Ute Lemper, Ο απόλυτος άγγελος

Την Ute Lemper την άκουσα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2005 στη Νίσυρο (άκου τώρα κάτι πράγματα ...). Κάτι είχε πάρει το αυτί μου παλαιότερα για συμμετοχή της σε μιούζικαλ του Andrew Lloyd Weber και κάτι ταινίες. Γενικά δεν ήξερα πολλά πράγματα.

Την άκουσα, όμως, εκείνο το καλοκαίρι και μαγεύτηκα. Και όταν η «Ρομίλντα» δέησε να με φέρει πίσω στο σπίτι μου, έψαξα, αγόρασα CD, άκουσα μετά μανίας και μαγεύτηκα ακόμα περισσότερο.

Έτσι δεν θα μπορούσα να μην πάω στο Μέγαρο για να την ακούσω: Απίστευτη ομορφιά, νάζι, κέφι, χιούμορ, μάθημα ιστορίας και τρόπων, φοβερές ερμηνείες. Είχε και λίγο τον αξεκόλλητο από τη σκηνή, αλλά αυτό εμένα μου αρέσει.

Για να μην σας κουράζω: Angels Over Berlin And Paris το πρόγραμμα, εστιάζοντας στο γερμανικό και γαλλικό καμπαρέ με τραγούδια των Edith Piaf, Mαρλέν Ντίτριχ, Κουρτ Βάιλ, Ζακ Μπρελ και πολλών άλλων.

Danke, αγαπητή Ute. Πέρασα μια μαγική βραδιά μαζί σου.

* Μια παρατήρηση: οι κυρίες με λάχανο μαλλί πρέπει να απαγορευθούν από το Μέγαρο. Εκτός και αν βρεθεί ένας τρόπος το μαλλί να μένει στο βεστιάριο μαζί με το πανωφόρι.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο

Το πιο σύντομο ανέκδοτο: «Οι αστυνομικές δυνάμεις σε ένα ιδιαίτερα βίαιο περιβάλλον επέδειξαν ψυχραιμία, επαγγελματισμό και υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας και ανταπόκρισης με αποτέλεσμα να αποκλιμακωθεί βαθμιαία η ένταση των ταραχών και να αποτραπεί η επέκταση και γενίκευση των επεισοδίων».

Για όσους δεν κατάλαβαν, η ανακοίνωση αφορά στο πώς αντιμετωπίστηκαν τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου.

Κάθησα και σκέφτηκα: φαντάσου τώρα εσύ να κατεβαίνεις ανυποψίαστος με το μετρό στην Αθήνα να πιεις το καφεδάκι σου το Σάββατο. Και με το που βγαίνεις από την σκαλίτσα, σου έρχεται μια κοτρώνα στο κεφάλι, μετά πέφτεις κάτω από τη μυρωδιά των δακρυγόνων και αν τύχει να φοράς και all star παπουτσάκια, τρως και μερικές ανάποδες, καθότι τα συγκεκριμένα παπούτσια κάτι κάνουν στα όργανα των οργάνων...

Τι άλλο να πει κανείς; Προφανώς, σε αυτό το κράτος-οπερέτα που ζούμε μέσα σε όλα έχουμε και την Αστυνομία που μας αξίζει.

Απλά μια διευκρίνιση, για να μην τρελλαθούμε και τελείως: σε καμία περίπτωση δεν συμμερίζομαι τον αγώνα των κουκουλοφόρων. Για μένα κουκούλα φοράνε οι ρουφιάνοι. Όποιος έχει κάτι να πει (οτιδήποτε) το λέει χωρίς κουκούλα.

Inolvidable

GRACIAS UN MONTON A MARIO POR HABER HECHO ESE VIDEO DE NUESTRO RECORRIDO TAN INOLVIDABLE POR LA PATAGONIA Y LA TIERRA DEL FUEGO DE NUESTRO PAIS.

INOLVIDABLE PERO HASTA EL PROXIMO RECORRIDO! PROMETO VOLVER Y VOLVERE.

Πρώτο Θέμα πίστα

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία της 22ας Ιανουαρίου 2008: «Επί εβδομάδες τώρα όλη η χώρα παρακολουθεί μια απίστευτη ιστορία σήψης και διαφθοράς με πρωταγωνιστές, από τη μία το γνωστό σαρκοβόρο δίδυμο που πλασάρει, αποκρύπτει, διαπραγματεύεται ανάλογα με το τι συμφέρει την τσέπη του όπως αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα από τη δημόσια αλληλοδιαπόμπευσή του- σκάνδαλα προσωπικά ή ανύπαρκτα, προσωπικές ή άλλες παρασπονδίες, κανιβαλίζοντας δεοντολογίες και ανθρώπινα δικαίωματα. Και από την άλλη την κυβέρνηση, την πολιτική εξουσία, που συναγελάζεται, διαπραγματεύεται, συνεργάζεται μαζί του για να αποκρύπτει ή να συγκαλύπτει τις δικές της αμαρτίες.»

Τι να προσθέσω; Απλά αισθάνομαι δικαιωμένος για μια κουβέντα που είχα πει πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν είδα για πρώτη φορά τη διαφήμιση με τη γνωστή μπανιέρα για την προώθηση της νέας εφημερίδας: «Δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή μου να δώσω ούτε ένα ευρώ για να αγοράσω έντυπο που βγάζουν αυτοί οι δύο».

Τι μου θυμίζει...

Πέρασε λίγο στο 'ντούκου' σαν είδηση, αλλά κατά τη γνώμη μου έχει μεγάλη σημασία. Η Δικαιοσύνη των ΗΠΑ επέβαλε στην Μάριον Τζόουνς (των χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς) ποινή φυλάκισης έξι μηνών για ψευδή κατάθεση στις Αρχές.

Η σπρίντερ, που ομολόγησε ενώπιον δικαστηρίου πριν από τρεις μήνες ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών, μολονότι ποτέ δεν βρέθηκε «θετική» σε έλεγχο, θα γίνει η πρώτη αθλήτρια, η οποία θα εκτίσει ποινή φυλάκισης για παρόμοιο αδίκημα.

Πολλά κακά, στραβά και ανάποδα έχουν οι ΗΠΑ σαν χώρα, αλλά έχουν και πολλά καλά. Τα οποία διαπιστώνει κανείς, όταν βρεθεί εκεί. Και τα οποία αρνείται κανείς, μόνο αν είναι αθεράπευτα ηλίθιος (όπως αρκετοί εδώ στην Ελλάδα).

Η Μάριον Τζόουνς, λοιπόν, ντροπιάστηκε στην οικογένειά της. Εκτέθηκε στα εκατομμύρια των συμπατριωτών της που την χειροκρότησαν. Σε μια κοινωνία όπου ο αποτυχημένος θεωρείται κάτι σαν απόβρασμα. Σε κάθε τομέα.

Δυστυχώς, έκανα έναν συνειρμό με τις ανάλογες εγχώριες υποθέσεις χρήσης αναβολικών από αθλητές. Ψευδή κατάθεση στις Αρχές είχαμε και εδώ. Και άλλα πολλά, όπως όλοι θυμόμαστε...

Έγινε κάτι; Εγώ, δεν θυμάμαι να έγινε. Αντίθετα, τα δικά μας τα «καλόπαιδα», βγήκαν και από πάνω. Αλλά και η κοινή γνώμη αποφάνθηκε: «Έλα μωρέ τα παιδιά. Σιγά. Τι έκαναν? Οι κωλοαμερικάνοι που μας μισούν φταίνε για όλα.» Αυτή άλλωστε ήταν και η γραμμή αρκετών δημοσιογράφων, που από την πρώτη στιγμή ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ, έσπευσαν να αθωώσουν τους αθλητές. (Να μην πω και ονόματα τώρα. Τέτοιοι κακομοίρηδες που ήταν...)

Κάποτε ένας προπονητής το είχε πει ανοιχτά: «Ντόπινγκ υπάρχει αν σε πιάσουν. Αν δεν σε πιάσουν δεν υπάρχει τίποτα.»Σωστό. Εδώ εμείς είμαστε μάγκες και δεν μασάμε.

Ποιος πληρώνει τον βαρκάρη;

Πρόσφατα η φίλη μας η Ντορίτσα έκανε ένα σχόλιο για την κρίση του πολιτικού συστήματος. Είπε (και ορθώς) ότι οι πολιτικοί δεν λένε την αλήθεια. Αυτονόητο το σχόλιο, αλλά έχει μια σημασία. Και θα είχε ακόμα μεγαλύτερη, αν δεν έβγαινε μετά να το μαζέψει.

Πέρα από τη σαχλαμάρα της υπόθεσης Ζαχόπουλου, όντως το πολιτικό σύστημα δεν μας τα λέει καλά. Βρίσκεται πίσω από την κοινωνία. Δεν μπορεί ή δεν θέλει να την παρακολουθήσει. Οι πολιτικοί ζουν εκτός τόπου και χρόνου. Ή για να το πω πιο καλά, ζητούν από την κοινή γνώμη ουσιαστικά να τους πει τι να κάνουν. Και όταν η κοινή γνώμη τούς λέει τι να κάνουν, εκείνοι πάλι δεν το κάνουν.

Θυμάμαι την κοροϊδία που ρίχναμε όλοι για τα καραγκιοζιλίκια του Μπερλουσκόνι, τα χρόνια που στην Ιταλία το πολιτικό σύστημα περνούσε κρίση. Ίσως μάλιστα χειρότερη και από τη δική μας, αφού εκεί αποδείχθηκε ότι οι πολιτικοί είχαν γίνει ένα με τη Μαφία. Όλοι, όμως, ξεχνάνε ένα πράγμα: Ο επιχειρηματίας και εκκεντρικός Μπερλουσκόνι έγινε πρωθυπουργός ακριβώς επειδή βρήκε έναν τρόπο να κάνει αυτό που ουσιαστικά κανένας άλλος δεν ήθελε. Δεν κρίνω αν το έκανε καλά ή κακά, πάντως πήρε την πρωτοβουλία να πάει τη βάρκα μπροστά.

Το ίδιο και ο Ερντογάν στην Τουρκία. Ο κόσμος σιχάθηκε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών και τους έστειλε σπιτάκι τους. Και κράτησε τον Ερντογάν και (τιμής ένεκεν) το κόμμα που ίδρυσε ο Κεμάλ.

Νομίζω ότι η τελευταία φορά που στην Ελλάδα κάποιος πρότεινε κάτι στην κοινή γνώμη και ανέλαβε την πρωτοβουλία να πάει τη βάρκα απέναντι, ήταν ο Σημίτης το 1996, ο οποίος μίλησε για εκσυγχρονισμό. Στην πορεία το παράτησε βέβαια, για λόγους που όλοι γνωρίζουμε.

Από τότε, τίποτα. Μόνο DVD.

Δύο ευχές

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν ήμουν οπαδός των ευχών. Ειδικά στις γιορτινές μέρες, όταν οι ευχές περισσεύουν. Επιπλέον, με ορισμένες από δαύτες διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις, για να μην το πω ενστάσεις: Λένε, ας πούμε, οι γονείς σε άλλους γονείς για τα παιδιά τους: «Να τα δείτε όπως επιθυμείτε». Μέγα λάθος, αφού η σωστή ευχή είναι να τα δείτε όπως εκείνα επιθυμούν.

Τέλος πάντων, για να μην γίνομαι γκρινιάρης και τις χρονιάρες μέρες, δύο ευχές δίνω σε όλους, τις οποίες ακολουθώ και εγώ:

1. Μην παίρνετε ΤΟΣΟ σοβαρά ούτε τη ζωή ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό.

2. Να ακούτε μουσική. Πολλή μουσική.
Αυτά.