Jorge Drexler

Ο Jorge Drexler είναι «ξαδελφάκι» μας κατά κάποιο τρόπο. Εξαιρετικός μουσικός από την Ουρουγουάη με πολλές συνεργασίες ήδη στο ενεργητικό του.
Πολλοί θα τον ξέρουν από το τραγούδι Al otro lado del rίo που του χάρισε το Όσκαρ στην ταινία Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (2004).
Πριν από τρία χρόνια είχε γράψει αυτό το τραγούδι: Milonga de un moro judίo.
Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες που το (προεκλογικό) Ισραήλ σκοτώνει και πάλι. Για να υπάρχει, όπως πιστεύει.
Ακούστε το και δείτε και τη μετάφραση. Κυρίως τη μετάφραση...



Για κάθε τείχος ένα δάκρυ στη χρυσή Ιερουσαλήμ.
Και χίλιες πεταμένες ζωές για κάθε Εντολή.
Είμαι σκόνη του αέρα σου κι ας ματώνω από την πληγή σου.
Και κάθε αγαπημένη πέτρα φυλάει τον πιο βαθύ μου έρωτα.
Δεν υπάρχει πέτρα στον κόσμο που να αξίζει όσα μια ζωή.

Είμαι ένας άραβας εβραίος, που ζει με τους χριστιανούς.
Δεν ξέρω ποιος θεός είναι ο δικός μου, ούτε ποια είναι τα αδέλφια μου.

Δεν υπάρχει νεκρός που να μην με πονά.
Δεν υπάρχει νικήτρια πλευρά.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο από πόνο και μια ακόμα χαμένη ζωή.
Ο πόλεμος είναι κακό σχολείο, όποια στολή και να φορά.
Συγγνώμη που δεν συντάσσομαι κάτω από καμία σημαία.
Αξίζει περισσότερο οποιαδήποτε χίμαιρα από ένα θλιβερό κομμάτι πανί.

Και σε κανέναν δεν έδωσα άδεια να σκοτώνει στο όνομά μου.
Ένας άνθρωπος δεν είναι παρά ένας άνθρωπος και αν υπάρχει θεός, αυτό ήταν το θέλημά του.
Το ίδιο έδαφος που πατώ, θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Εγώ θα έχω φύγει.
Δεν υπάρχει δόγμα που να μην πορεύεται προς τη λήθη.
Και δεν υπάρχει λαός που να μην έχει πιστέψει ότι είναι ο Περιούσιος.

Post it

Βρε βρε, καλώς τον. Για πέρασε μέσα... Μισό λεπτό μόνο να δω αν έφυγε ο άλλος και αν πήρε μαζί του τα Post it. Εκείνα τα μικρά κίτρινα χαρτάκια που σημειώνουμε και κρεμάμε.
Το κάνω κάθε χρόνο, ξέρεις. Φτιάχνω τις λίστες μου: ταξίδια, πρόσωπα, καταστάσεις, προσδοκίες. Και πάντα αφήνω και κανά δυο κενά Post it: για όσα θα έρθουν ευχάριστα ή δυσάρεστα να με ταρακουνήσουν.
Και μετά τσεκάρω. Σβήνω ή διαγράφω. Τραβάω τις γραμμές, γελώντας πικρά ή γλυκά.
Για κάτσε λοιπόν να δω αν τα πήρε όλα μαζί του... Εντάξει, τα πήρε. Και ήταν όλα τσεκαρισμένα...
Για πέρασε μέσα και ρίξε μια ματιά. Εδώ τα έχω τα νέα Post it. Τα συμπληρωμένα, αλλά και τα κενά. Κυρίως τα κενά. Αυτά που περιμένουν να γεμίσουν. Να τσεκαριστούν, να σβήσουν. Να διαγραφούν. Να με ταρακουνήσουν...
Σου υπόσχομαι ότι εδώ μαζί μου δεν θα πλήξεις. Οι επόμενες 365 μέρες της ζωής σου θα έχουν τα πάντα.
Μαζί θα μοιραστούμε τα πάντα. Και, ξέρεις, είμαστε πολλοί. Και όλοι συνένοχοι. Θα δεις...
Εδώ τα έχω. Τα Post it.
Ξεκινάμε...

Διαφορετικές ευχές

Eίχα σκεφτεί να βάλω τα κάλαντα όπως τα λέμε στην Αργεντινή. «Los peces en el rio». Επειδή όμως είναι του θανατά βαρετά, αποφάσισα να αλλάξω ρεπερτόριο...
Ο τρισμέγιστος Ibrahim Ferrer από τους Buena Vista Social Club έχει τραγουδήσει ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια στην Οικουμένη: Dos Gardenias. Ακούστε το λίγο σε ένα video που βρήκα. Από κάτω τα λόγια και μια μετάφραση, σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται...




Dos gardenias para ti con ellas quiero decir te quiero, te adoro, mi vida.
Ponles toda tu atenciόn que seran tu corazόn y el mio.
Dos gardenias para ti que tendran todo el calor de un beso de esos besos que te di
y que jamas encontraras en el calor de otro querer.
A tu lado viviran y se hablaran como cuando estas conmigo y hasta creeras
que se diran te quiero.
Pero si un atardecer las gardenias de mi amor se mueren, es porque han adivinado
que tu amor me ha traicionado porque existe otro querer.

Δύο γαρδένιες για σένα, με αυτές θέλω να σου πω σ'αγαπω, σε λατρεύω, ζωή μου.
Δώστε τους όλη σου την προσοχή, γιατί αυτές θα είναι η καρδιά σου και η καρδιά μου.
Δύο γαρδένιες για σένα, που θα έχουν όλη τη ζεστασιά ενός φιλιού. Εκείνων των φιλιών που σου έδωσα και που ποτέ δεν θα ξαναβρείς στη ζεστασιά άλλης αγάπης.

Στο πλάι σου θα ζουν και θα μιλούν (οι γαρδένιες), όπως όταν είσαι μαζί μου. Και μέχρι που θα πιστέψεις ότι σου λένε σ'αγαπώ.
Αλλά αν ένα ξημέρωμα οι γαρδένιες του έρωτά μου, πεθάνουν. Θα είναι γιατί μάντεψαν ότι ο έρωτάς σου με πρόδωσε, επειδή υπάρχει άλλος έρωτας.

Δύο γαρδένιες λοιπόν στέλνω και εγώ σε όλα τα παιδάκια που με αγαπούν και αγαπώ. Με την ευχή να μην μαραθούν ποτέ. Όπως η αγάπη, η εκτίμηση και η παρέα που κάνουμε όλοι εμείς εδώ.

Καλά να περάσετε στις Γιορτές. Θα τα πούμε το 2009. Με πολλά σχέδια.

Παλληκάρι χωρίς νεράιδα

Ένα από τα χειρότερα πράγματα στη ζωή μου είναι τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Πώς να αντέξω -αγοραφοβικός άνθρωπος- τόσο κόσμο με τσάντες να έρχεται κατά πάνω μου…

Σήμερα είχα τρελλή έμπνευση να αγοράσω το δώρο της μανούλας. Φυσικά παραγγελία. Και φυσικά γραμμένο με sms στο κινητό, καθότι ο κόσμος των γυναικείων καλλυντικών μού είναι άγνωστος.

Τα μαγαζιά με γυναικεία καλλυντικά μου προκαλούν εκνευρισμό, αλλεργία και γέλιο. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά…

Τέλος πάντων, το είχα πάρει απόφαση. Φτάνω, μπαίνω μέσα και αρχίζω να προχωράω σαν χαμένος. Με κόβει μία ντάνα και έρχεται κατά πάνω μου:

- Να βοηθήσω σε κάτι παλληκάρι; με ρωτάει. Προφανώς εγώ ήμουν το παλληκάρι.

Εκείνη βεβαίως απείχε πολύ από το να είναι η νεράιδα: βάψιμο σε επίπεδο joker στην ταινία Batman, υπερβολικά αρωματισμένη, υπερβολικά χοντρή, υπερβολικά στενό τζην παντελόνι. Ήθελα να ήξερα πού τις διαλέγουν;

- Ήθελα αυτή εδώ την κρέμα, απαντά το παλληκάρι και της δείχνει την οθόνη του κινητού.

- Πανεύκολο μανάρι μου. Έλα μαζί μου. Το παλληκάρι έγινε και μανάρι... Μου δίνει την κρέμα, εγώ την αρπάζω (την κρέμα) λέω ένα «ευχαριστώ πολύ, καλές γιορτές να έχετε» και τρέχω για το Ταμείο. Αυτό το είχα δουλέψει σε παλαιότερη επίσκεψη. Αν δεν φύγεις σφαίρα, η ντάνα σου την πέφτει για να σου πουλήσει το μισό κατάστημα. Όσο πιο βλάκας μοιάζεις –σαν εμένα-, τόσο πιο πολλά θα αγοράσεις. Το είχα μάθει το μάθημά μου…

Πού ήμουν; Στο Ταμείο… Εκεί, λοιπόν, έχεις να αντιμετωπίσεις το δεύτερο κύμα υπαλλήλων μεταμφιεσμένων σε joker από τον Batman. Τουλάχιστον αυτές έχουν περισσότερη δουλειά και λιγότερη διάθεση για μανάρια και παλληκάρια. Μόνο ο γνωστός υποκοριστικός βαθμός: «καρτούλα θα μου δώσετε; Έχουμε ταυτοτητούλα; Θα μου βάλετε και μια υπογραφούλα;».

Αφού έκανα όλα αυτά, πετάω και την αθάνατη ερώτηση: «μπορεί κάποιος να μου το τυλίξει για δώρο;»

-Θα πάτε πίσω από την κολώνα, είναι μια κοπελιά που κάνει δώρα, απαντά ο joker.

Μεταξύ μας, την ήξερα την απάντηση. Σε αυτά τα σατανικά καταστήματα, κάπου σε μια γωνιά σε περιμένει το τύλιγμα. Είναι το σημείο όπου χάνονται πολιτισμοί, βυθίζονται Ατλαντίδες και σβήνουν Ήλιοι.

Δεν έπεσα έξω. Μια δεσποινίς διασταύρωση joker από Batman, joker από τράπουλα και παρακατιανής αδελφής της barbie με περίμενε με το χαμόγελο στα χείλη.

Μπροστά της, κάπου δέκα κόλλες περιτυλίγματος. Πίσω της, χιλιάδες φιογκάκια, ψαλιδάκια, αυτοκολλητάκια, σκατουλάκια. Χιλιάδες όμως. Τόσο χιλιάδες που χρειαζόσουν PhD για να τα χειριστείς και την οξυδέρκεια ενός Τσόρτσιλ για να αποφασίσεις ποιο πάει με ποιο.

Ήξερα ότι εκεί θα περνούσα τη μισή μου μέρα. Η barbie-joker ακούμπησε την κρέμα στο πρώτο χαρτί, την κοίταξε, την ξανακοίταξε και τελικά το έβγαλε. Έβαλε άλλο χαρτι, το κοίταξε, το ξανακοίταξε και για καλή μου τύχη άρχισε να τυλίγει. «Σώθηκα» είπα εγώ. Το παλληκάρι-μανάρι.

Αφού το τύλιξε, γύρισε πίσω να διαλέξει κορδέλλα. Τις κοίταζε όλες σαν κάτι Γιαπωνέζους τουρίστες μια φορά στο Μετρό του Λονδίνου που στέκονταν μπροστά στο χάρτη και προσπαθούσαν επί ώρες να βρουν τη στάση (τρομερή ιστορία, θα σας την πω άλλη φορά).

Που λέτε, έβγαλε μία κορδέλλα, την ακούμπησε με χάρη στο τυλιγμένο πακέτο, το κοίταξε, το ξανακοίταξε, το άφησε.

«Φτου!» είπα εγώ. Το παλληκάρι-μανάρι.

Εκείνη απτόητη, δοκίμασε άλλη κορδέλλα και τελικά -για καλή μου τύχη- πετύχαμε το σωστό συνδυασμό: η τρίτη ταίριαζε. Την έβαλε, την γύρισε, την κόλλησε, πήρε το ψαλίδι και άρχισε με σαδιστική διάθεση να φτιάχνει την γιρλάντα. Χρειάστηκε περίπου τρία λεπτά να στερεώσει τη γιρλάντα. Χωρίς άλλο σχόλιο...

Το παλληκάρι-μανάρι είχε αρχίσει να βγάζει ατμούς. Η barbie-joker χαμογελαστή συνέχισε: έβαλε και αυτοκόλλητο πάνω στο τυλιγμένο και γιρλαντιασμένο δώρο (εδώ δεν υπήρχε ποικιλία, το βρήκαμε με την πρώτη) και μετά όλη αυτή η υπερπαραγωγή κατέληξε σε μια ωραιότατη σακούλα.

Έκανε μια κίνηση να βάλει και στη σακούλα ένα αυτοκόλλητο, αλλά δεν άντεξα άλλο: «αφήστε γιατί θέλω να βάλω και μια κάρτα μέσα, θα την κλείσω αργότερα».

Η barbie-joker απογοητεύτηκε, αλλά στιγμιαία. Μου έδωσε το σακουλάκι και γύρισε στον επόμενο (άτυχο) πελάτη….

Πολύ θα ήθελα να είχα κάτσει σε μια γωνιά να τον κοιτάζω, αλλά δεν είχα άλλο κουράγιο...

Αντε και του χρόνου, μανούλα.

Αdeste Fideles

Τώρα το κατάλαβα το σατανικό -ομολογουμένως- σχέδιο του δημάρχου.
Όταν λέμε Χριστούγεννα στην πλατεία Συντάγματος, το εννοούμε.
Adeste fideles, που λέμε και στην Αργεντινή. Θα δείτε και Δέντρο, θα δείτε και καλικάντζαρους να το φυλάνε.
Los Duendes, που λέμε και οι ισπανόφωνοι. Κάπως αλλιώς τους θυμόμουν σε κάτι παιδικά βιβλία, αλλά φαίνεται ότι πέρασαν τα χρόνια. Χάθηκαν οι ουρές, τα περίεργα καπέλα και τα μυτερά αφτιά. Στη θέση τους φύτρωσαν κράνη, ασπίδες και δακρυγόνα.
Όμορφα...

To Ραδιομέγαρο

Tο μεσημέρι το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ απέκτησε ενδιαφέρον. Εκεί που περίμενες να δεις την κλασσική γαλάζια φάτσα να σου περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις δραστηριότητες και το έργο της κυβέρνησης, μπήκαν στη μέση κάτι νεαροί. Έγινε ένα σούσουρο, εντελώς LIVE, άνοιξαν και ένα πανό και κάπου εκεί σταμάτησε το δελτίο.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στη συνέχεια. Σε παλαιότερες εποχές θα έβγαινε η Νάκυ Αγάθου (μην μου αρχίσετε ποια είναι η Νάκυ Αγάθου) και θα μας έλεγε κάτι. Σε ακόμα παλαιότερες θα έπεφτε το κάδρο με τις φωτογραφίες της ΑΜ Βασιλέως Κωνσταντίνου και της ΑΜ Βασιλίσσης Αννης-Μαρίας.

Σήμερα, άντε να έπαιξε κανά τρέιλερ με την Μπίλιω ή να βγήκε κανά πεντάλεπτο ο Γιώργος Κατσαρός (με το σαξόφωνό του).

Σε κάθε περίπτωση, η γνωστή γαλάζια φάτσα επανήλθε δριμύτερη. Απτόητη άρχισε να μας «ενημερώνει»: Φουλ κυβερνητικό έργο, φουλ τι όμορφα και ωραία όλα, φουλ οι δραστηριότητες των υπουργών-μελισσούλες που εργάζονται νυχθημερόν για το καλό μας.

Και μετά εμφανίστηκε ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου σε εθνικό δίκτυο. Με ύφος οργίλο, εξιστόρησε, κατήγγειλε, κατηγόρησε, μπλα-μπλα-μπλα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε λίγο αργότερα, όταν ο (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος καταδίκασε τα γεγονότα.

Όλα καλά, πλην όμως έχω μια απορία: ο Πρόεδρος του ραδιομεγάρου, από ποιον αγόρασε τηλεοπτικό χρόνο για να κάνει διάγγελμα; Τσιφλίκι του είναι; Από την τσέπη του πληρώνει;

Να του θυμίσω ότι είναι ένας δημόσιος υπάλληλος-golden boy, τον οποίο ΕΜΕΙΣ πληρώνουμε; Να του θυμίσω επίσης ότι κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να τον πληρώνουμε;

Ποιον ακριβώς ρώτησε για να υπερασπιστεί τη «δημόσια τηλεόραση»; Και από ποιον την υπερασπίστηκε; Μήπως έστω και για λόγους δεοντολογίας (ή και περιέργειας, βρε αδερφέ) θα έπρεπε να μας πει τι ακριβώς ήθελαν οι άνθρωποι αυτοί;

Θα μου πείτε, και πότε μας ρώτησε. Τότε που σκόρπαγε τα χρήματά μας για να προβάλουμε το Everything της Αννας Βίσση στην υφήλιο; Ή όταν με χαρά μας ανακοίνωνε ότι πληρώσαμε μερικά εκατομμύρια ευρώ για τα νέα σήματα των καναλιών;

Ο δε (λέμε τώρα) κυβερνητικός εκπρόσωπος μάς είπε ότι εδώ «κάποιοι κάνουν απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας».

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: ακούνε τι λένε ή έχει χαλάσει ο πομπός των Γερανίων; Ποια Δημοκρατία, χρυσέ μου, υπερασπίζεται η «δημόσια τηλεόραση»; Τα γαλάζια δελτία με τους γαλάζιους δημοσιογράφους; (που παλαιότερα ήταν πράσινοι, δεν θέλω να είμαι άδικος).

Το λέτε αυτό ενημέρωση; Τα μονοψήφια νούμερα θεαματικότητας δεν σας έχουν πει κάτι; Ούτε όλη αυτή η στρατιά αποτυχημένων που βρίσκουν καταφύγιο στην ΕΡΤ, όταν τους πετάξουν από τα άλλα κανάλια; Μας ρώτησε ποτέ κανένας αν θέλουμε να τους πληρώνουμε;

Εντάξει, είμαστε ηλίθιοι που δεν έχουμε ακόμα βρει έναν τρόπο να απαλλαγούμε από το χαράτσι της ΕΡΤ, αλλά να μας κοροϊδεύετε μέσα στα μούτρα μας; Για μας το κάνατε; Για μας όλη αυτή η φασαρία και το άγχος μην καταλυθεί η Δημοκρατία;

Αγαπητέ Πρόεδρε του ραδιομεγάρου, αυτό που έγινε σήμερα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Κάποιοι (ούτε καν με ενδιαφέρει τι είναι) το έκαναν για λογαριασμό όλων μας. Και χωρίς (μπλε) κουκούλα. Για αυτό σου κακοφάνηκε.

ΥΓ1 Για την ιστορία, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, τα κρατικά κανάλια βρήκαν τον τρόπο να είναι ψηλά σε θεαματικότητα ακόμα και μετά την είσοδο της ιδιωτικής TV. Θα μπορούσε και εδώ να γίνει. Χαλαρά. Αλλωστε, τι παραπάνω σου λένε οι Τρέμες, οι Καμπουράκηδες και οι Ευαγγελάτοι; Τίποτα.

ΥΓ2 Δείτε εδώ το κείμενο των ανθρώπων που έκαναν τη διαμαρτυρία (ή εισβολή ή κατάληψη, πείτε το όπως θέλετε).

Έχεις γράμμα...

Στέλνω μερικές επιστολές, μέρες που είναι συνηθίζεται:

Προς Ντόρα Μπακ: μίλησες στο Spiegel, σχετικά με τα επεισόδια στην Αθήνα, και μας είπες: «περίμενα κάτι τέτοιο». Καταρχήν, όταν είσαι κόρη του you know who, προφανέστατα το γκαντεμογονίδιο έχει περάσει στο DNA σου. Πάμε παρακάτω: ο ρόλος σου, καλή μου, δεν είναι να προβλέπεις και μετά να παρακολουθείς ή να τρέχεις με τα φαράσια να μαζέψεις τα σπασμένα. Ο ρόλος σου είναι άλλος. Θέλεις να στον εξηγήσω;
Έπειτα, τι σας έπιασε ο πόνος να δώσετε συνεντεύξεις σε όλα τα ξένα μέσα; Έτσι βελτιώνεται η εικόνα της Eλλάδας; Με μπλα μπλα τύπου, «εντάξει μωρέ έγιναν και αλλού». Αν είναι έτσι, εκεί στο «αλλού» έχουν βάλει και πολιτικούς φυλακή, έχουν παραιτηθεί και άνθρωποι και άλλα πολλά. Ασε, καλή μου, που η «ζημιά» γίνεται από την τηλεόραση, ό,τι και να λες εσύ στο κάθε Spiegel ή ο Πάκης στη Figaro ή ο Γιώργος στο CNN (γουστάρω προφορά αγγλικά. Πάντα τέτοια).
Και στην τελική, κουκλίτσα μου, ξέχασες να δώσεις και μια συνέντευξη σε ισπανόφωνη εφημερίδα και έχουν σπάσει τα τηλέφωνα. Ανησυχεί ο κόσμος και δεν τους έχεις καθησυχάσει και με έχουν τρελάνει αν ζω ή κάηκα ζωντανός.

Προς Αλέκους, Αλέκες και άλλα τεμάχια: φτάνει, μανίτσες μου. Το κουράσατε. Κουκουλοφόροι, χαϊδεμένα αυτιά και τριμμένα παντελόνια. Έλεος. Εσείς δεν κουραστήκατε να αυτορουφιανεύεστε στα κανάλια; Πιστεύετε ότι σας ακούει κανείς; Βρίσκει κανείς έστω και κατ' ελάχιστο ελκυστική την εικόνα σας; Την πρότασή σας; Γουστάρετε που μπήκατε στο ίδιο μίξερ με τους Καρατζαφέρηδες; Γιατί αν δεν το καταλάβατε, ένα έχετε γίνει. Ένα. ΕΝΑ.

Προς σαΐνια της ΕΛ.ΑΣ.: Ακουσα καλά; Πέρασε μια βδομάδα και δεν έχει γίνει αυτοψία στον τόπο που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο Αλέξης; Καλά, CSI δεν έχετε δει ποτέ; (Las Vegas, να εξηγούμαστε. ΘΕΟΣ ο μαύρος με το απίστευτο μάτι, ΘΕΑ και η ξανθιά και είσαι μπάζο, ρε μαύρε, που δεν την παντρεύτηκες). Το κόβω να χύνεται ΚΑΙ ΕΔΩ άπλετο φως...

Προς δήμαρχο Νικήτα: Εντάξει, βρε αγάπη μου, θα το στολίσεις το Δένδρο. Λύσσαξες.

Προς τηλεδημοσιογράφους και διάφορους Λάκηδες: πάρτε ένα lexotanil να ηρεμήσετε, πάρτε και τον 13ο μισθό και αμολυθείτε στο Golden Hall. Έχω και εναλλακτική: σταματήστε να πυροβολείτε τον Αλέξη και πιάστε το hot θέμα: τι δήλωσε η Cate Grey (Kαίτη Γκρέη) μόλις έμαθε την τραγωδία (ξέρετε ποια τραγωδία, αφήστε τα ψόφια...).