεία μας; Πέσαμε σε έναν τρελλό παπά, που την είχε δει Τέο Αγγελόπουλος. Να βγαίνει έξω και να δίνει οδηγίες: «Μια ομπρέλλα, βρέχομαι» φώναζε κάπου μεταξύ δέησης και Ευαγγελίου. «Καμπάνες τώρα!» αναφώνησε την ώρα του Χριστός Ανέστη. Kαι αφού το έψαλε 45 φορές, έδωσε την τελική οδηγία: «Καμπάνες τέλος! Φώτα μπροστά!». Με τούτα και με κείνα, θεία μας, πήγε 2 για να γυρίσουμε σπίτι και να ρημαδοφάμε τη μαγειρίτσα.
Σήμερα, πάντως, θα σας θυμηθούμε. Στήσαμε τον οβελία στην ταράτσα. Δίπλα στον ηλιακό θερμοσίφωνα που μας κάνατε δώρο. Θα τον γυρίζουμε και θα σας θυμόμαστε. Και μετά θα κατέβουμε κάτω να ανοίξουμε την LCD να δούμε για το Πάσχα των πολιτικών αρχηγών και όλα τα σχετικά παραδοσιακά.
Να μας τους φιλήσετε όλους στο χωριό θεία. Και να μας γράψετε. Τώρα με το broadband που μας βάλατε, στο τσακ μπαμ θα επικοινωνούμε. Και μην ξεχάσετε την εορτή του Αννίβα σας την άλλη εβδομάδα.

Σας ασπαζόμεθα.

Πώς ο Μπόρμπας έγινε (τελικά) μπάρμπας

Οι Ελληνάρες έχουμε μια συνήθεια. Όταν πάμε στο εξωτερικό, γινόμαστε... Έλληνες. Και να οι ευγένειες, η σωστή οδήγηση, οι πληθυντικοί, τα τσιγάρα στα τασάκια και η υπομονή στην ουρά. Μοναδική ίσως εξαίρεση, ο Marks and Spencer στην Oxford Street, όπου ο Έλλην κυριολεκτικά δεν παλεύεται. Γενικά πάντως, γινόμαστε –αυτό που λένε- Ευρωπαίοι...
Αντίστοιχα και οι ξένοι που έρχονται στην Ελλάδα. Αργά ή γρήγορα θα μάθουν τα κατατόπια και θα προσαρμοστούν. Γιατί πόσο μπορεί να αντέξει ο Γερμανός να σταματάει στο πορτοκαλί; Πόσες φορές θα το κόψει με το πόδι ο Γάλλος 3,5χλμ μέχρι τον κάδο ανακύκλωσης; Όλα έχουν ένα όριο.

Θα μου πείτε, πού τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τα θυμήθηκα, διαβάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Ριβάλντο (Μπόρμπα ντα Σίλβα κλπ κλπ) για το πρωτάθλημα.

Ο Μπόρμπας έπαιξε σε μεγάλες ομάδες μέχρι που τελείωσε ο χρόνος του. Και επειδή έμεναν κάτι λευκές σελίδες στο βιβλιάριο, είπε να έρθει Ελλάδα για τα τελευταία ένσημα. Του έκανε πρόταση ο Χερ Κόκκαλης και τη δέχθηκε. Και καλά έκανε. Υποθέτω βέβαια ότι κάτι θα του σφύριξαν για το τι εστί greek protathlima. Θα του μετέφρασαν πχ στα πορτογαλικά τη λέξη «παράγκα». Είπε όμως ο Μπόρμπας: Δεν βαριέσαι. Μπαλίτσα θα παίξω, τα φράγκα είναι καλά, δουλίτσα να υπάρχει, θα με λατρεύουν και σαν θεό εκεί οι ιθαγενείς.
Και ήρθε. Ένας Βραζιλιάνος στην Ελλάδα, που για πολύ καιρό έμεινε Βραζιλιάνος: σάμπες, μάμπες, γκολάκια, χαριτωμένα πορτογαλικά, μπλουζάκια με Jesus Saves (τι μανία και αυτή...)
Στο τέλος, όμως, άρχισε να συμβαίνει το... μοιραίο που λέγαμε και πριν. Πόσο να αντέξει; Έτσι και ο Μπόρμπας άρχισε να εμφανίζει έντονα σημάδια ελληνοποίησης: Όσα είπε όταν έφυγε από τον Ολυμπιακό μού θύμισαν το Κακούργα κοινωνία που μου φέρθηκες βάναυσα της Μάρθας Βούρτση. Τι πιο ελληνικό διαχρονικά;
Και τα σημάδια ελληνοποίησης εξελίχθηκαν στην απόλυτη μετάλλαξη επί ΑΕΚ: «Αίσχος! Ντροπή! Συνωμοσία! Αλητεία!» είπε, όταν βγήκε η απόφαση του CAS. Θυμήθηκε δε και κάτι ψιθύρους στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού ότι τα πρωταθλήματα που είχε πάρει ήταν ολίγον πλαστά. Μήπως ήταν πλαστά και τα χρήματα; Ρωτάω εγώ ο αφελής.
Και έτσι επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που λέγαμε παραπάνω: Εδώ που ήρθε, από Μπόρμπας έγινε μπάρμπας.
Προτείνω μετά τον «σερβο-έλληνα τεχνικό», τιμής ένεκεν, να αποκτήσουμε και τον «βραζιλιανο-έλληνα» ποδοσφαιριστή. Θα είναι ο καθρέφτης της νοοτροπίας μας πάνω στους «βαρβάρους».

ΥΓ1 Ακουσα ότι θα παρέμβει η Δικαιοσύνη για τα όσα είπε ο μπάρμπας. Αν είναι να παρέμβει όπως στην υπόθεση του οπαδού που δολοφονήθηκε στην Παιανία και ουδείς τιμωρήθηκε, τότε η Δικαιοσύνη ας πάει να σουβλίσει τον οβελία.

ΥΓ2 Προς φίλους της ΑΕΚ ή του ΠΑΟ ή και της Βραζιλίας: Η χολή που μόλις χύθηκε βγήκε από το αργεντίνικο κομμάτι στο DNA μου: Μόλις δούμε Βραζιλιάνο, μας πιάνει ένα κάτι.
Αν ετοιμάζεστε να πέσετε να με φάτε ή να με πείτε Ολυμπιακό, έχω μια ιδέα: Φέρτε μου ένα λευκό χαρτί να υπογράψω και από πάνω γράψτε ό,τι θέλετε για την αξιοπιστία του greek protathlima.
Αλλά θα μου υπογράψετε και εσείς σε ένα λευκό χαρτί και εγώ από πάνω θα γράψω ότι αυτό που πιο πολύ σας χαλάει δεν είναι η αδικία, αλλά που οι Ντέμηδες και οι Τζιγγεραίοι δεν είναι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Aλλωστε, οι Ντέμηδες το είπαν καθαρά: όποιος θέλει πρωτάθλημα, ας πάει στον Ολυμπιακό. Να το μεταφράσω και στα πορτογαλικά; Os campeoes so jogam no Olympiacos.