Now playing...

Περίμενα με αγωνία το νέο άλμπουμ της Αλκηστις Πρωτοψάλτη, το οποίο για κακή μου τύχη κυκλοφόρησε την ημέρα που ξεκινούσε το ταξίδι μου στην Αργεντινή. Έπρεπε λοιπόν να περιμένω 2,5 εβδομάδες ακόμα...

Το άκουσα λοιπόν. Και μου άρεσε. Γιατί είναι πολυσυλλεκτικό. Βέβαια δεν είμαι και ο πλέον αντικειμενικός, γιατί με την Αλκηστις έχω έναν έρωτα.

Οφείλω να παραδεχθώ ότι όταν έμαθα ότι η Αλκηστις έφυγε από την Universal και πήγε στο μαγαζί του ΑΝΤ1 (Heaven), ανησύχησα. Έχω ένα θέμα με την αισθητική που εκπέμπει το συγκεκριμένο μαγαζί, τηλεοπτικά-ραδιοφωνικά-δισκογραφικά.

Ανησύχησα λοιπόν ότι η Αλκηστις θα καταλήξει για τα πανηγύρια. Ο προηγούμενος δίσκος της όμως ήταν εξαιρετικός. Κόλλησα και εξακολουθώ να ακούω το Προλαβαίνω και το Καλημέρα.

Eξαιρετική λοιπόν και η καινούργια δουλειά Στο ωραιότερο σημείο. Κόλλησα ήδη με το Έλα για λίγο και χαμογελάω κάθε φορά που φτάνει η σειρά του Πάμε Χαβάη.

Σε κάποιο άλλο blog διάβασα ότι η Αλκηστις πλέον δεν είναι αυτή που ήταν τότε με τα τραγούδια του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου.

Το δέχομαι, αλλά τι σημασία έχει; Αλλη εποχή σήμερα.

Για να κλείσω: Αυτό που πάντα μου άρεσε με την Αλκηστούλα είναι ότι αυτό που τραγουδάει, το κάνει κυριολεκτικά δικό της. Δεν θυμάσαι τίποτε άλλο. Ούτε ποιος το έγραψε ούτε τίποτα. Είναι δικό της. Η φωνή της, η χροιά της, το στυλ της, η εικόνα της, το χαμόγελό της. Όλα είναι εκεί σε κάθε τραγούδι.

Σε ευχαριστώ από την καρδιά μου, γλυκειά μου Αλκηστούλα.

Στο ωραιότερο σημείο

Το ταξίδι στην Παταγονία της Αργεντινής είχε πολλές συγκλονιστικές εμπειρίες. Ιδιαίτερα εκεί στην άκρη της Lago Argentino, μιας λίμνης με έκταση 1.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, όπου βρίσκονται οι παγετώνες. Έμεινα με ανοικτό το στόμα όταν αντίκρυσα το θέαμα. Ακόμα και το κρύο που ερχόταν όταν το καράβι τους πλησίαζε έμοιαζε ασήμαντο. Το θέαμα σε έκανε να τα ξεχνάς όλα. Καμιά φορά σκεφτόμουν τι θα έλεγε ο παγετώνας έτσι όπως μας έβλεπε όλους εμάς τους χαζοτουρίστες να τον κοιτάμε με τις ψηφιακές στο χέρι. Και όλοι στην ίδια μεριά του σκάφους, με αποτέλεσμα αυτό να παίρνει επικίνδυνα κλίση...

Κι όμως, υπήρξε κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό και ανέλπιστο: Σε κάποια φάση, το καταμαράν που γύριζε από παγετώνα σε παγετώνα μας άφησε σε έναν κόλπο με το όνομα Bahia Onelli.

«Θα περπατήσουμε σε ένα δάσος από λεύκες και στο τέλος της θα βγούμε σε μια λίμνη» μας είπε η ξεναγός. Βγήκαμε λοιπόν μέσα στη βροχή και το ρίξαμε στο περπάτημα. «Μόνο προσοχή στους ταύρους» συμπλήρωσε η ξεναγός, όταν πλέον ήταν αργά για να γυρίσουμε στο καταμαράν.

«Αντε πάμε και ό,τι γίνει» είπα στους Αργεντινούς φίλους μου, που ούτε εκείνοι ήξεραν τι ακριβώς γίνεται.

Και το ρίξαμε στο περπάτημα. Υπό βροχή. Και περπατούσαμε και περπατούσαμε και τελειωμό δεν είχε το δάσος. Υπέροχο βέβαια, αλλά όταν σου έχουν πει για ταύρους, ε, μια ανησυχία την έχεις.

Κάποια στιγμή άρχισα να βαριέμαι. «Καψώνι η υπόθεση της Bahia Onelli» σκέφτηκα. Και πριν καλά καλά τελειώσω τη φράση, άκουσα φωνές. «Κάποιος έπεσε πάνω σε ταύρο» σκέφτηκα και κοίταξα μπροστά μου.

Αυτό που είδα αρχικά δεν το κατάλαβα. Το δάσος τελείωνε και μπροστά μου ένας ανοιχτός χώρος με κάτι γαλάζια πράγματα. Πολλά γαλάζια πράγματα. «Τι στο καλό είναι αυτό;» αναρωτηθήκαμε.

Πλησιάσαμε κι άλλο για να αντικρύσουμε το απόλυτα απίστευτο: Μια λίμνη γεμάτη μικρά παγόβουνα. Εκατοντάδες μικρά κομμάτια. Και γύρω γύρω τεράστια μαύρα βουνά από τα οποία κατέβαιναν παγετώνες. Αυτοί οι ίδιοι παγετώνες που απλά έλιωναν και άφηναν τα μικρά κομμάτια τους στη λίμνη. Και ο ουρανός μαύρος. Και κάτω μαύρο βότσαλο.

Το θέαμα ήταν σαν από άλλον πλανήτη. Πανέμορφο, απόκοσμο, τρομακτικό, ανατριχιαστικό, ήρεμο. Μείναμε όλοι σαστισμένοι. Μόνο η ξεναγός κοιτούσε τις φάτσες μας και χαμογελούσε. Ήξερε τι θα παθαίναμε.

«Λοιπόν; Να φύγουμε μην μας επιτεθεί κανένας ταύρος ή να μείνουμε λίγο ακόμα;» μας ρώτησε και όλοι βάλαμε τα γέλια.

Ποιος ήθελε να φύγει; Κανείς. Θα μπορούσα να μείνω εκεί μέχρι να νυχτώσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα. Στο δρόμο για την επιστροφή, όταν πλέον αφήναμε πίσω μας τη λίμνη και πιάναμε πάλι το δάσος για να γυρίσουμε στο καταμαράν, έδωσα στον εαυτό μου μια υπόσχεση: Να επιστρέψω.

Γύρισα και κοίταξα για να τελευταία φορά το θέαμα. Γέμισα τα μάτια μου με την εικόνα της λίμνης και επανέλαβα: «Εδώ θα επιστρέψω».

Ένας άλλος άνθρωπος

Ο τίτλος τα λέει όλα. Ένας άλλος άνθρωπος γύρισε πίσω. Φταίει το υπερβολικό οξυγόνο που ανέπνευσα και το ότι ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα: Παταγονία της Αργεντινής και Γη του Πυρός. Με στοίχειωναν αυτές οι λέξεις. Εκεί ήθελα πάντα να φτάσω. Και πόσες φορές, ενώ ήμουν στο Buenos Aires, δεν κατάφερνα να αγγίξω το όνειρο για διάφορους λόγους.

Τι είχε το πρόγραμμα: 15 μέρες ταξίδι, τέσσερις πόλεις (Buenos Aires, El Calafate, Ushuaia, La Plata), οκτώ πτήσεις συνολικής διάρκειας 40 ωρών (χωρίς τις αναμονές), δεκάδες εκδρομές με τρένα, πούλμαν και καταμαράν, πολλά χιλιόμετρα trekking, ψωφόκρυο και κωλοζέστη, μεγάλη ποσότητα κρέατος (σόρρυ παιδιά, αλλά στην Αργεντινή μόνο κρέας τρώμε), πάαααααρα πολλά γλυκά και 250 φωτογραφίες.

Κορυφαίες στιγμές: Όταν είδα μπροστά μου για πρώτη φορά παγετώνα (και θυμήθηκα την Kallia και την Πυξίδα της Moneypenny), όταν άκουσα τον πάγο να σπάει, όταν αντίκρυσα το θέαμα στη λίμνη Onelli, όταν έφτασα στο τέλος του κόσμου και είδα πιγκουίνους, όταν έχασα τον ορίζοντα στο απέραντο της στέπας με φόντο τις Ανδεις (φωτό). Θα σας μιλήσω για όλα αυτά τις επόμενες ημέρες.

Να σας εξομολογηθώ κάτι, άλλωστε μια οικογένεια είμαστε: Όταν πηγαίνω στην Αργεντινή στεναχωριέμαι και χαίρομαι μαζί.

Στεναχωριέμαι γιατί διαπιστώνω ότι εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε τόσο πράσινο, τόσα δάση, τόσα πάρκα, τόση άπλα. Στεναχωριέμαι που η Αργεντινή, ενώ έπρεπε να είναι η πλουσιότερη χώρα του πλανήτη, δυστυχώς δεν είναι. Και ας τάιζε για πολλές δεκαετίες εκατομμύρια πεινασμένους και εξαθλιωμένους Ευρωπαίους.

Από την άλλη όμως χαίρομαι που βλέπω αυτή τη μοναδική αξιοπρέπεια σε ανθρώπους με σαφώς λιγότερα υλικά αγαθά από εμάς. Το ήξερα, αλλά αυτή τη φορά το έζησα, γιατί έμεινα σε σπίτι γνωστών στην πόλη La Plata. Η θεία μου λέει ότι έτσι ήμασταν και στην Ελλάδα πριν από αρκετές δεκαετίες.

Τέλος πάντων.

Η αγαπημένη μας Moneypenny με την Πυξίδα μού έκανε την τιμή να δημοσιεύει σε post αρκετές από τις ταξιδιωτικές μου εμπειρίες.

Την ευχαριστώ γιατί το έκανε ενώ πνιγόταν στη δουλειά. Όπως είπα, θα σας περιγράψω κι άλλα. Προς το παρόν, κάντε κλικ εδώ για να δείτε φωτογραφίες.

Ξέχασα κάτι: Μου λείψατε.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ενημερώνουμε την αξιότιμον πελατείαν μας ότι το κατάστημα (παράγκα) θα παραμείνει κλειστόν από την 7^ην πρωινήν της 14^ης Οκτωβρίου (είναι πρωινοί τύποι στην IBERIA) έως την 23^ην νυχτερινήν της 31^ης Οκτωβρίου (και βραδινούς τύπους τους λες) του σωτηρίου έτους 2007.

Εις το πανανθρώπινο δε ερώτημα, «μπίζνες ορ πλέζουρ» που τίθεται άμα τη αναχωρήσει τινός , απαντώ ευθαρσώς «πλέζουρ».

Ο τόπος δε για το «πλέζουρ», ως άπαντες γνωρίζουν, είναι η Αργεντινή Δημοκρατία, απελευθερωθείσα υπό στρατηγού Χοσέ δε Σαν Μαρτίν εν έτει 1810 (αγαλματάκι του θα βρείτε στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δεν κάνω πλάκα, απέναντι από το DIVANI).

Ευχαριστούμεν διά την κατανόησιν.

ΥΓ

1. Αν κάποιος επιθυμεί να ποτίσει τις γλαστρούλες μου, το κλειδί είναι κάτω από το χαλί.
2. Αν κάποιος θέλει να κάνει ακόμα μεγαλύτερο καλό, ας μαζέψει από την είσοδο τους λογαριασμούς ΟΤΕ, ΔΕΗ, VISA, Vodafone και τα κοινόχρηστα (Θεά η διαχειρίστρια, θα σας μιλήσω άλλη φορά) και ας κατευθυνθεί εις το πλησιέστερο ΕΛΤΑ για τα δέοντα (ΕΥΔΑΠ πλήρωσα).
3. Να προσεύχεστε για την υγεία του Αρχιεπισκόπου και για το γάμο Κούγια-Βατίδου
4. ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΨΕΤΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ...

Τιμητές των πάντων

Παρακολουθούσα τις προηγούμενες ημέρες -λόγω επαγγελματικής διαστροφής- το σίριαλ με τον τσακωμό ενός ζευγαριού 'επωνύμων'. Τσακωμός δε live: Όλα στη φόρα, όλα στην κάμερα με κάθε λεπτομέρεια. Μπροστά στα αδηφάγα μάτια των συνοδοιπόρων-νοικοκυραίων.

Και θυμήθηκε το ταλαίπωρο μυαλό μου τον πρωταγωνιστή του τσακωμού να βγαίνει σε κανάλι πριν από μερικά χρόνια για να μιλήσει για το θεσμό της οικογένειας. Ίδρωσε ο ταλαίπωρος να μας αποδείξει -τον ρώτησε άραγε κανείς;- πόσο καλός οικογενειάρχης είναι σε αντίθεση με τους πάσης φύσεως 'ανώμαλους'. Μέχρι και κανά δύο από αυτούς τους 'ανώμαλους' πλάκωσε στο ξύλο επειδή αμφισβήτησαν τα όσια και τα ιερά (αλλιώς ήθελα να το πω, αλλά ας είμεθα κόσμιοι).

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες...

Θα μου πείτε τι με κόφτει; Δεν με κόφτει, αφού δεν κόφτει τους ίδιους. Απλά με εκνευρίζει μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων: οι λεγόμενοι τιμητές των πάντων.

Κήρυγμα, κήρυγμα, κήρυγμα και στο τέλος ξεκατίνιασμα στο πεζοδρόμιο και στην πανταχού παρούσα κάμερα. Περάστε τώρα που σπαρταράει. Ελάτε να φάτε όλοι, το αφεντικό τρελλάθηκε και σκίζει τις σάρκες του.

Τιμητές των πάντων λοιπόν. Και η αξιοπρέπεια, μια παντελώς άγνωστη λέξη...

Αντε, για πιάστε το τηλεκοντρόλ να δούμε τι γίνεται παρακάτω...

ΥΓ Ευχαριστώ τον φίλο Γιώργο που έγραψε κάτι παρόμοιο στο δικό του space και ουσιαστικά μου έδωσε την ιδέα.

Μια βραδιά με τον Julio

Στο πονηρό πήγε ο νους σας; Τσ τσ τσ, τι άνθρωποι. Η αλήθεια βέβαια να λέγεται. Μια βραδιά με τον Julio είναι εμπειρία, ιδιάιτερα όταν πρόκειται για την αποχαιρετιστήρια παγκόσμια περιοδεία του.

Ο λόγος για τον Julio Bocca και την παράσταση Boccatango στο Badminton Theatre. Εξαιρετική παράσταση, γεμάτη μελωδίες από bandoneόn και τραγούδια όπως Mi Buenos Aires querido, Naranjo el flor, El firulete.

Ήταν ό,τι έπρεπε για να μπω στο κλίμα της Αργεντινής, δέκα μέρες πριν μπω στο αεροπλάνο.

Gracias, Julio, sos amable como siempre. Y volvete a pensarlo, che, lo de la despedida. i Sos todo un jovencito!

Ο ορισμός του ολιγαρκή

Η ιδέα δεν είναι δική μου, αλλά τη δανείστηκα από τη φίλη Moneypenny. Έγραφε σε ένα post στο blog της μία λίστα με τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει, αν είχε περισσότερο χρόνο ή αν η μέρα είχε περισσότερες από 24 ώρες.

Είπα να φτιάξω και εγώ μια λίστα. Θα ήθελα, λοιπόν, να έχω περισσότερο χρόνο για:

• Να ξαπλώνω ανάσκελα στον καναπέ και να κοιτάω το ταβάνι (αιώνια αξία).
• Να βλέπω τα ανήψια μου: να με πρήζει η μία με τα μαθήματα του σχολείου και ο άλλος με το μπάσκετ, όπου υποτίθεται ότι παίζουμε μαζί, αλλά τελικά τον αφήνω να κερδίζει (καθότι και 7 χρονών).
• Να βλέπω τους γονείς μου (αν και μάλλον θα κατέληγα να παίζω μπιρίμπα με τη μάνα μου και μου τη λέει και από πάνω που αφήνω να περνάνε τόσα ατού...)
• Να πηγαίνω για καφέ με τους φίλους μου (φραπέ, όχι φρέντο και αηδίες).
• Να βλέπω ταινίες στο σινεμά και όχι στο DVD .
• Να διαβάζω ή να γράφω.
• Να ταξιδεύω ή να ακούω ιστορίες από όσους έχουν κάνει απίστευτα ταξίδια.
• Να τρέχω τα 10km έξω, όχι στο διάδρομο του γυμναστηρίου τρεις φορές την εβδομάδα.
• Να γυρίζω την Ελλάδα, ιδιαίτερα την ηπειρωτική, και να μην περιμένω τα ταξίδια με τα hightec ΚΑΠΗ του 2040 (τότε που θα μπορώ να είμαι μέλος).
• Να κρατάω ΕΣΕΝΑ σφιχτά στην αγκαλιά μου.

Moneypenny dearest σε ευχαριστώ που έριξες την ιδέα. Είθε να τα καταφέρουμε!